Η ΔΗΜΟΣΙΑ κοινωνική ασφάλιση στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα κοινωνικών μετασχηματισμών του 19ου και 20ού αιώνα υπήρξε θεμελιώδης πυλώνας του σύγχρονου αστικού κράτους. Σχεδόν 200 χρόνια πριν, αναγνωρίστηκε η ανάγκη ασφαλιστικής κάλυψης του πληθυσμού για λόγους διατήρησης της κοινωνικής συνοχής. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια, που ο θεσμός άλλοτε αμφισβητήθηκε, άλλοτε προωθήθηκε, κανείς όμως δεν τόλμησε να παραγνωρίσει την καίρια συμβολή του ΣΚΑ στην κοινωνική προστασία.

Θα µου επιτρέψετε να χωρίσω την περίοδο των δέκα αυτών µηνών στη προ κορωνοϊού περίοδο και στη µετέπειτα. Μέχρι τον κορωνοϊό η κυβέρνηση είχε µε πολύ µεγάλη ταχύτητα διαψεύσει τις προσδοκίες που είχε δηµιουργήσει προεκλογικά για µεγάλη ανάπτυξη. Τον Ιούλιο του ’19 παραδώσαµε µια οικονοµία που «έτρεχε» µε 2,8% ανάπτυξη και τον Δεκέμβριο του ’19 η ανάπτυξη είχε πέσει στο 1%. Ήδη από το πρώτο τρίµηνο του 2020 είχαµε ύφεση 0,9%, ενώ το lockdown έγινε τέλη Μαρτίου. Και τους δύο πρώτους µήνες είχαµε υστέρηση 2 δισ. έναντι του στόχου. Η πανδημία, λοιπόν, δεν είναι δικαιολογία· ο κ. Μητσοτάκης έχει φέρει την ύφεση πριν από την πανδηµία.

...Αν για κάτι ανησυχώ είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, ειδικά σε συνθήκες κρίσης. Η πανδημία μάς βρήκε στην πορεία προς το Συνέδριο. Το γεγονός ότι οι κομματικές διαδικασίες καλούνται να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες δεν μπορεί να αποτελεί πρόσχημα για να υποχωρήσουμε ούτε στο ελάχιστο από τον στόχο μας. Χρειάζεται να προχωρήσουμε με ταχύτερα βήματα στον ποιοτικό μετασχηματισμό σ’ ένα ανοιχτό κόμμα που θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της προοδευτικής παράταξης.

Εδώ και μερικά χρόνια, στη δημόσια συζήτηση σε επίπεδο Ευρώπης έχει τεθεί ανοιχτά το αδιέξοδο του σημερινού μοντέλου φαρμακευτικής πολιτικής.

Οι αυθαίρετα υψηλές και μη βιώσιμες τιμές στα καινοτόμα φάρμακα, τα προβλήματα πρόσβασης πολλών χωρών στα «ορφανά» φάρμακα ή σε νέες γονιδιακές θεραπείες, η αποτυχία της αγοράς να ανταποκριθεί στις ιατρικά τεκμηριωμένες ανάγκες των κοινωνιών χωρίς ανισότητες και αποκλεισμούς, αποτελούν πλέον κοινές παραδοχές.

Παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος σήμερα και παντού στην Ευρώπη και τον κόσμο πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις. Κόμματα και φορείς κάνουν δράσεις και βγάζουν ανακοινώσεις. Τα social media γέμισαν φωτογραφίες και κλισέ ατάκες.
Το θέμα «περιβάλλον» έχει πέραση τα τελευταία χρόνια, ειδικά στις νεότερες ηλικίες, και όχι άδικα. Η κλιματική κρίση είναι ένα πεδίο στο οποίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε μια επιστροφή της πολιτικής. Φαίνεται οι άνθρωποι να καταλαβαίνουν ότι καταστρέφοντας το περιβάλλον στην ουσία καταστρέφουν τον εαυτό τους. Γι αυτό και βγαίνουν δειλά δειλά από το ατομικιστικό κέλυφος και ασχολούνται με μια συλλογική υπόθεση.
Πέρα από το θεωρητικό του πράγματος, στην πράξη τα πράγματα μπερδεύονται. Για παράδειγμα, μιλάμε -και σωστά- για απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Τι γίνεται, όμως, με τα φαραωνικά αιολικά πάρκα που αλλοιώνουν, επίσης σε μεγάλο βαθμό, το φυσικό περιβάλλον;
Η κλιματική κρίση θέτει νέα διλήμματα και η απάντηση σε αυτά δεν είναι αυτονόητη και σε καμία περίπτωση ουδέτερη.
Σ.Κ.

Την τελευταία δεκαετία, εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της επιβολής της περιοριστικής μνημονιακής πολιτικής, συντελέσθηκαν στην Ευρώπη και στη χώρα μας τεκτονικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές.

Παραδοσιακά σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα αποδυναμώθηκαν, άλλα, που συνειδητοποίησαν τις νέες συνθήκες και αντιτάχθηκαν στις πολιτικές της λιτότητας, συνεργάστηκαν με την Αριστερά, ενώ νέες αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις αναδείχθηκαν δυναμικά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα μας, προβάλλοντας μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης για την έξοδο από την κρίση.

