Αθήνα – Λισαβόνα

Αθήνα και Λισαβόνα, δυο πόλεις ισοδύναμες ως προς τον πληθυσμό τους, πρωτεύουσες χωρών στις οποίες ο τουρισμός αποτελεί πολύ σημαντική οικονομική συνιστώσα του ΑΕΠ με ποσοστό που κυμαίνεται λίγο πιο κάτω από το 10%.

Στις 4 Ιουλίου, όταν οι Αθηναίοι στριμωχνόταν στην Πανεπιστημίου χαζεύοντας μέσα από το ακινητοποιημένα αυτοκίνητα τους ζαρντινιέρες με ξερά φυτά και φοίνικες σε γλάστρες, o Independent δημοσίευε μια επιστολή του δημάρχου της Λισαβόνας.

Ο σοσιαλιστής δήµαρχος της Λισσαβώνας Φερνάντο Μεντίνα, γράφει: «Οι εργαζόμενοι των τομέων ζωτικής σημασίας έχουν εκδιωχθεί από το κέντρο της πόλης καθώς το ένα τρίτο των κατοικιών μετατράπηκε σε τουριστικά καταλύματα τύπου Airbnb. Η διαδικασία σπρώχνει τις τιμές προς τα πάνω, ερημώνει τις γειτονιές και απειλεί τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πόλης. Τώρα, θέλουμε να φέρουμε τον κόσμο που είναι η ψυχή της Λισαβόνας πίσω στο κέντρο…Η προσφορά προσιτής κατοικίας για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ, τους εκπαιδευτικούς και όσους άλλους προσφέρουν ζωτικής σημασίας υπηρεσίες είναι εφικτή. Προτείνουμε να αποζημιώσουμε τους ιδιοκτήτες για να μετατρέψουν χιλιάδες βραχυχρόνιες μισθώσεις σε σπίτια “εγγυημένου ενοικίου” για εργαζόμενους σε τομείς ζωτικής σημασίας. Πρόκειται για μια τολμηρή στρατηγική που δίνει στους μεν ιδιοκτήτες μακροπρόθεσμο, σταθερό εισόδημα, αλλά και σε εμάς την ευκαιρία να ανασυστήσουμε μια πιο ζωντανή, πιο υγιή και πιο δίκαιη πόλη…… Με περισσότερους από 4 εκατ. τουρίστες το χρόνο, οι 500 χιλ. κάτοικοι της Λισαβόνας κινδυνεύουν με ασφυξία από τον μαζικό τουρισμό…Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν θέλουμε τον τουρισμό ή ότι δεν χρειαζόμαστε τους επισκέπτες της Λισαβόνας να επιστρέψουν το συντομότερο δυνατόν. Επιστρέφοντας, θα βρουν μια πιο καθαρή, πιο πράσινη, πιο ζωντανή πόλη στη θέση εκείνης που κινδύνευε να μετατραπεί σ’ ένα όμορφο μουσείο».

Στα καθ’ ημάς:

Με την επίκληση του κορονοϊού, έγιναν κυκλοφοριακές ρυθμίσεις με σκοπό τα λιγότερα αυτοκίνητα στο κέντρο όταν την ίδια στιγμή οι λοιμωξιολόγοι προέτρεπαν τους πάντες να μην κυκλοφορούν με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Σε αντίθεση με την πολιτική εξυγίανσης των οικονομικών του Δήμου της Αθήνας, που ακολούθησε για μια 8ετία ο Καμίνης, βλέπουμε τώρα μια ασύδοτη σπατάλη των πόρων σε έργο που ονομάζεται πιλοτικό.

Ένας από τους κεντρικότερους άξονες της πόλης που δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα αντίστοιχους άλλων ευρωπαϊκών χωρών ασχήμυνε. Με χτυπητά χρώματα που θυμίζουν τσίρκο, ζαρντινιέρες με φυτά που ήδη ξεράθηκαν, με φοίνικες που στήθηκαν με γλάστρες μπροστά στις ήδη υπάρχουσες ωραίες δενδροστοιχίες . Αλήθεια, πως τους ήρθε;

Τελευταίο και σημαντικότερο, δεν φαίνεται να απασχολούν τον κ. Μπακογιάννη οι «χρήσεις γης», που είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο θα πρέπει να στηθούν όλα τα υπόλοιπα. Ο κίνδυνος ενός κέντρου των απείρων τραπεζοκαθισμάτων για τους τουρίστες είναι ορατός. Σε συνδυασμό δε με το έλλειμμα πολιτικών για περιστολή των βραχυχρόνιων μισθώσεων που έχουν εκτινάξει τα ενοίκια σε δυσθεώρητα επίπεδα, είναι προφανές ότι το ξαναζωντάνεμα του κέντρου της πόλης με επιστροφή των κατοίκων που συνιστά την μοναδική βιώσιμη λύση, δεν περιλαμβάνεται στους προβληματισμούς Δημοτικής Αρχής και Κυβέρνησης. Στον αντίποδα της Λισαβόνας, οι λύσεις που επιλέγονται για την πόλη, οδηγούν σ’ αυτό που ο Μεντίνα ονομάζει πόλη-μουσείο. Και το δικό μας δεν είναι καν όμορφο.