H πρόσφατη αναμόχλευση του θέματος των καταστημάτων που έγιναν γνωστά σαν «ιδιωτικά πανεπιστήμια» μέσω και της ανακοίνωσης της δέσμης μέτρων της ΕΛΑΣ για την παιδεία μου επιβάλλει δυό-τρείς καθαρές κουβέντες.

Αυτό επειδή ανταποκρινόμενος στην όποια ευθύνη νομίζω ότι αναλογεί, ίδια τότε και τώρα και ανεξάρτητη από καιρικές συνθήκες, σε έναν Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου, μετέσχα στην ιδεολογική, πολιτική και ακαδημαϊκή σύγκρουση για την απόκρουση της κατεδάφισης του Συντάγματος μέσω (και) της κατεδάφισης του άρθρου 16.

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από περιπτώσεις κομμάτων που έλαμψαν ως διάττοντες αστέρες και οδηγήθηκαν, τελικά, από το απόγειο στην αφάνεια ή ακόμα και στην πολιτική δύση. Ήταν μοιραίο, άραγε, να συμβεί αυτό, ήταν οι πράξεις και οι παραλείψεις των στελεχών τους ο λόγος που επέφερε την πολιτική εξαΰλωσή τους ή, μήπως, ήταν οι ανάγκες της κοινωνίας αυτές που εκτόπισαν κάποια κόμματα από το κέντρο της σκηνής για να πάρουν τη θέση τους κάποια άλλα;

Όταν ο τιμάριθμος έτρεχε με 4,4% τον Ιούνιο, όσα νοικοκυριά ξόδευαν όλο το εισόδημά τους για να ζήσουν, επιβαρύνονταν πολύ περισσότερο από εκείνα που, έχοντας διπλάσιο ή τετραπλάσιο εισόδημα, ξόδευαν το ίδιο απόλυτο ποσό (που, όμως, αναλογούσε στο 50% ή στο 25% του συνολικού τους εισοδήματος) και αποταμίευαν ή επένδυαν το υπόλοιπο. Κι εκείνα τα νοικοκυριά που έμεναν στο νοίκι, επειδή το κόστος της στέγασης -λόγω κυρίως της μεγάλης ανόδου των ενοικίων- έτρεχε με 10,6%, επιβαρύνονταν πολύ περισσότερο από τα νοικοκυριά που διέθεταν ιδιόκτητη στέγη. Είναι κοινός τόπος: Ο τιμάριθμος δεν επιφέρει την ίδια επιβάρυνση σε όλους.

Ελλάδα καίει από τον χρόνο που δεν της περισσεύει και διολισθαίνει σε καταστάσεις που –αν μη τι άλλο– καλό δεν προοιωνίζονται.Στο πεδίο της οικονομίας, ό,τι κινείται οφείλεται βασικά στον τουρισμό, ενώ κατά τα λοιπά επικρατεί στασιμότητα. Μετά μια 7ετία που ξεκίνησε με διαβεβαιώσεις για μεγάλες μεταρρυθμίσεις κι αφού οι περισσότερες και πιο σημαντικές έμειναν στα συρτάρια, τώρα όχι μόνο δεν γίνεται κουβέντα για αυτές, αλλά αντιθέτως, σε ένα διεθνές περιβάλλον που βρίθει αβεβαιοτήτων, κάποιες από αυτές ροκανίζονται – αρχής γενομένης από το συνταξιοδοτικό, καθότι είναι εκλογικά κρίσιμη η κατηγορία των συνταξιούχων.

Η σημαντικότερη εξέλιξη της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα δεν ήταν οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τα F-35, τα F-16 ή το τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος Κaan. Ήταν η επιβεβαίωση ότι, παρά τις ιδιαιτερότητες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, η Ουάσιγκτον και οι υπόλοιποι σύμμαχοι θεωρούν στρατηγικά αναγκαία τη διατήρηση της Τουρκίας στον πυρήνα της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Η υπόθεση με την κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα γεγονός πού δεν αφορά μόνο τις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την ΕΛΑΣ. Έχει ευρύτερο ενδιαφέρον. Για εμένα προσωπικά που πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου στο κτήριο της Κουμουνδούρου, που έτρεξα για την ΑΥΓΗ υπάρχουν και συναισθηματικές σκέψεις. Όμως για όλους όσους ασχολούμαστε ενεργά με την πολιτική οι εξελίξεις στα σενάρια διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και η ένταξη στελεχών του στην ΕΛΑΣ με "ατομικές συμβάσεις" συνιστά αρνητική εικόνα. Δεν πρόκειται μόνο για την υποτίμηση στην ιστορική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ.

Προτείνω ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να μην καταθέσει ξεχωριστό ψηφοδέλτιο. Να επιμείνουμε πολιτικά στη στήριξη της ΕΛ.Α.Σ.

-Για να βαδίσουμε σε ένα κοινό δρόμο για την πολιτική αλλαγή και τις αλλαγές πολιτικών, που έχει ανάγκη η χώρα

-Για να μη χρεωθούμε στη λαϊκή συνείδηση του 70% την οποιαδήποτε μη ευόδωση του στόχου αυτού.

