H σημαντικότερη εξέλιξη από την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο δεν είναι η ανακοίνωση της σύγκλησης μιας νέας πενταμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό. Είναι η μεθοδολογία που επέλεξε ο Αντόνιο Γκουτέρες για να φτάσουμε σε αυτήν.

Η απόφασή του να μη θέσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και να συνδέσει τη σύγκληση της Διάσκεψης με την ολοκλήρωση της απαραίτητης προετοιμασίας σε επίπεδο ουσίας, μεθοδολογίας και Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης δείχνει ότι ο ΟΗΕ δεν προτίθεται να επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος.

Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.

Γιατί κάποιες ιστορικές στιγμές αρνούνται να περάσουν στο παρελθόν; Γιατί, ενώ οι επαναστάσεις, οι πόλεμοι ή οι μεταβάσεις τελειώνουν ως γεγονότα, συνεχίζουν να ζουν ως πολιτικά παρόντα; Η δική μας Μεταπολίτευση ανήκει αναμφίβολα στην παραπάνω κατηγορία, εφόσον εξακολουθεί να είναι τόσο παρούσα πενήντα δύο χρόνια μετά.

Αν τη δούμε συγκριτικά, η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε τον ισχυρό ιδρυτικό μύθο της πορτογαλικής Επανάστασης των Γαριφάλων ούτε τον θεσμοποιημένο μνημονικό αναστοχασμό της Ισπανίας των τελευταίων χρόνων όσον αφορά τη δική της μετάβαση.

Με κριτήριο τις εξελίξεις στην οικονομία, η χώρα θα ‘πρεπε να ανασκουμπωθεί και να ανασυνταχθεί. Αυτό γίνεται πιο επιτακτικό αν επαληθευτεί το σενάριο παράτασης της κρίσης στη Μ. Ανατολή με σπάσιμο, παράλληλα, της φούσκας της τεχνολογίας στα χρηματιστήρια, ένα δίδυμο που θα ‘φερνε στον κόσμο ύφεση και πληθωρισμό της τάξης του 5% -με πρώτο θύμα την Ευρώπη. Αλλά και στα μετριοπαθή σενάρια, η ελληνική οικονομία μπαίνει σε ολισθηρό έδαφος: Οι επιχορηγήσεις του ΤΑΑ τελειώνουν, το πολιτικό ρίσκο αναστέλλει νέες αξιόλογες επιχειρηματικές κινήσεις, οι ρυθμοί μεγέθυνσης τείνουν να εξασθενίσουν, και από τα οχυρά των καρτέλ η Ακρίβεια φαίνεται να σαρκάζει τις συμφωνίες κυρίων.

H ΕΛ.Α.Σ. θα διαπραγματευόταν για να εξασφαλίσει τα κονδύλια συνοχής και κρίσιμους για την χώρα πόρους σε άλλους τομείς όπως πχ η πολιτική προστασία απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Η διαπραγμάτευση για τον νέο επταετή προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2028-2034) μπαίνει σε μια νέα φάση η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί και η τελική.

H πρόσφατη αναμόχλευση του θέματος των καταστημάτων που έγιναν γνωστά σαν «ιδιωτικά πανεπιστήμια» μέσω και της ανακοίνωσης της δέσμης μέτρων της ΕΛΑΣ για την παιδεία μου επιβάλλει δυό-τρείς καθαρές κουβέντες.

Αυτό επειδή ανταποκρινόμενος στην όποια ευθύνη νομίζω ότι αναλογεί, ίδια τότε και τώρα και ανεξάρτητη από καιρικές συνθήκες, σε έναν Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου, μετέσχα στην ιδεολογική, πολιτική και ακαδημαϊκή σύγκρουση για την απόκρουση της κατεδάφισης του Συντάγματος μέσω (και) της κατεδάφισης του άρθρου 16.

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από περιπτώσεις κομμάτων που έλαμψαν ως διάττοντες αστέρες και οδηγήθηκαν, τελικά, από το απόγειο στην αφάνεια ή ακόμα και στην πολιτική δύση. Ήταν μοιραίο, άραγε, να συμβεί αυτό, ήταν οι πράξεις και οι παραλείψεις των στελεχών τους ο λόγος που επέφερε την πολιτική εξαΰλωσή τους ή, μήπως, ήταν οι ανάγκες της κοινωνίας αυτές που εκτόπισαν κάποια κόμματα από το κέντρο της σκηνής για να πάρουν τη θέση τους κάποια άλλα;

Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».

Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας). 

Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.

Όταν ο τιμάριθμος έτρεχε με 4,4% τον Ιούνιο, όσα νοικοκυριά ξόδευαν όλο το εισόδημά τους για να ζήσουν, επιβαρύνονταν πολύ περισσότερο από εκείνα που, έχοντας διπλάσιο ή τετραπλάσιο εισόδημα, ξόδευαν το ίδιο απόλυτο ποσό (που, όμως, αναλογούσε στο 50% ή στο 25% του συνολικού τους εισοδήματος) και αποταμίευαν ή επένδυαν το υπόλοιπο. Κι εκείνα τα νοικοκυριά που έμεναν στο νοίκι, επειδή το κόστος της στέγασης -λόγω κυρίως της μεγάλης ανόδου των ενοικίων- έτρεχε με 10,6%, επιβαρύνονταν πολύ περισσότερο από τα νοικοκυριά που διέθεταν ιδιόκτητη στέγη. Είναι κοινός τόπος: Ο τιμάριθμος δεν επιφέρει την ίδια επιβάρυνση σε όλους.

-Η Ομιλία ,στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ ,

-Η ΔΗΛΩΣΗ παραίτησης στα ΜΜΕ

«Παραιτήθηκα από την ΚΕ. Υποστήριξα σταθερά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ όφειλε να συμπορευθεί πολιτικά με την ΕΛ.Α.Σ.

Με την επιμονή στην κατάθεση ξεχωριστού ψηφοδελτίου, η νέα πλειοψηφία της ΚΕ βυθίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε στρατηγικό αδιέξοδο.»

Η Παρέμβαση στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ(το πλήρες κίμενο)