Ο στόχος της κυβέρνησης είναι έκδηλος: η δημιουργία σκιών, που θα βαραίνουν τους πολιτικούς αντιπάλους. Οι ύποπτοι, που θα μένουν ύποπτοι μέχρι τις επόμενες εκλογές…
Όπως εξελίχθηκε η υπόθεση, η σύσταση προκαταρτικής ήταν, βεβαίως, υποχρεωτική και μονόδρομος. Το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, από την πρώτη στιγμή, ζήτησε να χυθεί παντού άπλετο φως. Και θα στηρίξει όλες τις ενέργειες της Δικαιοσύνης για την αναζήτηση της αλήθειας, προς πάσα κατεύθυνση ανεξαιρέτως.
Η συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής την προσεχή Τετάρτη είναι βέβαιο πως θα αναδείξει σημαντικές πλευρές μιας εξυφαινόμενης πολιτικής σκευωρίας στο πλαίσιο του πραγματικού σκανδάλου της Novartis.

Οι αυταπάτες είναι κακός σύμβουλος. Και η κυβέρνηση φέρεται ως αν η χώρα κυλούσε πάνω σε... σιδερένιες ράγες που νομοτελειακά την οδηγούν στην επιτυχή έξοδο από τα μνημόνια. Το αποτέλεσμα είναι ότι (α) καθυστέρησε η υλοποίηση των προαπαιτουμένων της 3ης αξιολόγησης – έως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι εκκρεμότητες καθιστούσαν εξαιρετικά αμφίβολο να υπάρξει θετική απόφαση του Eurogroup, τη Δευτέρα, για την εκταμίευση των 5,7 δισ. ευρώ. Και (β) ότι εντείνονται οι αμφιβολίες αν θα μπορέσουμε να υλοποιήσουμε τα 88 προαπαιτούμενα για την ολοκλήρωση της 4ης και τελευταίας αξιολόγησης, από το Eurogroup της 21ης Ιουνίου.

Οι χρόνιες στρεβλώσεις στην αγορά του φαρμάκου συνέθεταν προνομιακό πεδίο για την εκτροφή πιθανόν σκανδάλων και προφανούς σκανδαλολογίας για τα οποία θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Στα χρόνια της κρίσης ορισμένες από τις στρεβλώσεις αυτές αντιμετωπίστηκαν λόγω αφενός των μνημονιακών μας υποχρεώσεων και αφετέρου των μέτρων που ελήφθησαν κυρίως από το αρμόδιο υπουργείο Υγείας. Η συγκέντρωση όλης της ευθύνης για το φάρμακο στο υπουργείο Υγείας, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η επαναφορά της θετικής λίστας συνταγογραφούμενων φαρμάκων, η δημιουργία του ΕΟΠΥΥ και κυρίως οι περικοπές στις τιμές μείωσαν σημαντικά τη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη από 5,1 δισ. ευρώ το 2009 σε 1,98 δισ. ευρώ το 2017 (μείωση κατά 61,9%).

Η διάσπαση του ΚΚΕ, την οποία αυτό ακόμη και σήμερα δεν αναγνωρίζει ως τέτοια, πραγματοποιήθηκε στη 12η Ολομέλεια (5-15 Φεβρουαρίου 1968) και οδήγησε στη δημιουργία του ΚΚΕ εσ. Αυτό στη συνέχεια εντάχθηκε στο ευρωκομμουνιστικό ρεύμα. Δεν ήταν όμως καθαρά τα πράγματα από την αρχή. Και μόνο το γεγονός ότι τα σχέδια των κατά το ΚΚΕ «αναθεωρητών» διευκόλυναν σε υπέρτατο βαθμό το πιο στυγνό καθεστώς του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αυτό του Τσαουσέσκου, πρέπει να μας κάνει περισσότερο προσεκτικούς. Οι ευρωκομμουνιστικές αναζητήσεις δεν αποτελούσαν από την αρχή κοινό τόπο για τους ηγέτες του ανανεωτικού τμήματος που ξέκοψε από το ΚΚΕ.

Σε μια εποχή έντονων προβλημάτων στα Εθνικά θέματα, σε μια περίοδο που η Ελληνική Οικονομία πρέπει να προχωρήσει με τολμηρά βήματα για να βγει από την κρίση, η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ αποδεικνύει, με τις επιλογές της για μια ακόμη φορά, ότι όχι μόνο είναι κατώτερη των περιστάσεων, αλλά και επικίνδυνη για την πορεία και τα συμφέροντα της χώρας.

Αντί να επιζητά την Εθνική Συνεννόηση, και την Εθνική Γραμμή σε όλα τα κρίσιμα θέματα, η Κυβέρνηση διχάζει τον λαό, οδηγεί σε άγονες πολιτικές συγκρούσεις, και κατασκευάζει εχθρούς για να υλοποιήσει το δόγμα «αυτοί ή εμείς» που υπονόμευσε και υπονομεύει το μέλλον της χώρας

Η υπόθεση Novartis είναι αναμφίβολα από τις πλέον σοβαρές υποθέσεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος στη χώρα μας. Ως εκ τούτου επιβάλλεται να διερευνηθούν σε βάθος όλες οι πλευρές του θέματος, συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης ευθύνης πολιτικών προσώπων.
Αρκεί, βέβαια, να μην λησμονείται από καμία πλευρά ότι πρέπει να τηρούνται οι προβλεπόμενες από το Σύνταγμα και τον νόμο διαδικασίες, ώστε να διασφαλίζεται στον μέγιστο δυνατό βαθμό η εφαρμογή της αρχής του κράτους δικαίου. Έχω ήδη επισημάνει σε όλους τους τόνους ότι η κυβέρνηση αναμείχθηκε ανεπίτρεπτα σε αυτήν την υπόθεση, αντιμετωπίζοντάς την προεχόντως ως πολιτικό ζήτημα κατάλληλο για επικοινωνιακούς χειρισμούς και όχι ως δικαστικό ζήτημα όπως επιβάλλεται από το Σύνταγμα.

