«Με ευτυχία, χαρά και ειρήνη». Αμήν

Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».

Μα υπάρχει «ιδιωτική εκδήλωση» με παρόντα τον Αμερικανό πρόεδρο; Ποιο το ιδιωτικό όταν ακόμα και μισή λέξη του ή ένα του νεύμα συνταράζει τον βίο εκατομμυρίων ανθρώπων, κλονίζει την παγκόσμια οικονομία και συντελεί στη μεταφορά τεράστιων ποσών από βαλαντίου εις βαλάντιον; Συμπεριλαμβανομένων βεβαίως βεβαίως των προσωπικών του άπληστων βαλαντίων, καθώς και των οικογενειακών.

«Ολοι απόλαυσαν το ποδόσφαιρο με ευτυχία, χαρά και ειρήνη. Και το αμερικάνικο όνειρο, μίστερ Πρέζιτεντ, έγινε πραγματικότητα. Ενώσαμε τον κόσμο, ενώσαμε τον κόσμο στην Αμερική», είπε ο αρχικόλαξ σε έναν άνθρωπο που εκτιμά μόνον όσους τον λατρεύουν. Μα θα μπορούσε να πει κάτι διαφορετικό ο άξιος συνεχιστής του έργου ενός Ζοάο Χαβελάντζε ή ενός Σεπ Μπλάτερ, που η καριέρα τους «στην υπηρεσία του ποδοσφαίρου» στιγματίστηκε από βαριά σκάνδαλα, όπως άλλωστε και του Ουέφαρχου Μισέλ Πλατινί;

Δεν έγινε μέσα σε κοινωνιοστεγή γυάλινο κώδωνα το Μουντιάλ, σε συνθήκες πλήρους ιδεολογικής ασηψίας και απόλυτης πολιτικής αντισηψίας. Εντός του κόσμου τούτου έγινε. Κι αυτός ο κόσμος είδε ότι ο ετσιγουσταρισμός του Τραμπ και του απολυταρχικού-προσωπολατρικού καθεστώτος που έχει εγκαθιδρύσει, λειτουργεί σε όλα τα πεδία. Πάντα ωμός, χυδαίος και ηθικά αναλφάβητος. Και πάντα αγρίως ναρκισσευόμενος. Δεν κάνει βήματα προς τα πίσω η ανθρωπότητα εξαιτίας του. Αλματα κάνει.

Ποια χαρά, ποια ευτυχία, ποια ειρήνη; Και «ποια ένωση του κόσμου», όταν και τις μέρες του Κυπέλλου ο Τραμπ συνέχισε να απαιτεί τη Γροιλανδία, να εξαπολύει μύδρους περιφρόνησης κατά του Καναδά, να βομβαρδίζει στο Ιράν πολιτικές δομές και να δοξολογεί τις δυνάμεις ασφαλείας, κι ας ξυλοκοπούν μετανάστες ακόμα και μέχρι θανάτου; Φοβάμαι ότι το λήξαν Μουντιάλ δεν θα το θυμόμαστε για τον Μέσι που φεύγει και για τον Γιαμάλ που έρχεται. Για τον Μπαλογκάν θα το θυμόμαστε. Και θα το λέμε «Τραμπιάλ».