Ακριβές συμβουλές…

Ενα από τα ελληνικά παράδοξα είναι ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που χρειαζόταν τις περισσότερες συμβουλές, έκανε τις λιγότερες συμβάσεις με συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Αντιθέτως η κυβέρνηση της Ν.Δ., που δείχνει να τα ξέρει όλα, ξόδεψε εξωφρενικά ποσά σε τέτοιες συμβάσεις. Μέσα σε επτά χρόνια ογδονταπλασίασε τη δαπάνη για συμβουλευτικές υπηρεσίες. Για την ακρίβεια την αύξησε 81,25 φορές: από 7,2 εκατ. το 2019 την έφτασε σε 585 εκατ. το 2025! Πάλι καλά να λέμε, διότι πέρυσι μειώθηκαν κατά τι, δηλαδή 12 εκατ. Το 2024 ξόδεψε 597 ολόκληρα εκατομμύρια!

Οπως λέει η έρευνα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Vouliwatch και παρουσίασε αποκλειστικά η «Καθημερινή» της Κυριακής (22.2.2026), από το 2017 έως το 2025 το ελληνικό Δημόσιο υπέγραψε 3.079 συμβάσεις αξίας άνω του 1,5 δισ. ευρώ. Σε τρία χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (2017-2019) εμείς οι φορολογούμενοι πληρώσαμε συνολικά 22,8 εκατ. ευρώ για συμβουλές υπουργών, οργανισμών κ.λπ. Στα επτά χρόνια της Ν.Δ., δώσαμε πάνω από 1,5 δισ., για την ακρίβεια 1.514 εκατομμύρια.

Μια εξήγηση αυτής της εκρηκτικής αύξησης είναι ότι στην κυβέρνηση, αλλά πλέον και στην κοινωνία, κυριαρχεί η αίσθηση ότι «λεφτά υπάρχουν» κι επομένως μπορούν να σκορπίζονται στις εταιρείες συμβούλων.

Θα μπορούσε να είναι μια κεϊνσιανού τύπου πολιτική και από «οικονομία του καφέ» να γίνουμε και «οικονομία συμβούλων». Υπάρχει όμως ένα εύρημα που πρέπει να μας προβληματίσει. Οι έξι στις δέκα από αυτές τις συμβάσεις έγιναν με απευθείας ανάθεση. Στο ρεπορτάζ της κ. Αλεξίας Καλαϊτζή δίνονται διάφορες εξηγήσεις για αυτόν τον ογδονταπλασιασμό των κρατικών δαπανών σε συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Υπάρχει η πανδημία (πόσα κρίματα θα φορτωθεί αυτή;), η αποψίλωση του κράτους κ.λπ.

Δεν αναφέρθηκε όμως η κυριότερη. Η κυβέρνηση παράγει έργο και γι’ αυτό χρειάζεται περισσότερες συμβουλές. Ομως βλέπουμε ότι παρά τον μέγα όγκο των 2.979 συμβάσεων που υπέγραψε η κυβέρνηση της Ν.Δ. τα προηγούμενα χρόνια, δεν απέφυγε στραβοπατήματα, που την ντρόπιασαν στο πανελλήνιο.

Θυμόμαστε π.χ. ότι το μαζικό κλείσιμο καταστημάτων των ΕΛΤΑ, που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, ήταν προϊόν μιας εκ των παραπάνω συμβάσεων.

Μήπως, λοιπόν, στη διαδικασία αξιολόγησης του Δημοσίου ξεκινήσουμε από την αποτελεσματικότητα των συμβουλών που δέχθηκε αυτό; Ποιοι υπέγραψαν όλες αυτές τις συμβάσεις; Με τι κριτήρια; Τι προσδοκούσαν και τελικώς τι τους απέφερε η δαπάνη του σχεδόν μισού ΕΝΦΙΑ; Δόξα τοις υπουργοίς υπάρχει υπερπληθώρα συμβάσεων για να προκύψει ένα αξιόπιστο αποτέλεσμα.