Ο κόσμος όλος αλλάζει κάτω από το βάρος της πανδημίας του κορωνοϊού που μετατράπηκε σε παγκόσμια οικονομική κρίση.

Εδώ, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο Πρωθυπουργός και το δικής του έμπνευσης «επιτελικό κράτος» παραμένουν προσκολλημένοι στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες.

Την ώρα που οι οικονομικές βεβαιότητες καταρρέουν, οι κοινωνίες στην Ευρώπη ξανακοιτάζουν την ενίσχυση του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους που να είναι προσβάσιμο σε όλους τους πολίτες, ακόμα και η νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ενωση αναζητεί νέες πολιτικές με καθοριστικό τον ρόλο του κράτους, η κυβέρνηση στρέφεται εμμονικά στην επόμενη μέρα: τη δική της και όχι της χώρας.

Στο κείμενο αυτό δεν θα ασχοληθώ με τα πολλά και περίπλοκα θέματα που μας χωρίζουν από τις τουρκικές θέσεις. Αλλά, ως μη ειδικός, θα προσπαθήσω να θέσω μερικά ερωτήματα σχετικά με το γιατί αποφεύγουμε να πάμε στη Χάγη χωρίς να θέσουμε προϋποθέσεις που, όπως θα υποστηρίξω πιο κάτω, κάνουν την προσφυγή μας στο Διεθνές Δικαστήριο τελείως άσκοπη.

«Η ελληνοτουρκική διένεξη στην Ανατολική Μεσόγειο Μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ένοπλη σύγκρουση, με ζοφερές συνέπειες, αν επικρατήσουν οι ιέρακες και εθνικιστές και από τις δύο πλευρές», προειδοποιεί ο καθηγητής Αλέξης Ηρακλείδης, που με αφορμή το νέο του βιβλίο «Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος, 50+1 όψεις των ελληνοτουρκικών διενέξεων» παραχωρεί στο iEidiseis μια συνέντευξη που θα συζητηθεί.

Η τραγική ιστορία του Φλόιντ ξεπερνά τα σύνορα των ΗΠΑ και φτάνει σε όλο τον κόσμο. Γιατί μαζί με τον ρατσισμό, αναδεικνύει και τις ανισότητες που βαθαίνουν όλο και περισσότερο. H ιστορία του Φλόιντ αφορά όλες τις κοινωνίες, αφορά τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους κατατρεγμένους, τα θύματα των πολέμων, τους πρόσφυγες, τους πρόσφυγες της φτώχειας –τους μετανάστες δηλαδή– και τα θύματα της ρατσιστικής βίας, της μισαλλοδοξίας, της μισανθρωπιάς, της κοινωνικής περιθωριοποίησης.

Τα προβλήματα στο Αιγαίο αποτελούν ασφαλώς τον «σκληρό πυρήνα» των ελληνοτουρκικών διαφορών. Η κάθε πλευρά ισχυρίζεται ότι έχει το απόλυτο δίκαιο και ότι η άλλη είναι προκλητική και βρίσκεται εν αδίκω. Είναι αναγκαίο οι δύο χώρες να ξεφύγουν από τη λογική του «μηδενικού αθροίσματος», σύμφωνα με την οποία ό,τι κερδίζει ο ένας το χάνει ο άλλος.

Οι μαζικές κινητοποιήσεις με αφορμή τον θάνατο του Αφροαμερικανού, Τζορτζ Φλόϊντ, από αστυνομικό στη Μινεάπολις των ΗΠΑ συνεχίζονται. Απαιτούν αμερόληπτη έρευνα και απόδοση δικαιοσύνης. Θέτουν όμως και το μείζον θέμα: την μεταρρύθμιση των δομών της Αστυνομίας και του συστήματος της Δικαιοσύνης στην χώρα αυτή.

Είναι θετικό το γεγονός, ότι η αντιπαράθεση δεν είναι μεταξύ "λευκών" και "μαύρων", αλλά ότι πολλοί λευκοί ακτιβιστές, διανοούμενοι και πολιτικοί πιέζουν ανοιχτά για να ληφθούν μέτρα εξάλειψης του ρατσισμού και της λογικής του, από όλα τα επίπεδα της δημόσιας και κοινωνικής ζωής στις ΗΠΑ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, προσπαθεί να παίξει το χαρτί "Νόμος και Τάξη", για να συσπειρώσει γύρω του την συντηρητική βάση του και την "βαθιά" Αμερική. Και μπορεί να το πετύχει, αν συνεχιστούν οι εκδηλώσεις βίας και λεηλασιών, που συνοδεύουν ορισμένες από τις διαδηλώσεις. Η πόλωση και το θέαμα που δίνει, είναι πιθανό να παίξουν περίεργα παιχνίδια στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.

Το ζητούμενο είναι μια ειρηνική, πολιτική απάντηση στον ρατσισμό και τις πολιτικές που τον συνοδεύουν. Αυτό θα επιτευχθεί με την μαζική εγγραφή των διαμαρτυρομένων στους εκλογικούς καταλόγους. Και στην συνέχεια με την υπερψήφιση του προεδρικού υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος, Τζο Μπάϊντεν. Το παιχνίδι θα κριθεί, στο αν επιτευχθεί η πολιτική αλλαγή.

Θ.Τ.