Η δίκη της Χρυσής Αυγής είναι αναμφίβολα μια από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας. Όχι μόνον διότι κατέληξε στην καταδίκη του νεοναζιστικού μορφώματος, ως εγκληματικής οργάνωσης, αλλά και διότι απέδειξε περίτρανα ότι η Δημοκρατία ανέχεται μεν την όποια ιδεολογική αμφισβήτησή της αλλά ταυτόχρονα μπορεί, τηρώντας απαρέγκλιτα τις θεμελιώδεις αρχές της, να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά κάθε οργανωμένη προσπάθεια ανατροπής της.

Στις άγονες και εσωστρεφείς αντιπαραθέσεις, που συχνά αποπροσανατολίζουν, είναι ώρα να απαντήσουμε προωθητικά

Διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία η κρίση διευρύνεται λόγω των ασκούμενων υπέρ των ολίγων μεροληπτικών πολιτικών της Ν.Δ. Οι επιπτώσεις γίνονται αρνητικά πολύπλευρες τόσο για τον ρόλο της χώρας στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις όσο και στο εσωτερικό. Οι χειρισμοί τής κυβέρνησης στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής γεννούν πολλά ερωτήματα. Η δημοκρατική λειτουργία δέχεται συνεχείς επιθέσεις συρρίκνωσης. Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες μετατρέπονται σε καθεστώς.

Οι περισσότεροι συνήγοροι υπεράσπισης της Χ.Α. υπέβαλαν χθες το ίδιο αίτημα αναγνώρισης ελαφρυντικού: τη μακρά διάρκεια της δίκης. Αφηναν μάλιστα ορισμένοι να εννοηθεί ότι με βάση το γεγονός αυτός θα μπορούσε κανείς να απευθυνθεί και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Τον Απρίλιο του 1934 ο Χίτλερ ανέθεσε στη Λένι Ρίφενσταλ να σκηνοθετήσει μια ταινία για το συνέδριο του κόμματός του και ο ίδιος έδωσε τον τίτλο: «Θρίαμβος της θέλησης». Η δίωρη ταινία έγινε το προπαγανδιστικό όπλο με το οποίο επικράτησε η αρχή του Φίρερ, σύμφωνα με την οποία ο λαός ανήκε και ορκιζόταν σ’ αυτόν και κάθε άτομο έπρεπε να θυσιάζει γι’ αυτόν ακόμη και τη ζωή του. Αγαπημένη φράση του Χίτλερ ήταν: «Ο θρίαμβος της θέλησης», και τη συνέδεε με τη θέληση για επικράτηση της ναζιστικής ιδεολογίας σε όλο τον κόσμο.

Κάθε δημοκρατικός/ή πολίτης, στη μεγάλη αντιφασιστική συγκέντρωση έξω από το Εφετείο την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου στις 9.30 το πρωί (Λουκάρεως και Λ. Αλεξάνδρας), εν όψει της ανακοίνωσης της απόφασης στη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Να υψωθεί από όλες και όλους φωνή καταδίκης της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης.

Το εξαιρετικό πρωτοσέλιδο της «Εφ.Συν.» με τίτλο «Το ΤΕΙΧΟΣ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», και η πολύ καλή έρευνα για την δίκη της Χρυσής Αυγής έγιναν ευμενώς δεκτά από την ευρύτερη κοινωνία. Συνάντησαν όμως και ορισμένες κριτικές, κυρίως όσον αφορά την συμπερίληψη κορυφαίων στελεχών της συντηρητικής παράταξης στον σχετικό διάλογο.

Ο χώρος της Δικαιοσύνης είναι ένας εξαιρετικά ευαίσθητος χώρος, όπου «καθρεφτίζονται» κοινωνικές αλλά και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έδειξε εξ αρχής την «αλλεργία» στην θεσμική της υποχρέωση για ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και με σειρά παρεμβάσεων επιχείρησε να τιθασεύσει τον ανεξάρτητο χαρακτήρα της και να ποδηγετήσει αποφάσεις της. Στοχεύοντας φυσικά στην προστασία, ασυλία και φροντίδα των «φίλιων δυνάμεων» σε πολιτικό και κοινωνικό Επίπεδο.

Ξάφνιασε το προχτεσινό μας πρωτοσέλιδο με τους πολιτικούς αρχηγούς να υψώνουν το «τείχος της δημοκρατίας» απέναντι στη Χρυσή Αυγή. Ιδιαίτερα ξένισε τους τροφίμους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης η συμπερίληψη του Αντώνη Σαμαρά σ’ αυτό το «τείχος». Από πολλούς θεωρήθηκε ότι «ξεπλένουμε» τον πρώην πρωθυπουργό ή και ότι «προδίδουμε» το αντιφασιστικό κίνημα με την αναφορά σ’ αυτόν τον υπερεθνικιστή και ακροδεξιό πολιτικό. Βέβαια η συντριπτική πλειονότητα δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει το δωδεκασέλιδο αφιέρωμα στο «Τέλος της Χρυσής Αυγής». Αρκέστηκε στην εικόνα του πρωτοσέλιδου.

Η κοσμοϊστορική καμπή του έτους 1989-1990 έχει σημαδέψει τη γερμανική ιστορία των τελευταίων τριάντα χρόνων, ενώ ταυτόχρονα υπαγόρευσε στο ορθολογικό πλαίσιο τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τριάντα χρόνια μετά την κοσμοϊστορική καμπή του 1989/90 τα μοιραία εκείνα γεγονότα θα μπορούσαν ενδεχομένως να συντελέσουν σε μια νέα ιστορική τομή.

Υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ρίχνει νερό στο κρασί του και μιλάει για τις ευθύνες συνολικά του πολιτικού συστήματος έναντι των προσφύγων και μεταναστών. Εξάλλου, ο Δημήτρης Χριστόπουλος, καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ασχολείται συστηματικά με τις μειονότητες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην τσάντα του έχει το τελευταίο του βιβλίο του με τίτλο «Αν το Προσφυγικό ήταν πρόβλημα, θα είχε λύση» (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ), το οποίο και μου δείχνει και με αφορμή αυτό αρχίζει αμέσως η συζήτηση για τα θέματα των δικαιωμάτων.

Η κυβέρνηση έχει χάσει την μπάλα στη διαχείριση της πανδημίας. Και αυτό φαίνεται στην ανεπάρκεια και πολλές φορές στην αντιφατικότητα των μέτρων. Για παράδειγμα, ενώ τα περίπτερα κλείνουν στις 12 το βράδυ για να αποφεύγεται ο συνωστισμός, το πρωί οι πολίτες στοιβάζονται στα μέσα μεταφοράς. Η κυβέρνηση σπατάλησε το χρόνο που κέρδισε η κοινωνία και δεν ενίσχυσε ουσιαστικά ούτε το Δημόσιο Σύστημα Υγείας ούτε τη Δημόσια Εκπαίδευση. Αντιθέτως, ρίχνει όλο το βάρος στην ατομική ευθύνη.

«Όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα σε έναν νεκρό πλανήτη».

Οξυδερκής παρατήρηση από 850 οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, τοπικών κοινοτήτων ιθαγενών και αυτοχθόνων εκατό χωρών του κόσμου, που καλούν με κοινό τους κείμενο το Συμβούλιο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ να αναγνωρίσει άμεσα το δικαίωμα σε ένα ασφαλές, καθαρό, υγιές και βιώσιμο περιβάλλον.