Τον Ηλία Μόσιαλο τον γνωρίζω από την εποχή που ήταν βουλευτής και στη συνέχεια υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ (2009-2011) επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που θεώρησε εξαρχής ότι η ενασχόλησή του με την πολιτική ήταν κάτι το προσωρινό και σε χρόνο μηδέν επέστρεψε στο Λονδίνο, στα κανονικά του καθήκοντα του καθηγητή Πολιτικής Υγείας στο London School of Economics. Αυτή η καθαρότητα στη σκέψη του ήταν εμφανής από το πρώτο κιόλας τηλεφώνημα που είχαμε στις αρχές Μαρτίου εφέτος. Ηταν οι μέρες που ελάχιστοι είχαν αντιληφθεί πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση με τον κορωνοϊό.

Ηλίας Ξανθάκος, Πατρίτσια Κυπριανίδου, Παναγιώτης Κορκολής, Λόης Λαμπριανίδης,  Αποστόλης Μακρυκώστας,  Ευγενία Φωτονιάτα

...Έναν χρόνο μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης, η πολυπληθής και συγκεντρωτική δομή που έχει αναπτυχθεί γύρω από τον πρωθυπουργό υπόσχεται μια «νέα» αναπτυξιακή στρατηγική. Είναι, όμως, χαρακτηριστικό των νέων αντιλήψεων το γεγονός ότι η δημόσια διοίκηση συνολικά και το υπουργείο Ανάπτυξης εν προκειμένω έχουν μάλλον διακοσμητικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, η οποία πλέον αποτελεί υπόθεση μιας «επιτροπής σοφών» και ορισμένων συμβούλων. Αυτή η επιλογή δεν είναι τυχαία.

Ύστερα από χρόνια υστέρησης και στασιμότητας, ο σύγχρονος πολιτισμός και η καλλιτεχνική δημιουργία χρειάζονται όχι μόνο στήριξη, αλλά και όραμα. Δυστυχώς, η αρχιτεκτονική του νομοσχεδίου για το «Ακροπόλ» υπηρετεί την κρίσιμη στρατηγική τού υπουργείου απέναντι στο σύγχρονο πολιτισμικό πεδίο προκαλώντας δύο ανεπανόρθωτες βλάβες στον πολιτισμό και στις τέχνες της χώρας. Αφενός αναστρέφει και αναιρεί τη μοναδική απόπειρα δημιουργίας ενός νέου καινοτόμου θεσμού, κομβικής σημασίας για την εφαρμογή ενός πλέγματος αποφάσεων πολιτισμικής πολιτικής με επίκεντρο την υποστήριξη της ανεξάρτητης καλλιτεχνικής παραγωγής. Αφετέρου εγκαθιδρύει ένα έμπιστο, στενό ανεξέλεγκτο διευθυντήριο, με ισχυρούς μηχανισμούς παράκαμψης κάθε διαφάνειας και λογοδοσίας, που θα διαχειρίζεται και θα ελέγχει την, όπως αποκαλείται, «δεξαμενή καλλιτεχνών».

Δεν χρειάζεται βαθιά πολιτική σκέψη για να κατανοήσει κάποιος τις κινήσεις του Ερντογάν.

1. Ο Ερντογάν έχει κατ᾽ επανάληψη διακηρύξει τη φιλοδοξία του να αφήσει πίσω του μια Τουρκία αντάξια του μεγάλου πορθητή της Κωνσταντινούπολης. Την πρώτη μεγάλη ευκαιρία του την έδωσαν οι Δυτικοί οποίοι με την άφρονα πολιτική τους κατά την λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη" άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες του σουλτάνου, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και πάει λέγοντας για πλήρη γεωπολιτική αναθεώρηση και αναβίωση των νέο-οθωμανικών φιλοδοξιών. Οι θιασώτες του αναθεωρητισμού της ιστορίας στην Τουρκία άδραξαν την ευκαιρία απ᾽ τα μαλλιά.

Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στα ΝΕΑ στις 5/7/2020 με τίτλο «Τίνος παιδί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ» ο Γιάννης Βούλγαρης αποπειράται να αποκωδικοποιήσει το DNA του ΣΥΡΙΖΑ.

Αναδεικνύει πλευρές της πολιτικής του εσφαλμένες, κάποιες πρωτεύουσες- δικαιοσύνη , θεσμοί, αντισυστημικότητα – άλλες δευτερεύουσες που δύσκολα κάποιος θα τις αμφισβητούσε. Όμως εκεί που αποτυγχάνει επαναλαμβάνοντας μια παρωχημένη προσέγγιση είναι στον πυρήνα του άρθρου. Κατά τον αρθρογράφο ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει σχέση ούτε με την παραδοσιακή Αριστερά ούτε με την υπό διαμόρφωση σύγχρονη αλλά ‘’ανήκει στον ιστορικό κύκλο της ανόδου των λαϊκισμών στις δυτικές κοινωνίες, φαινόμενο παράλληλο με τον ακροδεξιό λαϊκισμό, τον Τράμπ, το Brexit, αλλά και τον αριστερόστροφο λαϊκισμό τύπου Podemos’’.

Με βάση τις επικείμενες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για το Ταμείο Ανάκαμψης και τον κοινοτικό προϋπολογισμό της περιόδου 2021-27, από το Σεπτέμβριο αναμένεται να αρχίσει η συζήτηση σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. πάνω στα εθνικά αναπτυξιακά σχέδια των κυβερνήσεων, που θα αναμένεται να δρομολογήσουν, με κοινοτική χρηματοδότηση και εποπτεία, την ανασυγκρότηση των ευρωπαϊκών οικονομιών, σε απάντηση της τριπλής κρίσης που πυροδότησε η πανδημία του κορονοϊού (υγειονομική, οικολογική, οικονομική - κοινωνική).

