Εικονική ανάρρωση
Γιώργος Λακόπουλος, Έθνος της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Δημοσιευμένο: 2013-11-17
Η Ιρλανδία εκτός Μνημονίου και προσεχώς εντός αγορών παρά το γεγονός ότι το βήμα αυτό δεν στηρίζεται σε ουσιαστική βελτίωση της χώρας όπως πιστοποιούν οι δείκτες. Απλά για μία ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ότι η είσοδος και η έξοδος από τον μηχανισμό διάσωσης είναι κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, ζήτημα πολιτικής βούλησης: Το Δουβλίνο παίρνει ένα εικονικό πιστοποιητικό αποθεραπείας, όπως εικονικά βρίσκεται εκτός μνημονιακών δεσμεύσεων η Μαδρίτη.
Στην Ιρλανδία η κοινωνία αποστραγγίστηκε για να σωθεί και να αναστηλωθεί ένα σάπιο τραπεζικό σύστημα, που δεν είναι εθνικό, αλλά μια εγγυημένη βάση χαλαρού εποπτικού ελέγχου για ευρωπαϊκούς και αγγλοσαξονικούς διεθνείς τραπεζικούς ομίλους.
Σήμερα οι τραπεζικοί όμιλοι που χρηματοδοτήθηκαν από την αφαίμαξη των πολιτών της Ισλανδίας αναλαμβάνουν να στηρίξουν την επιστροφή του Δουβλίνου στις αγορές, καθώς δυσφορούν από τις δουλείες μνημονιακών ελέγχων των δραστηριοτήτων τους.
Επιπλέον η προοπτική αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, λόγω της αυτοπαγίδευσης του Κάμερον στο σχετικό δημοψήφισμα, αναβαθμίζει τη γεωπολιτική αξία της χώρας ως ευρωπαϊκού προγεφυρώματος της Βρετανίας ή για να είμαστε πιο ακριβείς του Σίτι.
Η Ιρλανδία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η περίπτωσή της είναι η απόλυτη αντίστιξη της Ελλάδας και της Κύπρου:
Στην Ελλάδα ένα διογκωμένο και σπάταλο Δημόσιο κατέστρεψε ένα σχετικά υγιές και δραστήριο περιφερειακά τραπεζικό σύστημα. Αντίθετα στην Ιρλανδία ένα σάπιο τραπεζικό σύστημα οδήγησε σε κατάρρευση ένα νοικοκυρεμένο Δημόσιο.
Στην Κύπρο η χαμηλή φορολογία των επιχειρήσεων και η χαλαρή έως ανύπαρκτη εποπτεία του τραπεζικού τομέα νομιμοποίησε τη θεραπεία-σοκ του κουρέματος των καταθέσεων. Τα ίδια δεδομένα στην Ιρλανδία δεν απασχόλησαν τους δανειστές της χώρας. Προφανώς στην Κύπρο οι πελάτες ήταν Ρώσοι και στην παρόμοιων πρακτικών Ιρλανδία και Γερμανοί!
Σε κάθε περίπτωση βαρύνοντα ρόλο στην εγκατάλειψη του Μνημονίου έπαιξε το σενάριο Brexit, η πιθανή δηλαδή αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ. Η Ιρλανδία προσεχώρησε στην τότε ΕΟΚ το 1973 συμπαρασυρόμενη από τη Βρετανία του Χιθ, για να αναδειχθεί πιθανόν ως τελευταίο προγεφύρωμα της Γηραιάς Αλβιόνας στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Στην Ιρλανδία η κοινωνία αποστραγγίστηκε για να σωθεί και να αναστηλωθεί ένα σάπιο τραπεζικό σύστημα, που δεν είναι εθνικό, αλλά μια εγγυημένη βάση χαλαρού εποπτικού ελέγχου για ευρωπαϊκούς και αγγλοσαξονικούς διεθνείς τραπεζικούς ομίλους.
Σήμερα οι τραπεζικοί όμιλοι που χρηματοδοτήθηκαν από την αφαίμαξη των πολιτών της Ισλανδίας αναλαμβάνουν να στηρίξουν την επιστροφή του Δουβλίνου στις αγορές, καθώς δυσφορούν από τις δουλείες μνημονιακών ελέγχων των δραστηριοτήτων τους.
Επιπλέον η προοπτική αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, λόγω της αυτοπαγίδευσης του Κάμερον στο σχετικό δημοψήφισμα, αναβαθμίζει τη γεωπολιτική αξία της χώρας ως ευρωπαϊκού προγεφυρώματος της Βρετανίας ή για να είμαστε πιο ακριβείς του Σίτι.
Η Ιρλανδία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η περίπτωσή της είναι η απόλυτη αντίστιξη της Ελλάδας και της Κύπρου:
Στην Ελλάδα ένα διογκωμένο και σπάταλο Δημόσιο κατέστρεψε ένα σχετικά υγιές και δραστήριο περιφερειακά τραπεζικό σύστημα. Αντίθετα στην Ιρλανδία ένα σάπιο τραπεζικό σύστημα οδήγησε σε κατάρρευση ένα νοικοκυρεμένο Δημόσιο.
Στην Κύπρο η χαμηλή φορολογία των επιχειρήσεων και η χαλαρή έως ανύπαρκτη εποπτεία του τραπεζικού τομέα νομιμοποίησε τη θεραπεία-σοκ του κουρέματος των καταθέσεων. Τα ίδια δεδομένα στην Ιρλανδία δεν απασχόλησαν τους δανειστές της χώρας. Προφανώς στην Κύπρο οι πελάτες ήταν Ρώσοι και στην παρόμοιων πρακτικών Ιρλανδία και Γερμανοί!
Σε κάθε περίπτωση βαρύνοντα ρόλο στην εγκατάλειψη του Μνημονίου έπαιξε το σενάριο Brexit, η πιθανή δηλαδή αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ. Η Ιρλανδία προσεχώρησε στην τότε ΕΟΚ το 1973 συμπαρασυρόμενη από τη Βρετανία του Χιθ, για να αναδειχθεί πιθανόν ως τελευταίο προγεφύρωμα της Γηραιάς Αλβιόνας στην ηπειρωτική Ευρώπη.
