Αρχίζει ο καβγάς για τις θέσεις Ε.Ε.

ΜΕ ΥΨΗΛΗ βεβαιότητα ότι η Συνθήκη της Λισαβώνας τελικά θα επικυρωθεί και τεθεί σε εφαρμογή μέχρι τέλους του έτους έχει αρχίσει ο «καβγάς» για τα πρόσωπα που θα καταλάβουν τις κεντρικές θέσεις που αυτή προβλέπει. Ως γνωστόν, η Συνθήκη προβλέπει δύο νέες σημαντικές θέσεις στο πολιτικό σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.):

πρώτον, τη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με πενταετή θητεία και, δεύτερον, τη θέση του υπάτου εκπροσώπου για την Εξωτερική Πολιτική (ΚΕΠΠΑ), ο οποίος, αντίθετα με τον σημερινό ύπατο εκπρόσωπο, θα είναι ουσιαστικά υπουργός Εξωτερικών της Ένωσης, θα προεδρεύει ενός νέου σχηματισμού του Συμβουλίου (Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων), θα ηγείται της υπηρεσίας εξωτερικής δράσης (διπλωματικής υπηρεσίας) και θα είναι ταυτόχρονα αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Για τις δύο αυτές θέσεις φαίνεται ότι θα χυθούν ποταμοί διπλωματικού αίματος. Η Συνθήκη προβλέπει ότι για την κάλυψη των θέσεων αυτών θα πρέπει να γίνουν σεβαστές ορισμένες βασικές δημογραφικές και γεωγραφικές ισορροπίες. Αυτή τη στιγμή αυτός που εμφανίζεται ισχυρός υποψήφιος για τη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι ο Τ. Μπλερ, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, η κυβέρνηση της οποίας ανακοίνωσε και επίσημα την υποψηφιότητά του. Για ορισμένους ο Μπλερ είναι η ιδανική περίπτωση- είναι ισχυρή, αναγνωρίσιμη, ορατή προσωπικότητα που μπορεί να εκφράσει την Ένωση στη διεθνή σκηνή.

Για άλλους (ίσως τους περισσότερους) η ενδεχόμενη τοποθέτηση Μπλερ προκαλεί οργή και αγανάκτηση, καθώς θεωρείται ότι βρίσκεται πολύ κοντά στις ΗΠΑ, συνδέθηκε και διευκόλυνε τον πόλεμο στο Ιράκ και προέρχεται από μια χώρα που δεν ανήκει ούτε στην ΟΝΕ ούτε στο «καθεστώς Σένγκεν». Μεταξύ των άλλων υποψηφίων περιλαμβάνονται ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας Φ. Γκονζάλες και ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ζ.-Κ. Γιουνκέρ. Για τη θέση του υπάτου εκπροσώπου έχει αναφερθεί το όνομα του σημερινού υπουργού Εξωτερικών της Σουηδίας Κ. Μπιλτ (άλλη αμφιλεγόμενη αλλά ισχυρή προσωπικότητα), αλλά και άλλα. Από πλευράς μικρότερων χωρών όπως η Ελλάδα, αυτό που είναι αναγκαίο είναι πράγματι οι βασικές ισορροπίες αλλά και το πρότυπο λειτουργίας της Ε.Ε. να γίνουν σεβαστά.