Κατηγορούσε όλους τους άλλους ότι συνομιλούν με εκδοτικά συγκροτήματα ενώ την ίδια στιγμή αυτό έπραττε ο ίδιος

Ο κ. Τσίπρας στη συνέντευξή του δεν βρήκε ούτε στάλα αυτοκριτικής για το προσφυγικό αν και η χώρα μεταβλήθηκε σε ένα απέραντο hot spot και πλέον βιώνουμε μια πραγματική ανθρωπιστική κρίση. Με τη γνωστή επικοινωνιακή ευκολία του υποτίμησε το πλήγμα στην χώρα, την κοινωνία και τον τουρισμό αν και παραδέχτηκε ότι πάνω από 120 χιλιάδες πρόσφυγες θα εγκλωβιστούν τελικά στην Ελλάδα. Ούτε λέξη δεν βρήκε για την προχειρότητα και την επιπολαιότητα στους χειρισμούς του προηγούμενου έτους.

Όσον αφορά το ασφαλιστικό φάνηκε ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο. Από την τοποθέτησή του είναι φανερό ότι έχει σκοπό να μεταθέσει το πρόβλημα σε όσους δεν έχουν προλάβει να βγουν στην σύνταξη και στις επόμενες γενιές. Αλλά ακόμη και η δική του κόκκινη γραμμή να μην υπάρξουν περικοπές στις συντάξεις όσων ήδη έχουν βγει στη σύνταξη έγινε ροζ, στέλνοντας το λογαριασμό στους κροίσους-συνταξιούχους των 1200 ευρώ και βέβαια στους μελλοντικούς συνταξιούχους, «ξεχνώντας» να αναφέρει πως σύμφωνα με την πρόταση της κυβέρνησης θα δικαιούνται μελλοντικά συντάξεις–φιλοδωρήματα.

Είναι ξεκάθαρο πλέον πως ο ίδιος ο πρωθυπουργός, έχει σημαντικές ευθύνες τόσο για τις λάθος επιλογές προσώπων όσο και για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα με τις αδιέξοδες πολιτικές.

Κατά τα άλλα, πέρα από το «σκίσιμο» της γάτας των Ιμαλαϊων, ο κ. Τσίπρας όταν ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορούσε όλους τους άλλους ότι συνομιλούν με εκδοτικά συγκροτήματα ενώ την ίδια στιγμή αυτό έπραττε ο ίδιος. Αυτό δείχνει την αναξιοπιστία λόγων και πράξεων.

Ο κ. Τσίπρας όμως ξεπέρασε και τον εαυτό του τη στιγμή που ενώ συγκυβερνά με τον εθνικολαϊκισμό, χαρακτήρισε το κόμμα των ΑΝΕΛ, κόμμα της κεντροδεξιάς. Υπάρχουν όμως πολλοί προοδευτικοί πολίτες που τον πίστεψαν στις προηγούμενες εκλογές οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τον εθνικολαϊκισμό. Φαίνεται ότι ο εθνικολαϊκισμός έχει εντρυφήσει σε τέτοιο βαθμό στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ που οι διαχωριστικές γραμμές δεν υπάρχουν με αποτέλεσμα ένα κόμμα της λαϊκίστικης δεξιάς που στους κόλπους του φιλοξενεί και μισαλλόδοξες και ακροδεξιές θέσεις να χαρακτηρίζεται ως κεντροδεξιά. Υπάρχει άραγε όριο στον κατήφορο;