Η ανάγκη εθνικής συνεννόησης

Επειδή τα δύσκολα είναι μπροστά μας, είναι αναγκαίο να επικρατήσει ένα πνεύμα εθνικής συνεννόησης. Διαφορετικά, οι δυσκολίες μπορεί να καταστούν έως ανυπέρβλητες.

Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Εφόσον αποτραπεί η υλοποίηση των γνωστών επιθετικών σχεδίων Ερντογάν για έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Καστελλόριζο, η ένταση στο Αιγαίο δεν θα εκτονωθεί παρά μόνο εν μέρει και προσωρινά. Οι πληροφορίες περί γερμανικής πρωτοβουλίας με στόχο να εκκινήσουν διαπραγματεύσεις Ελλάδας - Τουρκίας το φθινόπωρο, είναι έγκυρες, ασφαλείς. Επί του προκειμένου χρειάζεται να οικοδομηθεί η πιο στέρεη και ειλικρινής συνεννόηση, να συνεννοηθούμε όχι μόνο για το περιεχόμενο (η ελληνική θέση είναι ότι η διαφορά είναι μία, αφορά την υφαλοκρηπίδα, η Τουρκία ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και άλλες, π.χ. βραχονησίδες…) αλλά και για τη μορφή ενός τέτοιου διαλόγου (ιστορικά ποτέ δεν έχει γίνει ελληνοτουρκικός διάλογος με επιδιαιτησία, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να γίνει με μια επιδιαιτησία που ενδιαφέρεται για τα οικονομικά και αδιαφορεί για τα γεωστρατηγικά ζητήματα στην περιοχή). Πρόκειται για θέματα που υπερβαίνουν μία, την όποια, κυβέρνηση.

COVID-19: Η κατάσταση δεν είναι εύκολη. Δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε δεύτερο κύμα COVID-19 το φθινόπωρο, είναι ωστόσο γνωστό ότι η πανδημία καλπάζει με ρυθμό πάνω από 1 εκατομμύριο νέα κρούσματα/βδομάδα παγκοσμίως, το δεύτερο κύμα «είναι εδώ» στη γειτονιά μας, και όταν τριγύρω μαίνεται καταιγίδα χρειάζεσαι μεγάλη τύχη για να μη μουσκέψεις. Είναι, επίσης, γνωστό ότι ο ιός θα συνδυαστεί με την εποχική επιδημία γρίπης, άρα θα δυσκολέψει η κατάσταση, απαιτούνται προληπτικές δράσεις για να προστατευθεί το ΕΣΥ, πρώτα πρώτα η τροφοδοσία της αγοράς με αντιγριπικά εμβόλια. Αλλες χώρες κάνουν μαζικές προμήθειες δόσεων εμβολίου, τα ελληνικά φαρμακεία προς το παρόν δεν είναι σε θέση να προβλέψουν αν και πόσες δόσεις εμβολίου θα έχουν. Γιατί; Γιατί ξένες εταιρείες κρίνουν μη συμφέρουσες τις τιμές διάθεσής του στην Ελλάδα...

Οικονομία - ανεργία: Η οικονομική δυσπραγία από Σεπτέμβριο θα αρχίσει να αποτυπώνεται εντονότερα στους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών, κυρίως λόγω καθίζησης εισπράξεων από αλλοδαπούς τουρίστες (από 18 δισ. πέρυσι, θα είμαστε τυχεροί αν εισπράξουμε 3-4 δισ. φέτος, προσθέστε και 5 δισ. ευρώ απώλειες στα «μαύρα» εισοδήματα), αιχμή η ανεργία. Σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις έχουν σχέδια για απολύσεις, το πρώτο κύμα θα έρθει Σεπτέμβριο, το δεύτερο αρχές του 2021, με τη λήξη των μέτρων αποτροπής απολύσεων, θα προστεθούν στην ήδη μεγάλη ανεργία. Στα θετικά, η κυβέρνηση έχει ετοιμάσει ένα πρόγραμμα επιδότησης της εργασίας (μένει να αλλάξει ο αρμόδιος υπουργός…) και, επιπλέον, υπολογίζει μια δαπάνη της τάξης του 1,5 δισ. για την ανακούφιση της ανεργίας. Νομίζω ότι αυτά δεν αρκούν, ούτε ως δαπάνη ούτε ως εργαλεία, αν η φιλοδοξία είναι να προστατευθούν όλες οι εργατικές οικογένειες από τις άμεσες εισοδηματικές συνέπειες της καταστροφής των θέσεων εργασίας, σε μια μακρά διαδικασία αναδιάρθρωσης του παραγωγικού μοντέλου. Για να μην οδηγηθούμε από μια χαμένη 10ετία σε μια χαμένη γενιά, απαιτείται συνεργασία.

Μεγάλα εθνικά και λαϊκά προβλήματα προκαλούν ευθέως το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα να επιβεβαιώσει τη χρησιμότητά του. Ας συνεννοηθεί λοιπόν (όχι με ανατολίτικα παζάρια και αήθεις συμψηφισμούς αλλά στη βάση αρχών…) για να το πετύχει.