Μεταναστευτικό: πυγμή ή ανεκτικότητα;

Σε ένα μεγάλο πολυσυλλεκτικό κόμμα, όπως είναι η Νέα Δημοκρατία, δεν είναι παράξενο να συνυπάρχουν πολιτικοί διαφορετικών ταχυτήτων και προσανατολισμών. Άλλοι βλέπουν προς την κεντροδεξιά ή ακόμα και προς το Κέντρο και προσαρμόζουν τη ρητορική τους στις ανάγκες του συγκεκριμένου ακροατηρίου κι άλλοι επιλέγουν ως προνομιακό κοινό την original δεξιά, εκφωνώντας έναν λόγο που μιλάει περισσότερο στην ψυχή και στις παραδόσεις της παράταξης.

Στην περίπτωση του υπουργείου μεταναστευτικής πολιτικής, ρόλο υπουργού έχουν αναλάβει πολιτικοί ολόκληρου του νεοδημοκρατικού φάσματος. Από τον κεντροδεξιό Κουμουτσάκο, τον διαχειριστή Μηταράκη και τον μετριοπαθή Καιρίδη, περάσαμε σε ένα αυθεντικά δεξιό στέλεχος πρώτης γραμμής, τον Μάκη Βορίδη, για να καταλήξουμε στον σημερινό υπουργό, τον Θάνο Πλεύρη, πολιτικό που υπερηφανεύεται ότι η κυβέρνηση στον τομέα του ακολουθεί μία σκληρή γραμμή που αποδίδει.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν περίμενε κανείς ότι θα διαχειριστεί το μεταναστευτικό με τη γραμμή που της παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ότι θα γινόταν πρώτη φίλη των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Εκτιμώντας, ωστόσο, ότι μία άνευρη διαχείριση των ροών παρέδιδε τις τοπικές κοινωνίες βορά στις εκλογικές ορέξεις της ακροδεξιάς, αναβάθμισε βαθμιαία τόσο το ίδιο το υπουργείο όσο και την ακολουθούμενη μεταναστευτική πολιτική, στην οποία προσέδωσε σταδιακά χαρακτήρα προστασίας των συνόρων από εισβολείς.

Προφανώς, ο ίδιος ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική αυτή έχει ένα όριο, καθώς ναι μεν κινείται στην αντίληψη της θεσμικής πυγμής, ενδέχεται, ωστόσο, να απομακρύνει από την επιρροή του κόμματός του κεντρώα κοινά και να ισχυροποιήσει υπέρμετρα την πτέρυγα εκείνη της ΝΔ, που δεν βλέπει με ενθουσιασμό τα ανοίγματα σε άλλους πολιτικούς χώρους.

Την ίδια ημέρα, λοιπόν, που ο Θάνος Πλεύρης δήλωνε (iefimerida) ότι «δεν θα δώσουμε λογαριασμό σε κανέναν για το πώς θα φυλάμε τα σύνορα μας και ειδικά στις ΜΚΟ» και αντιμετώπιζε τους μετανάστες ως παραβάτες του ποινικού δικαίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεγε να χρησιμοποιήσει πολύ πιο επιεικείς εκφράσεις, μιλώντας από το Αγαθονήσι για «άθλια δίκτυα διακινητών που εκμεταλλεύονται απελπισμένους ανθρώπους».

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Πλεύρης ακολουθεί μια σχεδιασμένη κεντρικά μεταναστευτική πολιτική, στην οποία δίνει τον προσωπικό του τόνο, αδιαφορώντας για τις όποιες αντιδράσεις. Συνέβη και προ ημερών όταν επιδίωξε να μετατρέψει τους συναδέλφους του δικηγόρους σε «κυματοθραύστες» των μεταναστών και εισέπραξε την έντονη αντίδραση των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας, ενώ ευκαιρίας δοθείσης και με αφορμή όσα συνέβησαν στη Θέουτα επανέλαβε ότι «οι σκληρές πολιτικές φέρνουν αποτελέσματα».

Στην πολιτική, ωστόσο, αυτό που συνήθως συμβαίνει, ιδίως, μάλιστα, όταν βρισκόμαστε σε προεκλογική ατμόσφαιρα, είναι να προκύπτουν αμφίπλευρες ανάγκες. Γιατί δίπλα σε αυτούς που ενθουσιάζονται με τις θέσεις του υπουργού και χειροκροτούν τη ρητορική του, υπάρχουν κι άλλοι που καταλαβαίνουν ότι ένα έθνος μεταναστευτικό, όπως το ελληνικό, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει ούτε καν με φραστική σκληρότητα το δράμα της προσφυγιάς…

Ακόμα κι αν το target group του Πλεύρη θέλει τάξη και πυγμή, το κεντρώο ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας ίσως και να περιμένει έναν λόγο πιο ευέλικτο και ίσως περισσότερο ανεκτικό.