- Για να διασφαλίσουμε την ατομική και συλλογική μας αξιοπρέπεια αποφεύγοντας να οδηγήσουμε ένα κόμμα του 36% στο 1%.

«ΚΥΒΕΡΝΩΣΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» του 1% ΕΙΝΑΙ… ΟΞΥΜΩΡΟ.

Υπάρχουν δύο σημάδια που θα έπρεπε να είχαν σημάνει συναγερμό αν υπήρχε κυβερνητική έγνοια. Ένα, ότι εδώ και χρόνια, ενώ οι μισθοί και τα ημερομίσθια κατολισθαίνουν στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των 27 της ΕΕ σε όρους αγοραστικής δύναμης, πάμπολλα είδη ευρείας κατανάλωσης ήταν/είναι μονίμως ακριβότερα. Δεύτερο, ότι τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά το 2020, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα τρέχει έως 40-50% ταχύτερα από όσο στην ΕΕ και στον ΟΟΣΑ. Ο συνδυασμός των δύο, δείχνει ότι η ελληνική οικονομία έχει ένα δικό της, ιδιαίτερο οργανικό πρόβλημα. Άρα, χρειάζεται να δούμε τί πρέπει να αλλάξει στους όρους λειτουργίας της αγοράς ώστε να μπορούν τα νοικοκυριά να καλύπτουν τις ανάγκες τους, και όχι απλά να παζαρεύουμε με αυτήν ένα σύντομο, προσωρινό (προεκλογικό;) διάλλειμα στον καλπασμό του πληθωρισμού.

Kάθε γενιά, αναμφισβήτητα, θεωρεί τον εαυτό της προορισμένο να ξαναφτιάξει τον κόσμο. Η δική μου γνωρίζει πως δεν θα τον ξαναφτιάξει. Ίσως όμως η αποστολή της να είναι δυσκολότερη: να εμποδίσει να καταστραφεί ο κόσμος. Κληρονόμος μιας διεφθαρμένης ιστορίας, όπου συνυπάρχουν ανάμεικτα ξεπεσμένες επαναστάσεις, παράφρονες τεχνολογίες, πεθαμένοι θεοί και αποδυναμωμένες ιδεολογίες, όπου ακόμη και μέτριες δυνάμεις μπορούν να καταστρέψουν τα πάντα, αλλά δεν μπορούν πια να πείσουν, όπου η νοημοσύνη ταπεινώθηκε ως το σημείο να γίνει υπηρέτρια του μίσους και της καταπίεσης, η γενιά αυτή όφειλε, τόσο στον εαυτό της όσο και στους άλλους, ν’ αποκαταστήσει με τις αρνήσεις της κάτι απ’ αυτό που δίνει αξιοπρέπεια στη ζωή και στον θάνατο.

Αυτές τις μέρες συνεδριάζει η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, μιας κυβέρνησης που έκανε λάστιχο το Σύνταγμα για να το προσαρμόσει στη δική της πολιτική υποπέπτοντας συχνά σε παραβιάσεις του. Πώς κρίνετε την πρωτοβουλία αυτή;

H συζήτηση για την αλλαγή του Συντάγματος είναι μια συζήτηση που συχνά γίνεται στην χώρα μας για να εκτραπεί η συζήτηση από τα πραγματικά προβλήματά της, τα οποία είναι κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά και δεν οφείλονται στο Σύνταγμα⋅ ούτε προκαλούνται από αυτό, ούτε μπορούν να θεραπευθούν από αυτό.

Τι μπορεί ρεαλιστικά να επιτευχθεί σε εθνικό επίπεδο προκειμένου να μειωθούν οι εισοδηματικές και περιουσιακές ανισότητες, ιδίως στην περίπτωση μιας μικρής ανοικτής οικονομίας που λειτουργεί υπό σημαντικούς εξωτερικούς περιορισμούς; Κατά τη γνώμη μου, μια προοδευτική οικονομική πολιτική οφείλει να υπηρετεί τέσσερις θεμελιώδεις στόχους: Τη διασφάλιση ίσων ευκαιριών, την κοινωνική συμπερίληψη, την αναδιανομή και, βεβαίως, τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Οι εκλογές όσο πλησιάζουν φαίνεται να προκαλούν ευαισθησίες –κάτι σαν τις αλλεργίες όταν έρχεται η άνοιξη.

Παράδειγμα, η κατάληξη στο θέμα με τα δάνεια του νόμου Κατσέλη: Η πρώτη δικαστική απόφαση επί του θέματος είχε εκδοθεί το 2024, από το Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων. Όσο δεν υπήρχαν εκλογές στον ορίζοντα, δεν υπήρξε διάθεση των κυβερνώντων να ενσκήψουν στο θέμα. Κι όταν ανακοινώθηκε η απόφαση του Αρείου Πάγου, η πρώτη αντίδραση ήταν αρνητική -από κεκτημένη ταχύτητα. Μετά, οι πιο συνετοί επικαλέστηκαν τις δημοσκοπήσεις κι οι αρμόδιοι πείστηκαν να κάνουν την καρδιά τους πέτρα και να νομοθετήσουν ως έχει την απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου -όπερ κι εγένετο, προς όφελος 100.000 δανειοληπτών με δάνεια σε ρύθμιση.