Πρόεδρος από την αντιπολίτευση

Διυπουργικές επιτροπές για τον ορισμό και την εποπτεία των μυστικών υπηρεσιών, με τη συμμετοχή των υπουργών Εξωτερικών, Εσωτερικών, Άμυνας, Δικαιοσύνης, Οικονομικών και Ανάπτυξης, συν μια δεκαμελή κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχου που, διά νόμου, απαρτίζεται κατά το ήμισυ από στελέχη της αντιπολίτευσης. Όλα αυτά, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ο ορισμός της επιτελικής λειτουργίας, δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, αλλά στην Ιταλία. Μια χώρα που είδε στελέχη των μυστικών της υπηρεσιών να σχεδιάζουν πραξικόπημα -με τη συνδρομή, για να μην ξεχνιόμαστε, γνωστών Ελλήνων χουντικών. Μια χώρα-μέλος του G7, που βρίσκεται αντιμέτωπη με βιομηχανική κατασκοπεία. Μια χώρα που, λόγω Αγίας Έδρας, αντιμετωπίζει την απειλή της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας.

Σ’ αυτή τη χώρα, που ενόψει εκλογών ψάχνει να δει ποιους πολιτικούς της αφορούν οι αμερικανικές καταγγελίες για διοχέτευση ρωσικών κεφαλαίων στην ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, τα στοιχεία τα αναμένει η Κοινοβουλευτική Επιτροπή για την Ασφάλεια της Δημοκρατίας (COPASIR), με πρόεδρο ένα στέλεχος του κόμματος της Μελόνι. Βλέπετε, επί κυβερνήσεως Πρόντι, το 2007, ψηφίστηκε νόμος που προβλέπει ότι σε αυτή την κοινοβουλευτική επιτροπή -που κάθε εξάμηνο λαμβάνει μια αναλυτική κυβερνητική έκθεση για τη δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών- διασφαλίζεται «η ισότιμη εκπροσώπηση της πλειοψηφίας και της αντιπολίτευσης», ο δε πρόεδρος «εκλέγεται μεταξύ των μελών που ανήκουν στις ομάδες της αντιπολίτευσης και για την εκλογή του απαιτείται η απόλυτη πλειοψηφία των μελών». Έτσι, επί κυβερνήσεως Μπερλουσκόνι, που δεν άλλαξε τον νόμο, επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα…

Αυτή η επιτροπή, εκ του νόμου «πραγματοποιεί περιοδικά ακροάσεις του προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου» και των αρμόδιων υπουργών, ενώ μπορεί να διατάξει την ακρόαση υπαλλήλων των υπηρεσιών, που «υποχρεούνται να αναφέρουν, με ειλικρίνεια και πληρότητα, τις πληροφορίες που έχουν στην κατοχή τους» και να παραδώσουν τα έγγραφα που θα ζητηθούν. Ορίζεται μάλιστα ρητά ότι «όλα τα έγγραφα που αφορούν το κρατικό απόρρητο πρέπει να φυλάσσονται κατά τρόπο που να αποτρέπει τη χειραγώγηση, την αφαίρεση ή την καταστροφή τους», ότι το κρατικό απόρρητο «δεν μπορεί να αντιταχθεί στην επιτροπή η οποία, με πλειοψηφία δύο τρίτων, έχει διατάξει έρευνες σχετικά με τη συμπεριφορά των μελών των υπηρεσιών πληροφοριών ασφαλείας σε σχέση με τα θεσμικά καθήκοντα που προβλέπονται από τον νόμο» και ότι «σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει επίκληση του κρατικού απορρήτου ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου», το οποίο «θεσπίζει τις αναγκαίες εγγυήσεις για το απόρρητο της διαδικασίας». Έτσι, για να ξέρουμε με τι δεν μοιάζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη και πώς διασφαλίζεται η λογοδοσία στις δυτικές Δημοκρατίες.