ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ. Και εμείς αμφισημίες;

Με αφορμή την συνάντηση του Γ. Παπανδρέου με τον Αλέκο Αλαβάνο και τη δήλωση του Προέδρου του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ που ακολούθησε για το επίμαχο ζήτημα της προσφυγής στη Χάγη, θα ήθελα να υπογραμμίσω:

1. Η καταρχήν συμφωνία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ με την ουσία της πρότασης του Κωστή Στεφανόπουλου περί παραπομπής στη Χάγη των ελληνοτουρκικών διαφορών, και όχι μόνο της υφαλοκρηπίδας, σε συνδυασμό με τη επαναφορά των αντιεθνικιστικών θέσεών μας για το σύνολο των ελληνοτουρκικών σχέσεων με πρωταρχικό στοιχείο τη δραστική μείωση των εξοπλισμών, έτυχε της ευρείας επιδοκιμασίας του κομματικού σώματος και ευρύτερα του κόσμου της Αριστεράς. Βεβαίως εδώ –και αυτό είναι σεβαστό - εκφράστηκε και η διαφορά, που ένα κομμάτι της πλειοψηφούσας ομάδας του κόμματος παρουσιάζει σταθερά τα τελευταία χρόνια.

2. Με τη δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου θεωρώ ότι χάσαμε την ευκαιρία να επισημάνουμε με ακρίβεια την διαφορετική θέση μας απέναντι στην αμφιλεγόμενη πρόταση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ (για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων μεχρι 12 μίλια μονομερώς, πρωτού προσφύγουμε στη Χάγη για την υφαλοκρυπίδα) .

Εξηγούμαι: Η συγκεκριμένη πρόταση του Γ. Παπανδρέου αποτελεί περιγραφή μιας διαδικασίας και χειρισμών στο διπλωματικό-τεχνοκρατικό επίπεδο που θα πρέπει να ακολουθηθούν για να καταλήξουμε στη Χάγη σε συνυποσχετικό με την Τουρκία για το ζήτημα της υφαλοκριπίδας. Αυτό είναι όμως το πρόβλημα στη συγκεκριμένη στιγμή; Εδώ βρισκόμαστε ως ελληνική κοινωνία; Στο πως θα πάμε στη Χάγη; Ή στο εάν και στο γιατί θα πάμε στη Χάγη; Το ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ δημοσιεύει έρευνα της ΚΑΠΑRESEARCH που διαπιστώνει ότι μόνο το 43,7% των ελλήνων πιστεύει ότι οι διαφορές Ελλάδος - Τουρκίας πρέπει να λυθούν με παραπομπή στα διεθνή δικαστήρια. Και αυτό το γνωρίζουμε όλοι, μια και η ακινησία βασίλευε τα τελευταία χρόνια. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αντί να συμβάλει στην αλλαγή αυτής της νοοτροπίας σε μεγάλες μερίδες του ελληνικού λαού, που θεωρούν υποχωρητικές τις θέσεις όλων των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στους τουρκικούς χειρισμούς, προχώρησε στη συνταγή της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Ο λόγος δυστυχώς, πασιφανής. Με το «άλμα προς τα μπρος» να συσπειρωθεί το αποσυσπειρωμένο κατά τις τελευταίες δημοσκοπήσεις- όλον ΠΑΣΟΚ σε μια γραμμή που ο καθένας θα μπορούσε να την ερμηνεύει κατά το δοκούν. Οι ιαχές των εκπροσώπων του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» μαζί με τον έντονο σκεπτικισμό των υπολοίπων συνιστούν μια απόδειξη του προηγούμενου ισχυρισμού.

Και όλα αυτά την ώρα που το κυρίαρχο ζήτημα, όχι πλέον μέσα στην Ελλάδα, αλλά στις δυο πλευρές του Αιγαίου ήταν και είναι η αποκλιμάκωση της έντασης…

3. Ο γράφων έχει πολλές φορές επισημάνει ότι υπάρχουν ζητήματα πολιτικής όπως π.χ. αυτά της τοπικής αυτοδιοίκησης, αρκετά πεδία εξωτερικής πολιτικής και άλλα όπου ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ θα μπορούσε να εμφανίζει, χωρίς κανένα κόμπλεξ τη συμφωνία του και με το ΠΑΣΟΚ και να διερευνά και κοινή δράση. Μετά την κατά τα άλλα θετική συνάντηση μεταξύ των δύο ηγετών, η αμφίσημη εμφάνισή του Προέδρου, που κατά πολλούς θα φαίνεται ότι συμπράττει με την αμφιλεγόμενη πρόταση του Γ. Παπανδρέου γιατί να γίνει;

Δεν έχουμε συμφωνήσει ότι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ιδιαίτερα στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής θα κερδίσει πόντους μόνο όταν εκπέμπει την πιο προωθημένη φιλειρηνική, αντιεθνικιστική, γραμμή του;