Είδηση πρώτη. Στη συμπρωτεύουσα πρόκειται να προβληθεί ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ, που προοριζόταν για την επίσημη έναρξη του 22ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το «Τι μου έμαθε ένα χταπόδι», των Πίπα Έρλις και Τζέιμς Ριντ, με θέμα τη σχέση του έμπειρου δύτη και βραβευμένου σκηνοθέτη Κρεγκ Φόστερ με ένα... χταπόδι που γνώρισε στις καταδύσεις του στο Ακρωτήρι των Καταιγίδων στη Νότια Αφρική

Εχουν περάσει 26 μήνες από τον Μάιο 2018, όταν το αμερικανικό QMC έφερε στο φως το σκάνδαλο Folli Follie. Τα ευρήματα των ελεγκτών της Alvarez & Marsal προκάλεσαν σεισμικές δονήσεις πολύ πέραν της Ελλάδας, όλοι έτριβαν τα μάτια τους από την έκταση της λεηλασίας και τον τρόπο με τον οποίο γινόταν, κάτω από τη μύτη όλων των εμπλεκομένων αρχών. Πέρασαν και σχεδόν 18 μήνες αφότου ασκήθηκε η πρώτη ποινική δίωξη, μετά την πρώτη έρευνα που έκανε ο εισαγγελέας Γιάννης Δραγάτσης. Κι όμως, για ένα σκαστό σκάνδαλο που δυσφημίζει την Ελλάδα και την ελληνική επιχειρηματικότητα διεθνώς, οι κατηγορούμενοι δεν κλήθηκαν σε απολογία παρά μόλις την περασμένη Τρίτη. Θα απολογηθούν στις 4 Σεπτεμβρίου – 28 μήνες μετά.

«Όταν δεν έχεις να επιδείξεις κανένα έργο, το μόνο που σου μένει είναι να αντιπολιτεύεσαι την αντιπολίτευση» δηλώνει ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος στην κυριακάτικη «Αυγή». Ο διευθυντής της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία και πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. επιτίθεται στην κυβέρνηση για αδιαφάνεια και αυταρχισμό, για τη σκανδαλολογία και «την εφαρμογή του ακροδεξιού δόγματος ʼνόμος και τάξηʼ παντού» από φόβο για τις κοινωνικές αντιδράσεις.
Επισημαίνει ότι η ακραία καταστολή στη διαδήλωση της περασμένης Πέμπτης κατά του νομοσχεδίου Χρυσοχοΐδη «είναι χαρακτηριστικό δείγμα γραφής για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης». Στην Ελλάδα, σχολιάζει, «η Δεξιά δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»...

Ομολογώ ότι, όποτε ψάχνω για θέμα να ασχοληθώ, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να γράψω για τη Novartis ή για κάποιο άλλο σκάνδαλο. Απλός ο λόγος: δεν έχω γνώμη. Και δεν έχω γνώμη, επειδή δεν ξέρω τι συνέβη. Θα μου πείτε, γιατί δεν μαθαίνεις; Και θα σας απαντήσω ότι, για να μάθω, πρέπει να μιλήσω με γνώστες και ειδικούς, να διαβάσω και κυρίως να αξιολογήσω τι έχει γραφτεί σχετικά, δηλαδή δημοσιεύματα ων ουκ έστιν αριθμός, και να στηθώ επί ώρες και ώρες μπροστά στην τηλεόραση. Λυπάμαι, αλλά μπορώ να σκεφτώ πολλά άλλα πράγματα στα οποία προτιμώ να αφιερώσω τον χρόνο μου.

Το υπό συζήτηση νομοσχέδιο της κυβέρνησης για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την μόνιμη παθογένεια που χαρακτηρίζει το πολιτικό μας σκηνικό την τελευταία δεκαετία: την αδυναμία των πολιτικών κομμάτων, και ιδίως των δύο μεγάλων, να βρουν κοινά σημεία ακόμη και σε σημαντικά θεσμικά ζητήματα, η ρύθμιση των οποίων εκκρεμεί εδώ και πολλά χρόνια.

Τα φαινόμενα ακραίας καταστολής σε βάρος της ειρηνικής διαδήλωσης της περασμένης Πέμπτης ενάντια στο νομοσχέδιο για τις συναθροίσεις είναι χαρακτηριστικό δείγμα γραφής για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης.
Την ώρα που ο κ. Χρυσοχοΐδης επικαλούνταν την ασφάλεια των διαδηλωτών για να υποστηρίξει το νομοσχέδιό του, οι αστυνομικές δυνάμεις διέλυαν με τη βία μια ειρηνική μαζική διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν πολιτικά κόμματα, οι συνδικαλιστικοί φορείς και χιλιάδες πολίτες.
Στόχος της κυβέρνησης δεν είναι η ρύθμιση του πλαισίου, ώστε να αποφεύγεται το κυκλοφοριακό κομφούζιο και η ταλαιπωρία των πολιτών από μικρές διαδηλώσεις, κάτι που προβλεπόταν άλλωστε από την προϋπάρχουσα νομοθεσία, αλλά η εφαρμογή παντού του δόγματος «νόμος και τάξη».
Όμως, η προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ να επιστρέψει τη χώρα μας στις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της θα βρει απέναντι όλες και όλους που αγωνίζονται και διεκδικούν μια καλύτερη ζωή.