Κανείς δεν είναι ανήξερος για τις πλανητικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.
Είτε πρόκειται για την εξέλιξη του κλίματος, την εξάντληση των αποθεμάτων των ορυκτών καυσίμων, την τραγωδία του υποσιτισμού και της έλλειψης ποσίμου ύδατος, συνεχίζουμε παρόλα αυτά να αγνοούμε τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων.
Με την ευκαιρία της ισραηλινής εισβολής στο Λίβανο και των όσων ακολούθησαν (και θα ακολουθήσουν…), ακούσαμε για πολλοστή φορά τα μύρια όσα που αμέσως ή εμμέσως σχετίζονται με το ρόλο της Ελλάδας στις εξελίξεις. Για μιαν ακόμη φορά επικράτησε ένας τόνος Αποκάλυψης, ένας ανέξοδος καταγγελτικός λόγος και πολλές εκκλήσεις για αποχή από τα τεκταινόμενα, για αναχωρητισμό και απομόνωση, μια και η κατάσταση γενικώς είναι άθλια, οι εξελίξεις προκαθορισμένες προς το χειρότερο, η οποιαδήποτε πολιτική αδύνατη.
Τα δύο κόμματα της αριστεράς για ακόμη μία φορά έθεσαν ως πρώτη προτεραιότητά τους την αποδυνάμωση του δικομματισμού. Οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά ευνοϊκές και για το ΚΚΕ και για τον ΣΥΝ
Αν θέλουμε να αρχίσουμε μια σοβαρή μετεκλογική συζήτηση στη Θεσσαλονίκη, νομίζω ότι θα πρέπει να ξεκινήσουμε με την αναγνώριση ότι είχαμε εδώ σαφή ανάσχεση της δυναμικής που κατά κανόνα παρουσίασαν τα εγχειρήματα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς στις πρόσφατες εκλογές
Μετά την δεύτερη Κυριακή των εκλογών έχουμε όλα τα στοιχεία για να μπορέσουμε να κάνουμε μια όσο το δυνατόν πλήρη, νηφάλια και ελπίζω αντικειμενική ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Το έχουμε ανάγκη και ατομικά και συλλογικά ως ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ. Το έχουν ανάγκη και όλες οι πολιτικές συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, οι ανένταχτοι αριστεροί πολίτες είτε κατορθώσαμε να συναντηθούμε στις εκλογές είτε όχι.
"Στο Νταρφούρ διαπράττεται η πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα", έλεγε στα μέσα Σεπτέμβρη ο γόης του Χόλιγουντ Τζορτζ Κλούνεϊ ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, "κι αν δεν την σταματήσουμε δεν θα είναι η τελευταία". Οι δηλώσεις του σταρ ήταν ίσως ο μόνος λόγος που για μια-δυο μέρες ασχολήθηκε ο διεθνής Τύπος με το δράμα των ανθρώπων που αργοπεθαίνουν στην ανατολική επαρχία του Σουδάν.
Ως θετική θα πρέπει σίγουρα να αξιολογηθεί η πρωτοβουλία του υπουργού Οικονομίας Γιώργου Αλογοσκούφη να επισκεφθεί την περασμένη εβδομάδα την Κίνα με εξηνταμελή αντιπροσωπεία ελληνικών επιχειρήσεων για να προωθήσει τις οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών.
Το θέμα ήταν να μην μπει η Λευκωσία στη διαπραγμάτευση. Τώρα που μπήκε, δύσκολα μπορεί να αποφύγει την ευθύνη για την αποτυχία της. Η διαπίστωση αυτή - που έχει να κάνει με τις διαβουλεύσεις της φινλανδικής προεδρίας για την προοπτική της ευρωτουρκικής πορείας - τελεί σε γνώση της κυπριακής κυβέρνησης, η οποία σε αυτή τη φάση καταβάλλει μια τεράστια προσπάθεια για να βελτιώσει τη φινλανδική πρόταση, να μη χρεωθεί μία πιθανή αποτυχία και να διασφαλίσει ταυτόχρονα ένα ικανοποιητικό πλαίσιο για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου.
Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ πορεύτηκε με τον «αυτόματο πιλότο» της πείρας και της αυτοδιοικητικής παράδοσης και λειτουργίας των δυνάμεών του.
Οι τελικές επιλογές, πανελλαδικά, σε ισχυρότατο βαθμό δεν ακολούθησαν τον «κορσέ» της κεντρικής απόφασης για «αυτόνομες» καθόδους στις πρωτεύουσες και στις νομαρχίες και διολίσθησαν, ευτυχώς, και έγιναν με αυτοδιοικητικά κριτήρια και στη βάση των ιδιαιτεροτήτων των περιοχών.
Πανεπιστημιακοί της Αριστεράς ζητούν ριζική μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ
Τα Νέα, Δημοσιευμένο: 2006-10-27
Ολοκληρωμένη πρόταση μεταρρύθμισης στα ΑΕΙ υπέβαλε πρόσφατα ο όμιλος προβληματισμού «Αριστερά Σήμερα» (ΑΡΣΗ). Την πρόταση παρουσίασε ο καθηγητής του ΕΜΠ κ. Λ. Παπαγιαννάκης, ενώ συμμετοχή είχαν μεταξύ άλλων ο αντιπρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου κ. Λ. Λουλούδης και οι καθηγητές κ.κ. Μαρία Ρεπούση, Βάσω Κιντή, Δ. Κυρτάτας, Δ. Λουκάς και άλλοι. Η κίνηση αυτή συμφωνεί με τη μεταρρύθμιση, προτείνοντας υποστηρικτική αξιολόγηση, αποσύνδεση του Λυκείου από τις εξετάσεις, ένταξη των ΤΕΙ στα ΑΕΙ κ.ά., δεν συμφωνεί όμως με το προσχέδιο του υπουργείου Παιδείας.
Η φόρμουλα της φινλανδικής πρότασης –άνοιγμα λιμανιών-και αεροδρομίων της Τουρκίας σε κυπριακά πλοία και αεροσκάφη, απευθείας εμπόριο από την Αμμόχωστο υπό τον έλεγχο της Ε.Ε. και υπαγωγή των Βαρωσίων στη Νεκρή Ζώνη του ΟΗΕ σε πρώτη φάση- μπορεί να εκτιμηθεί ότι εκφράζει την συντριπτική πλειονότητα, αν όχι την ομοφωνία των 23 εταίρων της Αθήνας και της Λευκωσίας.
Η απόλυτη απόρριψη των κομματικά προσδιορισμένων υποψηφιοτήτων και η υιοθέτηση αντικρουόμενων επιλογών (στις δύο παράλληλες κάλπες για την Αυτοδιοίκηση) αποτελούν τα κυριότερα στοιχεία του νέου πολιτικού τοπίου
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
