Τοξικό κοκτέιλ

Ελλάδα καίει από τον χρόνο που δεν της περισσεύει και διολισθαίνει σε καταστάσεις που –αν μη τι άλλο– καλό δεν προοιωνίζονται.Στο πεδίο της οικονομίας, ό,τι κινείται οφείλεται βασικά στον τουρισμό, ενώ κατά τα λοιπά επικρατεί στασιμότητα. Μετά μια 7ετία που ξεκίνησε με διαβεβαιώσεις για μεγάλες μεταρρυθμίσεις κι αφού οι περισσότερες και πιο σημαντικές έμειναν στα συρτάρια, τώρα όχι μόνο δεν γίνεται κουβέντα για αυτές, αλλά αντιθέτως, σε ένα διεθνές περιβάλλον που βρίθει αβεβαιοτήτων, κάποιες από αυτές ροκανίζονται – αρχής γενομένης από το συνταξιοδοτικό, καθότι είναι εκλογικά κρίσιμη η κατηγορία των συνταξιούχων. Και κυριαρχεί μια προεκλογική παροχολογία, ενώ η μεγάλη έγνοια της κυβερνητικής ηγεσίας είναι να μεγαλώσει το πακέτο παροχών της ΔΕΘ – προσώρας έχει φτάσει στα 2 δισ. ευρώ.

Κατά τα λοιπά, η ελληνική επιχειρηματικότητα ανησυχεί από τους πολιτικούς κινδύνους που διαβλέπει και τηρεί στάση αναμονής προσπαθώντας να τους σταθμίσει. Το ότι το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας οσονούπω κατεβάζει ρολά έχει δύο συνέπειες. Αφενός, ενόψει του χρηματοδοτικού κενού, είναι εμφανής η συγκράτηση για νέα επιχειρηματικά σχέδια. Αφετέρου, το κλίμα χαλάει. Αρχίζουν να ακούγονται γκρίνιες προς την κυβέρνηση αλλά και αλληλοκατηγορίες εντός της επιχειρηματικής πιάτσας – χωρίς, κάποιες φορές, να λείπει ούτε ο χαρακτηρισμός που ‘γινε διάσημος από τον Κώστα Καραμανλή το 2004. Στο πεδίο της πολιτικής, τα πράγματα εξελίσσονται ελαφρώς χειρότερα.

Για να αυξηθεί η συσπείρωση της Ν.Δ. και να ανέβουν τα ποσοστά της πρόθεσης ψήφου, προκρίνεται η πόλωση. Αυτό δείχνουν οι εμφυλιοπολεμικές δηλώσεις του γραμματέα της Ν.Δ. με αφορμή τη δολοφονία της Β. Νέστορα, όσο και οι προκλήσεις που εκτοξεύει σε κάθε ευκαιρία ο ακροδεξιός εκ των δύο αντιπροέδρων της. Ταυτόχρονα, πληθαίνουν τα πλήγματα στο κράτος δικαίου, όπως φάνηκε από το νέο πραξικόπημα της πλειοψηφίας στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, την περασμένη Τετάρτη, για τις υποκλοπές. Αν αυτά γίνονται επειδή κάποιοι φοβούνται πως στις εκλογές δεν θα κριθεί μόνο η γενική πορεία της χώρας αλλά και η τύχη στενά προσωπικών συμφερόντων τους, τότε η πόλωση θα ενταθεί και θα πάει μέχρι τις εκλογές.

Ούτε έξω πάμε καλά. Στην περιδίνηση από τη διαχείριση της κοινής γνώμης στο μείζον λαϊκό πρόβλημα της ακρίβειας μέχρι τις απόπειρες συγκάλυψης ευθυνών στα γνωστά σκάνδαλα, η κυβέρνηση εξαντλεί τις δυνάμεις της και φαίνεται να ‘χει παραιτηθεί από οτιδήποτε άλλο, σημαντικό, επί της ουσίας. Η χώρα βυθίζεται στην ομφαλοσκόπηση και χάνει επιρροή. Φάνηκε και στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, όπου δεν βρήκε ανταπόκριση η αναζήτηση επαίνου επειδή ξοδεύουμε πολλά για στρατιωτικές δαπάνες. Αποτυπώνεται και στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια – από την Αίγυπτο μέχρι την Αλβανία, κανείς δεν μας πολυ-υπολογίζει.

Η επιστροφή στην ομφαλοσκόπηση, η προϊούσα αποτελμάτωση στην οικονομία, η έντονη ροπή προς την παροχολογία, οι απόπειρες πόλωσης και διχασμού, τα τραύματα που πυκνώνουν στο σώμα του κράτους δικαίου, συνθέτουν ένα επικίνδυνα τοξικό κοκτέιλ. Μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος με τέτοια χαρακτηριστικά θα έχει μεγάλο κόστος για τη χώρα. Το συνετό θα ήταν να την αποφύγουμε. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.