Θεωρίες συνωμοσίας - Η τελευταία γραμμή άμυνας του Μητσοτάκη

Το σκάνδαλο των υποκλοπών έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλο - και ενδεχομένως ανεπανόρθωτο - ρήγμα στις σχέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον λεγόμενο κεντρώο χώρο. Το ρήγμα αυτό βαθαίνει μάλιστα όσο άνθρωποι με σημαίνουσα παρουσία στο δημόσιο διάλογο και μεγάλη επιρροή σε αυτόν το χώρο βγαίνουν ανοιχτά απέναντι του.

Ο κ. Μητσοτάκης στερείται πια μια σημαντική δεξαμενή ανθρώπων από την οποία αντλούσε νομιμοποίηση για τις πολιτικές του επιλογές όλο το προηγούμενο διάστημα, άλλοτε με την ανοιχτή υποστήριξή τους άλλοτε δια της σιωπής τους. Και σπάει η συμμαχία που τον ανέδειξε πρωθυπουργό, αυτή ανάμεσα στο «ακραίο κέντρο» και την ελληνική «νέα δεξιά» – κυρίαρχη πλέον στις τάξεις της Ν.Δ.

Με την στρατηγική της αμφίπλευρης διεύρυνσης να «καίγεται», δεν μένει άλλος δρόμος από το σφιχταγκάλιασμα με την ακροδεξιά. Με άλλα λόγια, η συμμαχία Μητσοτάκη με το περιθώριο. Όσο οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών διαδέχονται η μία την άλλη και τα επιχειρήματα της κυβέρνησης βουλιάζουν στις αντιφάσεις τόσο οι θεωρίες συνωμοσίας βγαίνουν στον αφρό. Το σύγχρονο φιλελεύθερο προσωπείο καταρρέει και αποκαλύπτεται το αποκρουστικό πρόσωπο του δεξιού παρελθόντος.

Οι τελευταίες παρουσίες του σε Βουλή και υπουργικό συμβούλιο θα έλεγε κανείς ότι ήταν μια συρραφή από «Ομάδα Αλήθειας» και ακροδεξιά τρολ του διαδικτύου. Ποτέ ξανά το περιθώριο δεν καθόρισε σε τέτοιο βαθμό την στρατηγική Μητσοτάκη αυτά τα τρία χρόνια.

Στην αρχή με διαρροές, έπειτα με δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, στην συνέχεια με υπονοούμενα κατά την ομιλία του στη Βουλή, χθες στο υπουργικό συμβούλιο ο κ. Μητσοτάκης πήρε πάνω του την εξωφρενική θεωρία συνωμοσίας, ότι η εξιχνίαση του σκανδάλου των υποκλοπών εξυπηρετεί ξένες δυνάμεις. Και φυσικά όσοι το αναδεικνύουμε και ζητάμε τον καταλογισμό των ευθυνών, είτε κόμματα της αντιπολίτευσης είτε διεθνή και εγχώρια μέσα ενημέρωσης, υπονομεύουμε την χώρα.

Ταυτίζοντας την κριτική στην κυβέρνησή του με προσπάθεια υπονόμευσης της χώρας υιοθετεί την αντίληψη περί «εσωτερικού εχθρού» που έρχεται από το δεξιό παρελθόν και τις πιο σκοτεινές περιόδους της Ελληνικής ιστορίας. Εκείνος που δήλωνε το 2019 ότι θα είναι πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων επιστρατεύει τον διχασμό για να κρύψει την αλήθεια και αναζητά ύποπτες προθέσεις στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Αποδίδοντας στο ενδιαφέρον του ξένου Τύπου σκοτεινές βλέψεις δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από τους αυταρχικούς ηγέτες της «νέας δεξιάς» σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που βρίσκονται στο στόχαστρο για το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκτός κι αν έχει προσχωρήσει στην άποψη του κ. Βελόπουλου ο οποίος υποστήριξε στη Βουλή ότι «ο επαρχιωτισμός μας και ο δυτικο-λιγουρισμός μας θεωρεί θέσφατο ό,τι γράφεται στους New York Times, το Politico ή το Spiegel».

Στην ταινία του Kubrick «Dr. Strangelove» (1964) o Sterling Hayden υποδύεται έναν Αμερικανό στρατηγό ο οποίος έπινε μόνο αποσταγμένο νερό ή νερό βροχής γιατί πίστευε ότι οι κομμουνιστές είχαν μολύνει το δίκτυο ύδρευσης των ΗΠΑ. Με αυτή τη μεταφορά ο Kubrick θέλησε να σατιρίσει την συλλογική παράκρουση της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου, τις θεωρίες συνωμοσίας, το κυνήγι μαγισσών. Η απόσταση της σάτιρας από την πραγματικότητα δεν ήταν πολύ μεγάλη. Ούτε τότε ούτε τώρα.

Ο κ. Μητσοτάκης σήμερα επιλέγει ως τελευταία γραμμή άμυνας την επιστροφή στο σκοτεινό παρελθόν. Μπροστά στον πανικό του επιλέγει να βαδίσει στα επικίνδυνα μονοπάτια των θεωριών συνωμοσίας και της αναζήτησης «εσωτερικού εχθρού», προκειμένου να κουκουλώσει τις ευθύνες του για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ματαιοπονεί, όμως. Ό, τι μέσα κι αν επιστρατεύσει η αλήθεια θα λάμψει και πολύ σύντομα μια μεγάλη δημοκρατική πλειοψηφία θα βάλει τέλος στον αντιδημοκρατικό κατήφορο.

Υ.Γ. Όταν ο κ. Μητσοτάκης, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πολεμούσε με μανία την Συμφωνία των Πρεσπών κανείς δεν τον κατηγόρησε ότι παίζει το παιχνίδι του Πούτιν και του Ερντογάν στα Βαλκάνια. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο στην πολιτική ζωή του τόπου.

(Ο Στέργιος Καλπάκης είναι αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία)