Τώρα έχουμε ανάγκη τη σύγχρονη Αριστερά

Όσο περνάει ο καιρός αντιλαμβανόμαστε ότι ΣΥΡΙΖΑ παίρνει διαζύγιο από τις ιδέες της Αριστεράς. Το καταλαβαίνει κανείς και από τον κομπασμό των υπουργών του όταν επιχειρούν να ψελλίσουν τη λέξη που είναι γεμάτη με ιστορίες, θρύλους, αντιφάσεις και οράματα. Και για τον πιο φανατικό πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερά. Θα τολμούσα να πω ότι δεν είναι ούτε καν λαϊκίστικη αριστερά, όπως μέχρι πρόσφατα τον χαρακτήριζα, έχοντας κατά νου τα ποπουλιστικά κινήματα της λατινικής Αμερικής με τον έντονο μεσιανικό χαρακτήρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καν αυτό. Είναι ένα μόρφωμα αποτελούμενο από εξουσιομανείς που μένουν παρά τη γενική κατακραυγή γαντζωμένοι στις καρέκλες τους. Δεν θα αδικήσω και όσους ακόμη παρά τις απογοητεύσεις συνεχίζουν να τον στηρίζουν. Είναι απλό. Δεν θέλουν τους άλλους. Τους απέναντι. Λειτουργούν με τη μανιχαϊστική λογική του άσπρου μαύρου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ γράφει ιστορία συμπυκνώνοντας τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα δημιουργώντας ένα ανεκδιήγητο συνονθύλευμα που το λέει αριστερά.

Είναι όμως έτσι η Αριστερά;

Είναι σαφές oτι από την μεταπολίτευση και μετά στην χώρα και τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη ,η Αριστερά δεν μπόρεσε να εκσυγχρονιστεί. Δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, των ιδεών του πολιτισμού της τεχνολογίας. Η Αριστερά δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την εποχή της.

Ταυτίστηκε με το παλιό το παρωχημένο το φοβικό. Έχασε τον δημιουργικό και ρηξικέλευθο χαρακτήρα της. Η Αριστερά έπαψε να κοιτάζει μπροστά Έπαψε να δημιουργεί νέες ιδέες και κατάντησε να αναμασάει παρωχημένες απόψεις που παρέπεμπαν σε άλλες δεκαετίες. Δυστυχώς η ελληνική αριστερά ταυτίστηκε με τις συντεχνίες και τον κρατισμό. Ο κορπορατισμός έγινε σημαία της. Το τρένο το έχασε από νωρίς όταν δεν μπορούσε να ψελλίσει μία καινούργια πρόταση.

Έτσι όταν ένα κομμάτι της εκμεταλλευόμενο τις συγκυρίες κατάφερε να έρθει στην εξουσία φάνηκε ότι ο Βασιλιάς ήταν γυμνός. Κακή διαχείριση και μεγάλες κουβέντες. Καμία ιδέα. Τίποτα πρωτοποριακό. Τεφτέρι απέναντι στο λάπτοπ.

Κανένα όραμα. Κανένα σχέδιο για την έξοδο από την κρίση

Αυτή την Αριστερά δεν την χρειαζόμαστε. Αυτή την Αριστερά την χρειάζονται οι αντίπαλοι της προκειμένου να τη ρίξουν στο καναβάτσο για τις επόμενες δεκαετίες.

Η Αριστερά που χρειαζόμαστε δεν θα μισεί το νέο δεν θα εχθρεύεται το καινούργιο. Δεν θα μισεί την αριστεία. Δεν θα στέκεται απέναντι στην επιχειρηματικότητα. Δεν θα αποθεώνει το Κράτος. Δεν θα θεωρεί πρόοδο τον αναχρονισμό.

Μία Αριστερα του 21ου αιώνα. Που θα προστατεύει τον πολίτη και θα έχει προτεραιότητα την Ανάπτυξη . Μια Αριστερά πραγματικά προοδευτική που θα αγαπάει την Παιδεία, που θα έχει ανοιχτά τα Πανεπιστήμια στην καινοτομία , που θα χρησιμοποιεί το Κράτος για την πρόνοια που θα δέχεται την ελεύθερη αγορά με κανόνες και δεν θα στέλνει στο πυρ το εξώτερο ιδέες που προέρχονται από τον διαφωτισμό και αντανακλούν στον κοινωνικό φιλελευθερισμό.

Μια τέτοια Αριστερά έχουμε ανάγκη. Μια σοβαρή Αριστερά των καιρών μας. Και επειδή δεν υπάρχει πρέπει να τη φτιάξουμε αμέσως.