Ραντεβού του χρόνου

Πριν από πενήντα ημέρες, μερικές χιλιάδες τρακτέρ άρχισαν να μπλοκάρουν εθνικές οδούς, λιμάνια, αεροδρόμια και τελωνεία. Τι είχε προκαλέσει την έκρηξη; Οι διεθνείς τιμές παραδοσιακών προϊόντων μας είχαν καταρρεύσει, η ευλογιά των προβάτων είχε αφεθεί να ξεκληρίζει το ένα μετά το άλλο τα κοπάδια, οι τιμές α΄ υλών είχαν εκτοξευτεί, και σ’ αυτά ήρθε να προστεθεί το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο θυμός από τις αποκαλύψεις ότι μια συμμορία κομματικών λεηλατούσαν τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις έκαναν Φεράρι συνδυάστηκε με την οργή από την κυβερνητική αδιαφορία που επιδείχθηκε στη συνέχεια.

Τι συνέβαινε στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση το γνώριζε από το 2019 – όταν ο Μ. Βορίδης έδινε πράσινο φως να αυξηθούν τα βοσκοτόπια από 351.810 στρ. το 2018, σε 670.126 στρ. το 2019 και σε 1.569.616 στρ. τον δεύτερο χρόνο της υπουργίας του. Το 2024 έμαθε και τι είχε βρει η Ευρωπαία εισαγγελέας – σχεδόν 12 μήνες πριν διαβιβαστεί η δικογραφία της στη Βουλή. Και, ταυτόχρονα, ενημερώθηκε τότε ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ θα ‘πρεπε να ξηλωθεί και να ξαναστηθεί για να επιτρέψει η Κομισιόν να συνεχιστεί η παροχή των ευρωπαϊκών πόρων. Αγνοια δεν υπήρξε. Υπήρξε αδράνεια, με συνέπεια να καθυστερήσει η καταβολή επιδοτήσεων και αποζημιώσεων, σε μια περίοδο που οι αγρότες είχαν στεγνώσει και οι υποχρεώσεις τούς κυνηγούσαν.

Συνελόντι ειπείν: Τα δομικά προβλήματα της αγροτικής μας οικονομίας συνδυάστηκαν με ένα σκάνδαλο (όχι κάποια «παθογένεια»…) και με μια αρνητική συγκυρία, κι έγινε η έκρηξη. Μετά; Χρειάστηκαν 50 ημέρες ταλαιπωρίας, με προφανείς επιπτώσεις στην οικονομία, για να ανακαλύψει η κυβέρνηση ότι υπήρχαν περιθώρια για κάποιες επιπλέον ενισχύσεις. Ολοι διαπίστωσαν, αυτή τη φορά διά του παραδείγματος των μπλόκων, ότι μόνο εφόσον κάνεις επίδειξη δύναμης έχεις πιθανότητες να γίνεις «ορατός» στην κυβέρνηση.

Μετά μια 7ετία, η κυβέρνηση παραδέχθηκε ότι δεν διαθέτει πολιτική αγροτικής ανάπτυξης και, γι’ αυτό, θα συσταθεί διακομματική επιτροπή στη Βουλή, μπας κι αποκτήσουμε. Να περιμένουμε ότι κάτι θα βγει ή θα αποδειχθεί ένα πυροτέχνημα; Θα στοιχημάτιζα στο δεύτερο.

Πρώτον, γιατί ουδείς θα ήθελε να γίνει δυσάρεστος στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, προτείνοντας (και) επώδυνες αλλαγές, πολλώ δε μάλλον που οι συστάσεις των πορισμάτων είθισται να αγνοούνται – δες, π.χ., το πόρισμα για τα δάση ή παλιότερα για τη μειονότητα στη Θράκη ή πιο πρόσφατα το πόρισμα των Ολλανδών για το δέον γενέσθαι στον Θεσσαλικό Κάμπο. Κυρίως, όμως, γιατί η επεξεργασία πολιτικής δεν είναι θέμα γενικών κατευθύνσεων ούτε αντιγραφής μοντέλων που ευδοκιμούν σε διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές, εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες. Είναι ένα σύνθετο εγχείρημα που απαιτεί συστηματική προσπάθεια με επιστημονική γνώση και διάρκεια.

Τέτοια βούληση δεν υπάρχει. Αντί, λοιπόν, η κυβέρνηση να κάνει αυτό που πρέπει, κάνει μια επιτροπή – παραπέμποντας στη γνωστή πρακτική όταν δεν θέλεις να λύσεις ένα πρόβλημα. Για να καίγεται χρόνος, μέχρι το επόμενο ραντεβού με τα μπλόκα.