Το τσίμπημα της μέλισσας.

Αναγκαίες ή μη, οι επιλογές που έγιναν όλα τα χρόνια μετά την μεταπολίτευση οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα αδιέξοδο. Δεν το είδαμε νωρίς ή απλά εθελοτυφλούσαμε; Το 2009 η κρίση δεν είχε δείξει, ακόμη, τα δόντια της αν και τα σημάδια ήταν ήδη εμφανή. Η διακυβέρνηση Καραμανλή θα μείνει στην ιστορία ως ο προάγγελος της κρίσης. Πολλά γίνανε εκείνη την περίοδο και συγχρόνως τίποτα δεν έγινε. Σπατάλες δημοσίου χρήματος, προσλήψεις χωρίς αιτία μα μόνο αφορμή, σκάνδαλα που απλώς είδαν το φως της δημοσιότητας, υπέρογκη διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Τα υπόλοιπα αποτελούν ένα αίνιγμα.

Επακόλουθο ήταν το 2010 να έρθει το μνημόνιο και ποτέ δεν θα μάθουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη των πραγμάτων χωρίς αυτό. Ένα είναι όμως το σίγουρο, μας επηρέασε όλους. Ισπανοί και Πορτογάλοι ήξεραν εξ αρχής τι έπρεπε να κάνουν με τα δικά τους μνημόνια, συνεργάστηκαν και τα κατάφεραν. Τι έγινε όμως στην περίπτωσή μας; Ακριβώς το αντίθετο. Η δική μας λογική ακολουθήθηκε και τα επόμενα χρόνια. Ο αντιμνημονιακός έγινε μνημονιακός μέσα σε μία νύχτα.

Ο κ. Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός ως αντιμνημονιακός και έφυγε ως μνημονιακός. Ο σημερινός πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε με πρόταγμα το σκίσιμο του μνημονίου και έφερε χειρότερο. Έπεισε το λαό ότι η ριζοσπαστική αριστερά θα αλλάξει τα πράγματα, όμως κυβερνά ακολουθώντας μία φιλελεύθερη συντηρητική και άναρχη πολιτική. Την ίδια λογική αφουγκράζεται και ο κ. Μητσοτάκης προκρίνοντας και πάλι τις εκλογές. Απερισκεψία ή κακή φιλοδοξία, το αποτέλεσμα δεν θα διαφέρει από αυτό της διακυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου.

Σήμερα αποδεικνύεται ότι ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης στην Ελλάδα δε μοιάζει με αυτόν της Ιρλανδίας ή της Κύπρου. Η κρίση θα αποτελούσε παρελθόν αν το 2010 οι πολιτικές δυνάμεις αποφάσιζαν να κινηθούν συλλογικά και πέρα από λαϊκισμό και μικροπολιτικές. Από το 2012 μέχρι σήμερα έγιναν 4 φορές εκλογές και 1 δημοψήφισμα. Έγινε αυτό που δεν έπρεπε να γίνει. Αντί για συνεργασίες και κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων, επιλέχτηκε η λανθασμένη στρατηγική του μόνο εγώ μπορώ και τα οδυνηρά αποτελέσματά της είναι τώρα μπροστά μας.

Η δική μας κρίση αποτελεί την ευκαιρία μας. Η κρίση και το μνημόνιο, σαν τσίμπημα μέλισσας, μας ξύπνησε. Τώρα, έστω και αργά, πρέπει να αρπάξουμε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Οφείλουμε στους εαυτούς μας και στη χώρα μας να αλλάξουμε, να προχωρήσουμε μπροστά. Να αφήσουμε πίσω τα λάθη και να αναδιοργανωθούμε. Η νέα δυνατότητα που μας δίνεται σήμερα θα είναι και η τελευταία. Αν δεν την εκμεταλλευτούμε οι συνέπειες θα είναι μη αναστρέψιμες.

Η λύση στην κρίση δεν θα έρθει ούτε με τα επικοινωνιακά κόλπα του ΣΥΡΙΖΑ ούτε με τον νεολαϊκίστικο λόγο της ΝΔ. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη δείχνει να ξέρει τι θέλει, οφείλει να δείξει όμως και τι μπορεί. Γιατί το θέλω από το μπορώ απέχει. Τα δείγματα είναι ενθαρρυντικά, παρά τις όποιες καθυστερήσεις παρουσιάστηκαν το αρχικό διάστημα, αν και υπάρχει πολύς ακόμα δρόμος να διανύσει. Παρουσιάζεται όμως ως μια δύναμη με λογική, υπευθυνότητα και προοδευτική προοπτική. Απέναντι στον λαϊκισμό και τον συντηρητισμό. Καταθέτει προτάσεις, ασκεί εποικοδομητική αντιπολίτευση στο κοινοβούλιο, αλλά και υπεύθυνη στάση στην κοινωνία. Η Συμπαράταξη δεν απομονώνεται, δεν αντιπολιτεύεται στείρα, επιζητά τις συνεργασίες σε κρίσιμα ζητήματα για την αντιμετώπισή τους. Έχει σταθερή πρόταση για μια νέα κυβέρνηση ευρείας πλειοψηφίας των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, με προοδευτική προγραμματική συμφωνία, που θα μας βγάλει από την κρίση.

Ο κόσμος βαρέθηκε το ψέμα, θέλει λύσεις στα προβλήματα που του φόρτωσαν. Η κοινωνία απογοητεύτηκε από τα ίδια και τα ίδια. Οι νέοι βλέπουν το μέλλον τους δυσοίωνο. Εδώ πρέπει να έρθει η Δημοκρατική Συμπαράταξη, όχι μόνη της, αλλά μαζί με κόμματα, κινήσεις και ενεργούς πολίτες του ευρύτερου χώρου και να δημιουργηθεί ένα μαζικό, ισχυρό ρεύμα, που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις, ώστε να ξεφύγουμε από την κρίση προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας και που θα δώσει προοπτική και όραμα στους νέους. Μια μεγάλη προοδευτική Παράταξη χωρίς παρελθοντικές επιβεβαιώσεις, ανοικτή στις προκλήσεις, δίχως φόβο στην ανανέωση και στη νέα γενιά, με τολμηρές προτάσεις, που θα αγγίζει και θα μας εμπνέει όλους.

-----

* Ο Σωκράτης Βατάλης είναι γεωπόνος, MBA – μέλος ΚΕ ΔΗΜΑΡ – υπ. Βουλευτής Κοζάνης Δημοκρατικής Συμπαράταξης