Συμμαχία
Γιώργος Λακόπουλος, Τα Νέα, Δημοσιευμένο: 2013-12-11
Τι ακριβώς είναι τελικά οι 58; Μια κοινωνική συναναστροφή που υποδύεται την πολιτική κίνηση; Πολιορκητικός κριός για τη διάλυση της ΔΗΜΑΡ; Ανάχωμα στον ΣΥΡΙΖΑ; Προπέτασμα καπνού για το ΠαΣοΚ του Βενιζέλου στις ευρωεκλογές; Ή καταλύτης για τη δημιουργία νέου κεντροαριστερού κόμματος;
Από όλα, το τελευταίο είναι άξιο συζήτησης. Μέχρι στιγμής η επικοινωνιακή αβάντα που έχει το εγχείρημα και η εντυπωσιακή (χάρη στην κινητοποίηση του ΠαΣοΚ) προχθεσινή εκδήλωση ανέδειξαν την ιδέα για «κοινή κάθοδο» στις ευρωεκλογές - χωρίς να διευκρινίζεται ποιων ακριβώς. Αν δεν εννοούν κάθοδο μιας χρήσης, τότε για τον προτεινόμενο νέο πολιτικό φορέα υπάρχουν τρία εμπόδια.
- Το πρώτο είναι ότι ο χώρος είναι κατειλημμένος. Από τη ΔΗΜΑΡ και -αν αφαιρεθεί η σύμπλευση με τη ΝΔ - από το ΠαΣοΚ, αλλά εν μέρει και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για να υπάρξει κάτι άλλο στη θέση τους πρέπει συμβούν τα εξής: είτε να διαλυθούν το ΠαΣοΚ και η ΔΗΜΑΡ και τα στελέχη τους να συμπτυχθούν με τους 58· είτε να κατέβουν οι 58 στις εκλογές και να υπερισχύουν του ΠαΣοΚ και της ΔΗΜΑΡ. Αλλά γιατί μία πολιτική κίνηση να κατισχύσει δύο υπαρκτών κομμάτων;
- Το δεύτερο είναι ο επικεφαλής. Αν το νέο κόμμα εμφανιστεί με «συλλογική ηγεσία» απλώς θα κάνουν μια στροφή γύρω από τον εαυτό τους. «Η πολιτική χρειάζεται πρόσωπο», έλεγε ο Αντώνης Λιβάνης. Υπάρχει κανένας στα υπόψη; Από τον ηγέτη θα εξαρτηθούν πολλά. Ηταν, άλλωστε, το αγκάθι στην παλαιά συζήτηση για συνένωση του ΠαΣοΚ με τη ΔΗΜΑΡ. Με ποιον επικεφαλής, όταν ο Κουβέλης ήταν δημοφιλέστερος στις δημοσκοπήσεις και ο Βενιζέλος στον καθρέφτη του;
- Το τρίτο, η πολιτική που θα ακολουθήσει το νέο σχήμα. Αν, για παράδειγμα, ο φορέας δημιουργηθεί αμέσως τώρα, οι βουλευτές-μέλη του θα στηρίξουν την κυβέρνηση Σαμαρά; Αν δεν τη στηρίξουν πέφτει. Αν τη στηρίξουν, τι Κεντροαριστερά θα είναι και σε τι διαφέρει από το ΠαΣοΚ;
Οι περισσότεροι από τους 58 ήταν και με τον Σημίτη, ήταν και με τον Γ. Παπανδρέου, και ορισμένοι μπερδεύουν την ελληνική Κεντροαριστερά με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία. Αλλά ο καθηγητής Βούλγαρης είπε ότι η κίνηση δεν είναι κόμμα, ούτε είναι με κανέναν. Απλώς προωθεί μια νέα συμμαχία δυνάμεων. Τότε πρέπει να έχει διακριτούς συμμάχους. Και επιπλέον, όπως έλεγε ο Λένιν, «σε μια συμμαχία ο ένας κάνει το άλογο και ο άλλος τον καβαλάρη».
Από όλα, το τελευταίο είναι άξιο συζήτησης. Μέχρι στιγμής η επικοινωνιακή αβάντα που έχει το εγχείρημα και η εντυπωσιακή (χάρη στην κινητοποίηση του ΠαΣοΚ) προχθεσινή εκδήλωση ανέδειξαν την ιδέα για «κοινή κάθοδο» στις ευρωεκλογές - χωρίς να διευκρινίζεται ποιων ακριβώς. Αν δεν εννοούν κάθοδο μιας χρήσης, τότε για τον προτεινόμενο νέο πολιτικό φορέα υπάρχουν τρία εμπόδια.
- Το πρώτο είναι ότι ο χώρος είναι κατειλημμένος. Από τη ΔΗΜΑΡ και -αν αφαιρεθεί η σύμπλευση με τη ΝΔ - από το ΠαΣοΚ, αλλά εν μέρει και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για να υπάρξει κάτι άλλο στη θέση τους πρέπει συμβούν τα εξής: είτε να διαλυθούν το ΠαΣοΚ και η ΔΗΜΑΡ και τα στελέχη τους να συμπτυχθούν με τους 58· είτε να κατέβουν οι 58 στις εκλογές και να υπερισχύουν του ΠαΣοΚ και της ΔΗΜΑΡ. Αλλά γιατί μία πολιτική κίνηση να κατισχύσει δύο υπαρκτών κομμάτων;
- Το δεύτερο είναι ο επικεφαλής. Αν το νέο κόμμα εμφανιστεί με «συλλογική ηγεσία» απλώς θα κάνουν μια στροφή γύρω από τον εαυτό τους. «Η πολιτική χρειάζεται πρόσωπο», έλεγε ο Αντώνης Λιβάνης. Υπάρχει κανένας στα υπόψη; Από τον ηγέτη θα εξαρτηθούν πολλά. Ηταν, άλλωστε, το αγκάθι στην παλαιά συζήτηση για συνένωση του ΠαΣοΚ με τη ΔΗΜΑΡ. Με ποιον επικεφαλής, όταν ο Κουβέλης ήταν δημοφιλέστερος στις δημοσκοπήσεις και ο Βενιζέλος στον καθρέφτη του;
- Το τρίτο, η πολιτική που θα ακολουθήσει το νέο σχήμα. Αν, για παράδειγμα, ο φορέας δημιουργηθεί αμέσως τώρα, οι βουλευτές-μέλη του θα στηρίξουν την κυβέρνηση Σαμαρά; Αν δεν τη στηρίξουν πέφτει. Αν τη στηρίξουν, τι Κεντροαριστερά θα είναι και σε τι διαφέρει από το ΠαΣοΚ;
Οι περισσότεροι από τους 58 ήταν και με τον Σημίτη, ήταν και με τον Γ. Παπανδρέου, και ορισμένοι μπερδεύουν την ελληνική Κεντροαριστερά με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία. Αλλά ο καθηγητής Βούλγαρης είπε ότι η κίνηση δεν είναι κόμμα, ούτε είναι με κανέναν. Απλώς προωθεί μια νέα συμμαχία δυνάμεων. Τότε πρέπει να έχει διακριτούς συμμάχους. Και επιπλέον, όπως έλεγε ο Λένιν, «σε μια συμμαχία ο ένας κάνει το άλογο και ο άλλος τον καβαλάρη».
