Αντιθέσεις και συναινέσεις για το χρέος

Η ελληνική οικονομία και κοινωνία βρίσκονται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Σταθεροποιούνται μεν τα δημόσια οικονομικά, όμως αυτό γίνεται με τρόπο που έχει αποσταθεροποιήσει τη ζωή των πολιτών. Η αδυναμία του κράτους σε κρίσιμους τομείς παγιώνει μια εικόνα κατακερματισμένης κοινωνίας. Η εμφανής αναποτελεσματικότητα προς την κατεύθυνση της ανάταξης δημιουργεί μια ροπή σε λαϊκιστικές πολιτικές και ενισχύει τον ευρωσκεπτικισμό. Η τεχνητή πόλωση και ο υπέρμετρα συγκρουσιακός λόγος επιτείνουν την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης.

Η χώρα χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική εξόδου από την κρίση που θα διασφαλίζει την ευρωπαϊκή προοπτική, με όρους δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής και θα την ανασυγκροτεί σε προοδευτική κατεύθυνση. Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής και για αυτό είναι απαραίτητη η αλλαγή κυβέρνησης και η διακυβέρνηση της χώρας από ένα μπλοκ δυνάμεων που θα περιλαμβάνει τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της οικολογίας και της σοσιαλδημοκρατίας.

Ταυτόχρονα η χώρα χρειάζεται τις ευρύτερες δυνατές συναινέσεις και συμπαρατάξεις σε ένα πλέγμα προτεραιοτήτων εθνικής σημασίας, με πρώτο αυτό της αναδιάρθρωσης του χρέους που θα καθορίσει τη ζωή των πολιτών για πολλά χρόνια.

Το χρέος δεν έγινε βιώσιμο με τα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων. Δεν θα γίνει βιώσιμο με σενάρια επί χάρτου για τεράστιους ρυθμούς ανάπτυξης. Δεν θα εξαλειφθεί με μονομερείς ενέργειες σε σύγκρουση με τις πιστώτριες χώρες. Απαιτείται η πραγματική διεκδίκηση από τους εταίρους μιας τολμηρής αναδιάρθρωσης και δραστικής μείωσης του χρέους τουλάχιστον κατά 40%, ώστε να καταστεί δυνατή η εξυπηρέτηση του με οικονομικούς και κοινωνικούς όρους, λαμβάνοντας υπόψη ρεαλιστικές δυνατότητες για σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης και δημιουργίας πλεονασμάτων.

Ταυτόχρονα πρέπει να διεκδικηθεί ένα ευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα με ενίσχυση των δημοσίων επενδύσεων και παροχή εγγυήσεων και ρευστότητας στην αγορά, που θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για την αναπτυξιακή ώθηση της χώρας.

Είναι πολύ δύσκολο και σοβαρό θέμα για να επενδύεται σε αυτό μια στενοκομματική αντίληψη. Αντί η κάθε δύναμη να παρουσιάζει τη δική της πρόταση ως τη σωτήρια για την αντιμετώπιση του προβλήματος, θα έπρεπε να επιδιωχθεί η ενίσχυση της διαπραγματευτικής ικανότητας της χώρας μέσα από τη συγκρότηση ενός κοινού μετώπου. Αυτό είναι ανεξάρτητο από το ποια κόμματα θα βρίσκονται στην κυβέρνηση και από το αν θα διεξαχθούν ή όχι εκλογές το Μάρτιο.

Η Δημοκρατική Αριστερά εργάζεται για την πολιτική αλλαγή και την προοδευτική κυβέρνηση, όμως πιστεύει ότι καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί μόνη της να δεσμεύσει το μέλλον των πολιτών χωρίς να επιδιώξει έναν ελάχιστο κοινό τόπο με ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις. Η διεκδίκηση της λύσης πρέπει να γίνει με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση στο εσωτερικό της χώρας και τη δημιουργία ευρύτερων συμμαχιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τις δυνάμεις που υποστηρίζουν την αμοιβαιοποίηση μέρους του χρέους των κρατών –μελών με κοινή εγγύηση.

Άμεσα πρέπει να γίνει σύσκεψη υπό τον πρόεδρο της δημοκρατίας και να ακολουθήσουν διαδικασίες όπως η δημιουργία επιστημονικής ομάδας ευρείας αποδοχής για την στήριξη της διαπραγμάτευσης, η συγκρότηση αρμόδιας επιτροπής στη Βουλή, οι κοινές επισκέψεις στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε και τα κράτη μέλη.

Αντί να μεγεθύνουμε τις διαφορές ας αγωνιστούμε όπου και όσο μπορούμε από κοινού. Το οφείλουμε στον ελληνικό λαό που υπέμεινε όλο το βάρος της κρίσης. Το οφείλουμε στη χώρα που προσπαθεί να σταθεί όρθια.