Η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία του Τραμπ με τον Ερντογάν είχε στο επίκεντρο την εναντίωση του Ισραήλ στην παρουσία τουρκικών δυνάμεων στη Γάζα και στη Συρία και σε δεύτερο πλάνο την αναζήτηση μιας στάσης της Τουρκίας απέναντι στο Ιράν.

Είναι φανερό ότι μέχρι να ξεκαθαρίσει ο ορίζοντας των εξελίξεων στο Ιράν δεν μπορεί να υπάρξει μια συμφωνία ελέγχου της αντιπαράθεσης Ισραήλ-Τουρκίας με πεδίο τη Συρία.

Την ώρα που η επόμενη μέρα στη Βορειοανατολική Συρία προβάλλει σαν άλυτο σταυρόλεξο, καθώς η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχθεί την ίδρυση μιας δεύτερης, μετά το Βόρειο Ιράκ, ντε φάκτο ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας, είναι ήδη ορατή η εστία της επόμενης κουρδικής ανάφλεξης που δεν είναι άλλη από το Ιρανικό Κουρδιστάν.

Η στάση της Δύσης στην αντιπαράθεση Ρωσίας-Ουκρανίας μετά το 1991 είναι μέχρι στιγμής μια εναλλαγή σημαιών ευκαιρίας χωρίς στρατηγική, με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. να δοκιμάζουν τις αντιδράσεις της Μόσχας.

Τον Ιούλιο του 1991 ο Μπους ο πρεσβύτερος μιλώντας στη Βουλή της Ουκρανίας ζήτησε από τους αντιπροσώπους του λαού να μην παρασυρθούν από τον αυτοκτονικό εθνικισμό, αλλά να στηρίξουν τις μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ.

Συγγραφέας του λόγου ήταν η σύμβουλος του Μπους για θέματα ΕΣΣΔ Κοντολίζα Ράις, η μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών του Μπους υιού στην περίοδο 2004-08.

Οταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ στα τέλη του 1991 σχεδόν οι μισές πυρηνικές κεφαλές βρίσκονταν στην Ουκρανία. Ο Μπους άσκησε ασφυκτικές πιέσεις στο Κίεβο και έτσι οι κεφαλές μεταφέρθηκαν στη Ρωσία με την οικονομική στήριξη των ΗΠΑ.

Προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η Γερμανία την επόμενη μέρα του τερματισμού του πόλεμου στην Ουκρανία; Το ερώτημα δικαιολογείται, καθώς το τέλος των επιχειρήσεων θα καταστήσει δύσκολη –αν όχι αδύνατη– την περιφρούρηση της αξιοπιστίας της κινδυνολογίας περί επόμενης εισβολής της Ρωσίας σε κάποια χώρα της Ανατολικής Ευρώπης.

Εξυπακούεται ότι το Βερολίνο δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να νομιμοποιήσει την παράταση της στάσης αυτής με το όπλο παρά πόδα απέναντι στη Μόσχα, καθώς αυτό που πραγματικά απασχολεί τη χώρα είναι ο γαλλογερμανικός ανταγωνισμός για την πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη.

Για τη Γαλλία η απειλή από την Ανατολή είναι ευκαιρία να διασφαλίσει την πρωτοκαθεδρία στην ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία ντε φάκτο, όπως ακριβώς το πέτυχε η Γερμανία στο Eurogroup. Πυρηνική δύναμη και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Γαλλία εκ των πραγμάτων θα είναι η ηγετική χώρα - μέλος σε ένα ντε φάκτο ή και ντε γιούρε πλαίσιο ευρωπαϊκής αμυντικής συνεργασίας.

Πριν από πενήντα χρόνια η Λισαβόνα μόλις ξυπνούσε και όσοι άνοιγαν τα ραδιόφωνά τους άκουγαν το τραγούδι «Grandola Villa Morena».

Σε ένα στρατόπεδο τεθωρακισμένων στο προάστιο Σανταρέμ ο ταγματάρχης Οτέλο ντε Καρβάλιο μόλις άκουσε το τραγούδι διέταξε πορεία προς το κέντρο της πόλης.

Η δικτατορία που θεμελίωσε ο Σαλαζάρ το 1926 έκλεινε σαράντα οχτώ χρόνια.

Η Πορτογαλία ήταν τότε η πιο φτωχή χώρα της Δυτικής Ευρώπης, η χώρα με τη μακροβιότερη δικτατορία, αλλά και η χώρα με την τελευταία αποικιακή αυτοκρατορία, κυρίως στην Αφρική.

Τα τεθωρακισμένα του Καρβάλιο κατέλαβαν το κέντρο της πόλης και το απόγευμα της ίδιας μέρας μια ολιγάριθμη ομάδα πολιτών πλησίασε το όχημα που είχε τη σημαία διοίκησης της ίλης.

H ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας βρίσκεται σε ένα άβολο δίλημμα σε σχέση με τα αντίποινα στην επίθεση του Ισραήλ στο προξενείο του Ιράν.Αν το πλήγμα είναι βαρύ, μπορεί να διευκολύνει τον Νετανιάχου που εδώ και έξι μήνες προσπαθεί να εμπλέξει το Ιράν στη σύρραξη.

