Πίσω από την επιτυχή έξοδο στις αγορές

Η πρώτη φετινή έξοδος στις αγορές πήγε καλά. Η χώρα άντλησε 3,5 από τα 29 δισ. που της πρόσφεραν οι διεθνείς αγορές, με ιστορικά χαμηλό επιτόκιο 0,8% για τη 10ετία.

Την ίδια ώρα η προσφορά εντόκων γραμματίων 6μηνης διάρκειας υπερκαλυπτόταν έξι φορές με την απόδοσή τους να πέφτει στο -0,28%. Δεν πρόκειται, ωστόσο, για επιτυχία που θα δικαιολογούσε αυταρέσκεια ή εφησυχασμό. Αφενός, τα επιτόκια είναι ιστορικά χαμηλά παγκοσμίως –οι δανειστές πληρώνουν τους δανειζόμενους για δάνεια άνω των 15 τρισ. δολ. Αφετέρου, το μεγάλο μέρος (και) αυτής της επιτυχίας πρέπει να πιστωθεί στην κ. Λαγκάρντ.

Η Ελλάδα δανείζεται πολύ φτηνά χάρη στις πλάτες της ΕΚΤ – άλλωστε, όλη η Ευρώπη στις πλάτες της ΕΚΤ στηρίζεται σήμερα. Η Ελλάδα ειδικά, που η αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητάς της είναι κάτω από την επενδυτική βαθμίδα, μπορεί και αναπνέει γιατί η Κριστίν Λαγκάρντ αποφάσισε να τη συμπεριλάβει στο ειδικό, έκτακτο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων. Ετσι, οι δανειστές μας μπορούν άφοβα να αγοράζουν τα ομόλογά μας με τη διόλου ευκαταφρόνητη για τα διεθνή δεδομένα απόδοση 0,8%, δίχως το ρίσκο χώρας. Ανά πάσα στιγμή μπορούν να τα πουλήσουν στο πρόθυμο ίδρυμα της Φρανκφούρτης.

Μέχρι πότε; Το έκτακτο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων επεκτάθηκε χρονικά και ποσοτικά στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου, λήγει στις αρχές του επόμενου έτους, το αργότερο τον Μάρτιο του 2022. Με βάση αυτό, η ΕΚΤ έχει ήδη αγοράσει ελληνικά ομόλογα ύψους 14 δισ. ευρώ περίπου, εκτιμάται ότι στο επόμενο δωδεκάμηνο μπορεί να αγοράσει σχεδόν άλλα τόσα. Συμπέρασμα: Εχουμε περιθώριο δώδεκα μήνες για να πετύχουμε να αναπνέουμε χωρίς αυτόν τον τεχνητό πνεύμονα. Αυτό, θεωρητικά θα μπορούσε να γίνει με δύο τρόπους: Είτε με την αναβάθμιση της αξιολόγησής μας από τους διεθνείς οίκους, είτε με τη ριζική αναβάθμιση της εικόνας της χώρας μέσα σε 12 μήνες. Το ένα δυσκολότερο από το άλλο. Αλλά, τρίτο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Αν εξαιρέσεις όσους είναι υποχρεωμένοι να διαχειρίζονται αυτά τα θέματα (ίσως όχι κι όλους…), γενικά το πολιτικό προσωπικό δεν φαίνεται να τα καταλαβαίνει και να τα παίρνει υπόψη στη συμπεριφορά του.

Μέσα στην κρίση βάσιμα προβλέπεται ότι θα καταστραφεί μεγάλο μέρος της παραδοσιακής ελληνικής οικονομίας, πάνω από 200.000 μαγαζιά θα κλείσουν. Με την κακή εξέλιξη της πανδημίας, με τις μεταδοτικές παραλλαγές του ιού και τα προβλήματα στον εμβολιασμό, προβλέπεται ότι θα είναι θαύμα αν ο τουρισμός αγγίξει το 40% των εσόδων του 2019, ενώ η οικονομία, μετά μια ύφεση περί το 8%-9% πέρυσι, προβλέπεται ότι θα κινηθεί με ρυθμούς μόνο 2%-3% φέτος. Η ανεργία καταστρέφει ζωές – και γενιές. Σε 12 μήνες θα διαπραγματευόμαστε μόνοι με τις διεθνείς αγορές. Κι όμως, δεν διακρίνω ίχνη αγωνίας στο πολιτικό σύστημα να επεξεργαστεί και να συμφωνήσει κάποιο σχέδιο για όλα αυτά. Ούτε διάθεση για κάποιο πνεύμα εθνικής συνεννόησης. Αντιθέτως, ορισμένοι φέρονται λες κι ο κόσμος όλος στρέφεται γύρω από την αφεντιά τους και τα απωθημένα τους.