Εξαρτάται πού το αναζητείς. Αν το αναζητείς στην Κυψέλη για παράδειγμα, δεν υπάρχει. Εδώ και πάνω από οκτώ μήνες έχουν εμφανιστεί οι ζημιές σε δεκάδες πολυκατοικίες της πιο πυκνοκατοικημένης συνοικίας της πρωτεύουσας, εξαιτίας του μετροπόντικα. Σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν -σε Μοναστηράκι, Κεραμεικό, Μεταξουργείο- άλλαζε άμεσα η χάραξη του μετρό και το θέμα λυνόταν πριν καν υπάρξει. Τώρα, όσοι είχαν την ατυχία να διαμένουν πάνω από τη διαδρομή που χαράχτηκε παραμένουν αβοήθητοι.

Σε ποιόν οφείλεται η γενικευμένη, οριζόντια ρύθμιση χρεών προς το δημόσιο σε 120 δόσεις; Η αντιπολίτευση λέει -όχι αβάσιμα- ότι οφείλεται σε αυτήν.

Η αλήθεια είναι ότι ο πρωθυπουργός μέχρι πρότινος ήταν κατηγορηματικός πως δεν πρόκειται να νομοθετήσει αυτήν την ρύθμιση διότι έτσι θα κατέστρεφε την «κουλτούρα πληρωμών», ο υπουργός Οικονομικών επεξηγούσε ότι οι 120 δόσεις δεν θα θεσπιστούν διότι, πολύ απλά, δεν χρειάζονται καθότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατήγγειλε την αντιπολίτευση ότι ανακυκλώνει παλιές κακές συνταγές.

Είχαμε μια καλή εξέλιξη τις προηγούμενες ημέρες, τις αξιολογήσεις του αξιόχρεου της χώρας μας από δύο διεθνείς οίκους. Ο οίκος Moody’s διατήρησε την αξιολόγηση στην βαθμίδα Baa3 αλλά αναβάθμισε τις προοπτικές σε θετικές, και ο Scope αναβάθμισε το αξιόχρεο σε ΒΒΒ+. Καθοριστική για την εξέλιξη ήταν η επαγγελματική διαχείριση του χρέους από τον ΟΔΔΗΧ. Πληρώνοντας, μάλιστα, πρόωρα 5,3 δισ. ευρώ στα τέλη του 2025 και άλλα 13 δισ. ευρώ έως τα τέλη του τρέχοντος έτους, έδειξε ότι -εν μέσω αναταραχής στις διεθνείς αγορές ομολόγων- η Ελλάδα είναι και με το παραπάνω συνεπής στις υποχρεώσεις που ανέλαβε στα χρόνια της μεγάλης κρίσης.

Στην πολιτική υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν «κρυφές ατζέντες». Όπως, παράδειγμα, είναι αυτή για την αναμόρφωση των επιδομάτων και την κατάργηση του επιδόματος ανεργίας πέραν των δύο μηνών, που –είτε από λάθος είτε για να διακριθεί από τους συνυποψηφίους του στα βόρεια προάστια- αποκάλυψε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αυτό που παρουσίασε ως επιδότηση της εργασίας δεν ήταν παρά η επιδότηση επιχειρήσεων με λεφτά των μισθωτών.

Όποιος καεί στον χυλό, φυσά και το γιαούρτι. Ίσως η τραυματική εμπειρία της Κρ. Λαγκάρντ από το πάθημά της το 2021 επέδρασε στην προχτεσινή απόφασή της να σπεύσει να αυξήσει 0,25 τα επιτόκια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Το φθινόπωρο του 2021 είχε αρχίσει να φουντώνει ο πληθωρισμός αλλά εκείνη επέμενε ότι το φαινόμενο θα ήταν παροδικό και ως εκ τούτου δεν υπήρχε λόγος να αυξηθούν τα επιτόκια. Ο πληθωρισμός έφτασε το 4% αρχές του 2022, οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Αγγλίας αύξησαν τα επιτόκιά τους, αλλά η ΕΚΤ έμεινε απαθής μέχρι τον Ιούλιο 2022

…. Το νέο διεθνές περιβάλλον, καθώς αρχίζει να βαραίνει η ατμόσφαιρα στις περισσότερες οικονομίες του κόσμου και ιδιαίτερα στις ευρωπαϊκές, βρίσκει την ελληνική οικονομία να έχει όλες τις διαρθρωτικές αδυναμίες, που σε συνθήκες μεγάλης διεθνούς αναστάτωσης μας έχουν στοιχίσει πολύ ακριβά. Η ανάγκη ριζικής αλλαγής πορείας γίνεται πιο επιτακτική. Η παροχολογία από το βήμα της ΔΕΘ λειτουργεί στην αντίθετη κατεύθυνση, του καθησυχασμού, κατατείνοντας αφενός στον εξωραϊσμό της πραγματικής κατάστασης και στην συγκάλυψη της επικίνδυνης αδυναμίας της ελληνικής οικονομίας, αφετέρου στην αποτροπή της απαιτούμενης αλλαγής πολιτικής. Με εκτονωτικές προεκλογικές παροχές, προκειμένου όλα να μείνουν ίδια.

