Αποχαιρετισμός
Διονύσης Γουσέτης, Αυγή, Δημοσιευμένο: 2009-03-07
Από το ερχόμενο Σάββατο δεν θα βρίσκετε στην «Αυγή» τη στήλη «Άνθρωποι και Δικαιώματα», ούτε την «αχάριστο φωνή». Στις 28 Ιανουαρίου, ο νέος διευθυντής της εφημερίδας Νίκος Φίλης με κάλεσε στο γραφείο του και μου ανακοίνωσε ότι στο εξής η στήλη περιορίζεται σε μια φορά το μήνα. Δηλαδή συρρικνώνεται στο ένα τέταρτο. Μου ανέφερε ως αιτία τη διαφημιζόμενη ανανέωση της «Αυγής». Κατʼ αυτήν, θα μπουν περισσότεροι συνεργάτες (μάλιστα μου ζήτησε να του υποδείξω ονόματα) και ο λιγοστός χώρος της εφημερίδας δεν αρκεί.
Σʼ ένα μήνα εμφανίζεται ελαστικότερος: στις 27 Φεβρουαρίου μου ανακοινώνει ότι ο περιορισμός της στήλης θα είναι στις δυο φορές το μήνα. Ωστόσο, φαίνεται ότι μόνο η δική μου στήλη ενοχλεί την ανανέωση της Αυγής. Δεν άκουσα να ζητήθηκε τέτοια συρρίκνωση από άλλη μόνιμη στήλη χάριν της ανανέωσης. Αρνήθηκα τούτη την προσφορά, όπως και την προηγούμενη.
***
Ένας αποχωρισμός δεν είναι ποτέ εύκολος. Πολύ περισσότερο ο αποχωρισμός από μια στήλη που την τροφοδοτώ και με τροφοδοτεί δώδεκα χρόνια και που μοιραία έχει γίνει τρόπος ζωής. Για τις ώρες και το μόχθο που ξόδεψα για τα περίπου 600 άρθρα μου δεν εισέπραξα ούτε μια δραχμή. Εισέπραξα όμως την ικανοποίηση της έρευνας και τη χαρά της δημιουργίας. Για δυο άρθρα μου τιμήθηκα με το βραβείο Ιπεκτσί και ευτύχησα να δω επιλεγμένα άρθρα μου σε βιβλίο με τίτλο «Αχάριστος φωνή». Είμαι, για όλα τούτα, ευγνώμων στην «Αυγή».
Στην εισαγωγή του βιβλίου μου, σε ανύποπτο χρόνο, γράφω: «Η Αυγή είναι ίσως η μόνη εφημερίδα που θα μπορούσε να ανεχτεί τούτες τις αντιδημοφιλείς απόψεις. Ανέχτηκε και κείμενα ιδιαίτερα κριτικά η και επικριτικά προς την αριστερά, ακόμη και προς τον πολιτικό φορέα που η εφημερίδα στηρίζει και που την στηρίζει (τον ΣΥΝ). Είναι λογικό, για έναν αρθρογράφο που επί δεκαετίες θητεύει στην ανανεωτική αριστερά να έχει αυξημένες απαιτήσεις από αυτήν και κυρίως να έχει διδαχτεί από αυτήν ότι ο συγκεντρωτισμός δεν μπορεί ποτέ να είναι δημοκρατικός. Είναι όμως δύσκολο για τον ιδεολογικό πατριωτισμό των αριστερών αναγνωστών να τα δεχτούν. Εκκρεμεί ένας τόμος με την κριτική μου αυτή». Αυτή την «Αυγή» γνώρισα, αυτή θέλω να διατηρώ στη μνήμη μου και με αυτή τη μνήμη θέλει η στήλη να αποχαιρετίσει τους αναγνώστες της.
Σʼ ένα μήνα εμφανίζεται ελαστικότερος: στις 27 Φεβρουαρίου μου ανακοινώνει ότι ο περιορισμός της στήλης θα είναι στις δυο φορές το μήνα. Ωστόσο, φαίνεται ότι μόνο η δική μου στήλη ενοχλεί την ανανέωση της Αυγής. Δεν άκουσα να ζητήθηκε τέτοια συρρίκνωση από άλλη μόνιμη στήλη χάριν της ανανέωσης. Αρνήθηκα τούτη την προσφορά, όπως και την προηγούμενη.
***
Ένας αποχωρισμός δεν είναι ποτέ εύκολος. Πολύ περισσότερο ο αποχωρισμός από μια στήλη που την τροφοδοτώ και με τροφοδοτεί δώδεκα χρόνια και που μοιραία έχει γίνει τρόπος ζωής. Για τις ώρες και το μόχθο που ξόδεψα για τα περίπου 600 άρθρα μου δεν εισέπραξα ούτε μια δραχμή. Εισέπραξα όμως την ικανοποίηση της έρευνας και τη χαρά της δημιουργίας. Για δυο άρθρα μου τιμήθηκα με το βραβείο Ιπεκτσί και ευτύχησα να δω επιλεγμένα άρθρα μου σε βιβλίο με τίτλο «Αχάριστος φωνή». Είμαι, για όλα τούτα, ευγνώμων στην «Αυγή».
Στην εισαγωγή του βιβλίου μου, σε ανύποπτο χρόνο, γράφω: «Η Αυγή είναι ίσως η μόνη εφημερίδα που θα μπορούσε να ανεχτεί τούτες τις αντιδημοφιλείς απόψεις. Ανέχτηκε και κείμενα ιδιαίτερα κριτικά η και επικριτικά προς την αριστερά, ακόμη και προς τον πολιτικό φορέα που η εφημερίδα στηρίζει και που την στηρίζει (τον ΣΥΝ). Είναι λογικό, για έναν αρθρογράφο που επί δεκαετίες θητεύει στην ανανεωτική αριστερά να έχει αυξημένες απαιτήσεις από αυτήν και κυρίως να έχει διδαχτεί από αυτήν ότι ο συγκεντρωτισμός δεν μπορεί ποτέ να είναι δημοκρατικός. Είναι όμως δύσκολο για τον ιδεολογικό πατριωτισμό των αριστερών αναγνωστών να τα δεχτούν. Εκκρεμεί ένας τόμος με την κριτική μου αυτή». Αυτή την «Αυγή» γνώρισα, αυτή θέλω να διατηρώ στη μνήμη μου και με αυτή τη μνήμη θέλει η στήλη να αποχαιρετίσει τους αναγνώστες της.
