«Θα μπορούσα να δεχτώ να με περιφέρουνε σε χρυσό κλουβί, να γίνω πολιτικός τουρίστας, να αναλάβω μετά θέσεις σε ιδρύματα του Μονακό ή σε κάποια Goldman Sachs. Μπόρεσα όμως να γεράσω χωρίς τύψεις, γιατί τουλάχιστον έζησα έντιμα. Δεν πούλησα την ψυχή μου σε κάνεναν διάβολο».(Από συνέντευξη του Νίκου Μπελογιάννη στην HuffPost Greece 17/11/2016)

Ποια κράτη δεν κινδυνεύουν να φτάσουν στο σημείο να μην μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους; Αυτά που όχι μόνο εκδίδουν δικό τους νόμισμα (δεν αρκεί αυτό…) αλλά έχουν και τη δυνατότητα να δανείζονται σε αυτό, που δεν υπόσχονται να αποπληρώσουν σε χρυσό ή σε ξένο νόμισμα τα δάνεια που έχουν συνάψει κι αποφεύγουν να δανειστούν σε άλλο νόμισμα πλην του δικού τους.

Οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, καταγράφουν για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ μια εκλογική προτίμηση στην περιοχή του 20%. Ενώ είναι παράλληλη και η πτώση των ποσοστών της ΝΔ, τα οποία πάντως δεν απέχουν κατά πολύ από τα εκλογικά ποσοστά του Ιουλίου 2019.

Στο πλαίσιο της πρόσφατης τραγωδίας στη Γαλλία, υπάρχουν δύο διαφορετικού τύπου φανατισμοί. Ο φανατισμός του τρομοκράτη που αποκεφάλισε τον Σαμουέλ Πατί και ο εκλεπτυσμένος φανατισμός του διανοητή που πιστεύει στο δικαίωμα της απόλυτης, άνευ ορίων ελευθερίας του λόγου - με αποτέλεσμα τη νομιμοποίηση των σκίτσων του Μωάμεθ.

Η αναγκαία θεσμική θωράκιση της Δημοκρατίας μέσω του Εκλογικού Δικαίου

Με την ιστορικής σημασίας καταδίκη τόσο της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, όσο και των εκτελεστικών βραχιόνων της, έκλεισε ένα σημαντικό κεφάλαιο στον αγώνα κατά του νεοναζισμού, το φάντασμα του οποίου επλανάτο εφιαλτικά πάνω από τον ουρανό της χώρας μας μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.

Η μετάβαση στην κλιματική ουδετερότητα πέρα από υποχρέωση αποτελεί και μια τεράστια πρόκληση για όλες τις εθνικές οικονομίες αλλά και για τις κοινωνίες μας. Η τρέχουσα συγκυρία δε, με την οικονομική κρίση και την επερχόμενη ύφεση λόγω του κορονοϊού, μεγαλώνει τη δυσκολία αυτής της μετάβασης.

Η πράσινη μετάβαση με βάση τους στόχους για την κλιματική αλλαγή που τέθηκαν στη συμφωνία του Παρισιού, και ως ευρωπαϊκή πλέον πολιτική (Νέα Πράσινη Συμφωνία) με συγκεκριμένους ποσοτικούς στόχους για το 2030 και μηδενική παραγωγή ρύπων το 2050 (κλιματική ουδετερότητα), αποτελεί μια αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα για την Ελλάδα. Εκ των πραγμάτων το 2030 πρέπει να παράγουμε το 60% της ενέργειας από ΑΠΕ και πρέπει να καταναλώνουμε λιγότερη ενέργεια κατά 40% σε σχέση με το 1990.

Στη σημερινή συγκυρία και η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση, με διαφορετικό τρόπο, οδηγούν τη χώρα σε ένα αδιέξοδο ως προς τις θέσεις τους για τα ελληνοτουρκικά θέματα. Αδιέξοδο που πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε ένα θερμό επεισόδιο και σε στρατιωτική σύγκρουση.

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολλαπλή κρίση που δοκιμάζει τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα.

Το δεύτερο κύμα της πανδημίας είναι εδώ, το γεγονός όμως ότι βρίσκει την κοινωνία ανοχύρωτη αποτελεί κυβερνητική ευθύνη. Η επιδημιολογική κατάσταση στη χώρα βρίσκεται πλέον στα όρια της απώλειας του ελέγχου. Η κυβέρνηση σπατάλησε πολύτιμο χρόνο χωρίς να ενισχύσει ουσιαστικά το Δημόσιο Σύστημα Υγείας, τη Δημόσια Εκπαίδευση και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Την περασμένη Δευτέρα ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο νοσοκομείο “Σωτήρια” για τα εγκαίνια 50 ΜΕΘ σε μια προσπάθεια να πείσει ότι η κυβέρνηση ενισχύει ουσιαστικά το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Για ακόμη μία φορά, η πραγματικότητα υποτάσσεται στην επικοινωνία. Τις προηγούμενες ημέρες έγινε γνωστό ότι για την στελέχωση του “Σωτηρία” μετακινήθηκε προσωπικό από άλλους κρίσιμους τομείς του ΕΣΥ, οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο αποδυναμώνονται σημαντικά. Το συγκεκριμένο παράδειγμα είναι ενδεικτικό για το πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση την πανδημία, αλλά δεν είναι το μόνο. Πολλά είναι και τα παραδείγματα εξυπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων.

Με τον εγκλεισμό του ηγετικού πυρήνα της Χρυσής Αυγής αποδόθηκε δικαιοσύνη. Και τούτο παρά τις επιφυλάξεις της κ. Εισαγγελέως, που έδωσαν στους κατηγορουμένους τη δυνατότητα να καθυστερήσουν τη μοιραία γι’ αυτούς στιγμή, με ενστάσεις και κωλυσιεργίες που ξεπέρασαν κάθε όριο.

Σε σχέση με την πρόσφατη πρόταση του Αλέξη Τσίπρα περί μερικής επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης αρχικά στην Κρήτη και στη συνέχεια νοτίως της Κάσου, της Καρπάθου, της Ρόδου και του Καστελόριζου, αυτό θα μπορούσε να γίνει, πλην Καστελόριζου (για τους γνωστούς λόγους) και, θα προσέθετα, ότι θα μπορούσε να γίνει και νοτίως της Πελοποννήσου καθώς και δυτικά των Κυθήρων, στο μέτρο που η επέκταση δεν αγγίζει το Αιγαίο.