Αν περάσουν από τη Χαλκιδική οι βουλευτές, υπουργοί ή άλλα υψηλόβαθμα στελέχη της Ν.Δ. που αυτές τις ημέρες σαρώνουν με περιοδείες τη Βόρεια Ελλάδα, θα δουν επαύλεις που θα τους εντυπωσιάσουν με το μέγεθος και την ποιότητα της κατασκευής τους. Και αν ρωτήσουν, θα μάθουν ότι οι κάτοχοί τους είναι κυρίως αλλοδαποί. Ειδικά, δε, μεγάλο μέρος από το μαύρο χρήμα της γειτονικής Βουλγαρίας έρχεται να ξεπλυθεί αγοράζοντας εκτάσεις και πανάκριβες εξοχικές κατοικίες στη Χαλκιδική και σε άλλα σημεία της ακτογραμμής της Βόρειας Ελλάδας.

Τί σχεδιάζει να πει η κυβέρνηση από το βήμα της 90ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης; Θα πει ποιες παροχές θα κάνει σε ποιες κοινωνικές ομάδες. Κι αυτή τη φορά, επειδή μπροστά υπάρχουν εκλογές, δεν θα αρκεστεί σε παροχές για ένα έτος αλλά θα τις επεκτείνει σε βάθος 4ετίας: Θα εξαγγείλει πώς θα μοιράσει 6 δισ. ευρώ περίπου (ήτοι 1,5 δισ. ετησίως x 4 χρόνια), επιδιώκοντας να κάνει πειστικό το αφήγημα της (δικής της) σταθερότητας: «Αυτά τα δισ. ρισκάρετε να χάσετε αν δεν με ψηφίσετε».

Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά -σε αντίθεση με τις ιδέες που κυριαρχούσαν πριν λίγες 10ετίες- τείνει να αμφισβητεί και την προσδοκία και να απονομιμοποιεί την διεκδίκηση τέτοιων δικαιωμάτων, ως ότι έχουν «υψηλό κόστος».

Με κριτήριο τις εξελίξεις στην οικονομία, η χώρα θα ‘πρεπε να ανασκουμπωθεί και να ανασυνταχθεί. Αυτό γίνεται πιο επιτακτικό αν επαληθευτεί το σενάριο παράτασης της κρίσης στη Μ. Ανατολή με σπάσιμο, παράλληλα, της φούσκας της τεχνολογίας στα χρηματιστήρια, ένα δίδυμο που θα ‘φερνε στον κόσμο ύφεση και πληθωρισμό της τάξης του 5% -με πρώτο θύμα την Ευρώπη. Αλλά και στα μετριοπαθή σενάρια, η ελληνική οικονομία μπαίνει σε ολισθηρό έδαφος: Οι επιχορηγήσεις του ΤΑΑ τελειώνουν, το πολιτικό ρίσκο αναστέλλει νέες αξιόλογες επιχειρηματικές κινήσεις, οι ρυθμοί μεγέθυνσης τείνουν να εξασθενίσουν, και από τα οχυρά των καρτέλ η Ακρίβεια φαίνεται να σαρκάζει τις συμφωνίες κυρίων.

Όταν ο τιμάριθμος έτρεχε με 4,4% τον Ιούνιο, όσα νοικοκυριά ξόδευαν όλο το εισόδημά τους για να ζήσουν, επιβαρύνονταν πολύ περισσότερο από εκείνα που, έχοντας διπλάσιο ή τετραπλάσιο εισόδημα, ξόδευαν το ίδιο απόλυτο ποσό (που, όμως, αναλογούσε στο 50% ή στο 25% του συνολικού τους εισοδήματος) και αποταμίευαν ή επένδυαν το υπόλοιπο. Κι εκείνα τα νοικοκυριά που έμεναν στο νοίκι, επειδή το κόστος της στέγασης -λόγω κυρίως της μεγάλης ανόδου των ενοικίων- έτρεχε με 10,6%, επιβαρύνονταν πολύ περισσότερο από τα νοικοκυριά που διέθεταν ιδιόκτητη στέγη. Είναι κοινός τόπος: Ο τιμάριθμος δεν επιφέρει την ίδια επιβάρυνση σε όλους.

Ελλάδα καίει από τον χρόνο που δεν της περισσεύει και διολισθαίνει σε καταστάσεις που –αν μη τι άλλο– καλό δεν προοιωνίζονται.Στο πεδίο της οικονομίας, ό,τι κινείται οφείλεται βασικά στον τουρισμό, ενώ κατά τα λοιπά επικρατεί στασιμότητα. Μετά μια 7ετία που ξεκίνησε με διαβεβαιώσεις για μεγάλες μεταρρυθμίσεις κι αφού οι περισσότερες και πιο σημαντικές έμειναν στα συρτάρια, τώρα όχι μόνο δεν γίνεται κουβέντα για αυτές, αλλά αντιθέτως, σε ένα διεθνές περιβάλλον που βρίθει αβεβαιοτήτων, κάποιες από αυτές ροκανίζονται – αρχής γενομένης από το συνταξιοδοτικό, καθότι είναι εκλογικά κρίσιμη η κατηγορία των συνταξιούχων.