Δυο μεγάλα θέματα μονοπωλούν τη δημοσιότητα. Το Μακεδονικό και το σκάνδαλο Novartis. O χειρισμός και στα δύο αναπαράγει τη γνώριμη ελληνική κακοδαιμονία. Εθνική εσωστρέφεια, αυτοαναφορικότητα, διχαστικός λόγος, παρελθοντολογία. Τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό μάς γυρίζουν ολοταχώς στο κλίμα του 1992 και ο τρόπος με τον οποίο άνοιξε το σκάνδαλο Novartis μάς γυρίζει στο 1989!

Τα στρατόπεδα διαμορφώνονται με αντίστοιχα στερεότυπα συγκρούσεων. Από τη μια θα είναι οι «προδότες» για τα εθνικά αδιέξοδα και από την άλλη θα είναι οι «κλέφτες» για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Αριστεροί, δημοκράτες και φιλελεύθεροι πολίτες βλέπουμε με απελπισία και οργή τη χώρα να βυθίζεται για άλλη μια φορά σε μια μαζική εθνικιστική υστερία, με αφορμή το “Μακεδονικό”. Ζούμε ένα απίστευτο ταξίδι στον χρόνο, πίσω στο 1992, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε. Σε μια χώρα που δεν θα έπασχε από συλλογική αμνησία και όπου οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης θα είχαν στοιχειώδη γνώση των θεμάτων που χειρίζονται, δεν θα χρειαζόταν να προσθέσουμε τίποτε σήμερα. Όλα έχουν ειπωθεί. Όμως εδώ είναι Ελλάδα. Το έργο ξαναπαίζεται και η σιωπή απέναντι στα όσα ακούμε και βλέπουμε είναι συνενοχή στο παραλήρημα

Το σκάνδαλο Novartis διερευνάται διεθνώς και στην χώρα μας. Συνδέεται άρρηκτα με την προσπάθεια πολυεθνικών εταιρειών να κερδοσκοπήσουν, μέσα από την υπέρμετρη αύξηση των φαρμακευτικών δαπανών. Στην Ελλάδα η φαρμακευτική δαπάνη επί ΝΔ, την περίοδο 2004-2009, υπερδιπλασιάστηκε από 2,4 σε 5,1 δις ευρώ, με υπερτιμολογήσεις και ανεξέλεγκτη υπερσυνταγογράφηση. Αυτό είναι σίγουρα σκάνδαλο, με τεράστιες πολιτικές ευθύνες. Αν υπάρχει όμως και εμπλοκή με χρηματισμό προσώπων, αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να διερευνηθεί από τη Δικαιοσύνη χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.

Στη δεύτερη ταινία της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, Οι δύο πύργοι, ο μάγος Γκάνταλφ μαζί με τους Άραγκορν, Λέγκολας και Γκίμλι επισκέπτονται το Βασιλιά του Ρόχαν, Θέοντεν, προκειμένου να του ζητήσουν να συστρατευτεί μαζί τους στο αγώνα ενάντια στο κακό. Όμως, στη θέση του βρίσκουν έναν αγνώριστο Βασιλιά, γερασμένο και καταβεβλημένο, με το μυαλό του να ελέγχεται πλήρως από τον υπηρέτη του κακού, το μάγο Σάρουμαν. Για κάποιο λόγο, η εικόνα του Μίκη Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία μου θύμισε τρομακτικά το Βασιλιά Θέοντεν.

Πάρα πολύ κόσμος συγκεντρώθηκε στο συλλαλητήριο. Όχι βεβαίως τόσο πολύς όσο στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε το 2001 κατά του νομοσχεδίου Γιαννίτση, το οποίο  αν είχε περάσει, όπως υποστηρίζαμε ορισμένοι δημόσια τότε, ίσως να μην είχαμε γνωρίσει τον Κατρούγκαλο.

Τι θέλει να πει ο «ποιητής»; Ο «πολύς κόσμος» δεν έχει πάντα δίκιο. Αν ήταν λιγότερος ο κόσμος, τότε, στο νομοσχέδιο Γιαννίτση, ίσως αυτοί οι ίδιοι που συγκεντρώθηκαν για «να προστατέψουν» τις συντάξεις τους από μειώσεις του 5%, να μην είχαν μετά να αντιμετωπίσουν μειώσεις που ξεπέρασαν το 40%, όπως συνέβη από το 2011 και ύστερα και κυρίως από αυτόν τον ίδιο τον κύριο Κατρούγκαλο, πρωτοστάτη μαζί με τον Μίκη και τον κ. Κασιμάτη στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων.

Ή όπως αρέσει σε κάποιους «περί της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ». Οι δύο αναφορές επανήλθαν στην τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση με αφορμή το Μακεδονικό.

Να διευκρινίσω ότι δεν συμφωνώ με αυτές τις απλουστευτικές γενικεύσεις και κατηγοριοποιήσεις, όμως ορισμένοι εντός των τειχών επιμένουν να τις χρησιμοποιούν. Νομίζουν έτσι ότι δικαιολογούν την απόφαση τους να αγνοήσουν η και να αντιπαρατεθούν με την απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής για την ουσία του Μακεδονικού και για τα συλλαλητήρια. Η απόφαση αυτή είναι ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια της ηγεσίας του Κινήματος Αλλαγής.