Από την ένταξη της χώρας μας στο ΝΑΤΟ μαζί με την Τουρκία στις αρχές του 1952 μέχρι και σήμερα, υπάρχει μια διάσταση ανάμεσα στην επίσημη ρητορική και την πραγματικότητα που προσδιορίζουν το δόγμα ασφαλείας της Αθήνας.

Στην πρώτη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, με την ταυτόχρονη ένταξη Ελλάδας και Τουρκίας, δεν υπήρχε στα Βαλκάνια η αντιπαράθεση των δύο μπλοκ που εκτυλισσόταν στα σύνορα των δύο γερμανικών κρατών.

Η Γιουγκοσλαβία είχε έλθει σε ρήξη με τον Στάλιν το 1948, με συνέπεια τη γεωγραφική απομόνωση της Αλβανίας, ενώ στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία δεν υπήρχαν σοβιετικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Λεπτές ισορροπίες σε πολλά μέτωπα που έχουν μεταξύ τους σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με στόχο την αποτροπή γενικευμένης διάχυσης του πολέμου Ισραήλ-Χαμάς στην Γάζα, ώστε να μπορέσει να προωθηθεί η ίδρυση αποστρατιωτικοποιημένου Παλαιστινιακού Κράτους και τέλος την αναβάθμιση των παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ υπό την πρωτοκαθεδρία της Σαουδικής Αραβίας. Αυτό είναι το Μεσανατολικό Σταυρόλεξο που καλείται να λύσει ο Μπάιντεν και την ίδια στιγμή να δώσει μια σκληρή εκλογική μάχη για να εμποδίσει την επιστροφή του Τραμπ στο Λευκό Οίκο.

Πρώτα η Αϊόβα και στη συνέχεια το Νιου Χαμσάιρ επιβεβαίωσαν την υπόθεση εργασίας σύμφωνα με την οποία το μπαράζ δικαστικών διώξεων σε βάρος του Τραμπ ενίσχυσε σε τέτοιο βαθμό το προβάδισμά του ώστε το μόνο ζητούμενο να είναι το εύρος της κυριαρχίας του στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Με αυτά τα δεδομένα η παράταση της αβεβαιότητας ως προς το κατά πόσον οι δικαστικές εκκρεμότητες και κυρίως ενδεχόμενες καταδίκες στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας μπορούν να φράξουν τον δρόμο επιστροφής του Τραμπ στον Λευκό Οίκο λειτουργεί υπέρ του τέως και φερέλπιδος επόμενου προέδρου των ΗΠΑ.

Από τις 7 Οκτωβρίου ο Νετανιάχου υιοθέτησε μια αντιφατική και αλληλοαναιρούμενη ρητορική. Δεσμεύτηκε να πετύχει την απελευθέρωση των ομήρων και ταυτόχρονα να εκριζώσει την Χαμάς από την Γάζα.

Η τύχη των ομήρων, η διάσωση τους δηλαδή, έχει βαρύνουσα αν όχι υπαρξιακή σημασία για το Ισραήλ. Ήδη η υποψία και μόνον ότι ο Νετανιάχου μπορεί στο όνομα της εξόντωσης της Χαμάς να έθετε σε κίνδυνο την ζωή των ομήρων είχε τροφοδοτήσει μαζικές διαδηλώσεις σε καθημερινή βάση.

Μια απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης, που κηρύσσει αντισυνταγματικό τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό για το 2024, ήρθε να μας θυμίσει το ευρωπαϊκό αδιέξοδο του Βερολίνου που σκιάζει πλέον το σύνολο της Γηραιάς Ηπείρου.

Το Δικαστήριο κλήθηκε να αποφασίσει αν τα ποσά που περίσσεψαν από την αντιμετώπιση της πανδημίας μπορούν να διατεθούν σε πολιτικές αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής και η απάντηση ήταν ένα ξεκάθαρο «όχι».

Η επιστροφή στις παλιότερες ευτυχισμένες στιγμές της συμμαχίας ΗΠΑ-Τουρκίας είναι αδύνατη. Άλλωστε η κρίση στις σχέσεις Άγκυρας –Ουάσιγκτον χρονολογείται από το 1990 όταν οι ΗΠΑ έπαιξαν το Κουρδικό για να αποδυναμώσουν τον Σαντάμ.

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, ο Ερντογάν προσπαθεί να εξισορροπήσει παλαιές και νέες συμμαχίες και συμπλεύσεις για να μην βρεθεί η Τουρκία έστω και συγκυριακά απομονωμένη στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως συνέβη το καλοκαίρι του 2020.

Η επάνοδος του Ερντογάν στον στόχο «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», άρχισε όπως ήταν αναμενόμενο με την επαναπροσέγγιση των συμμάχων των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, ήτοι το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τα Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία.

Στη μνήμη του Τάκη Καφετζή

Η ανάφλεξη στη Γαλλία, η έκρηξη δηλαδή μιας ανεξέλεγκτης και αχειραγώγητης κοινωνικής οργής, που δεν αναδεικνύει καν τους δικούς της ηγέτες, θα κάνει και αυτή τη φορά τον κύκλο της με εμπεδωμένη τη βεβαιότητα ότι πρόκειται για μια νέα συνισταμένη των ισορροπιών της πολιτικής σκηνής στη Γαλλία.