Ελάχιστο αίτημα η αναγνώριση του εγκληματικού χαρακτήρα των ναζιστικών συμμοριών

Η πορεία εισόδου και κατόπιν παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη σφραγίστηκε από την αδιάλειπτη επίθεση στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ντόπιων και μεταναστών. Στη δεκαετία του 2000, η βίαιη δράση της Χρυσής Αυγής ενάντια σε μετανάστες και πολιτικούς αντιπάλους αναπτύχθηκε και αναβαθμίστηκε με βάση τα πρότυπα του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, που αποτέλεσε εξάλλου εξαρχής τη βάση της πολιτικής και ιδεολογικής της ταυτότητας.

Μέχρι την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας η Χρυσή Αυγή ήταν γνωστή ως μια οργάνωση από μπράβους στην υπηρεσία των αφεντικών ενάντια σε απεργούς και συνδικαλιστές, με παράλληλη δράση ως φόβητρο για τους ξένους εργαζόμενους ή ως «αγανακτισμένοι πολίτες» στο πλευρό της αστυνομίας ενάντια σε διαδηλωτές.

Όταν, στα πρώτα χρόνια των Μνημονίων, μετά την εκλογική κατάρρευση των άλλων κομμάτων της Ακροδεξιάς, η Χρυσή Αυγή απέκτησε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και μαζική επιρροή, πολλοί πίστεψαν πως η βίαιη δράση της θα περιοριζόταν. Η διάψευση ήρθε με τραγικό τρόπο. Λαμβάνοντας κρατική ενίσχυση και προστασία αλλά και στήριξη από επιχειρηματικά συμφέροντα και μεγάλα ΜΜΕ, τα τάγματα εφόδου πολλαπλασιάστηκαν και, υπό την καθοδήγηση και την ενθάρρυνση της ηγεσίας τους, αναβάθμισαν την οργάνωση και τη δολοφονική τους δράση.

Εκείνα τα χρόνια οι εκλεκτικές συγγένειες της Χρυσής Αυγής με θυλάκους στο εσωτερικό του κράτους, σφυρηλατημένες ήδη κατά την προηγούμενη δεκαετία σε αλλεπάλληλες πλημμέλειες των διωκτικών αρχών κατά τη διαδικασία διαλεύκανσης δεκάδων επιθέσεων και σε κοινές επιχειρήσεις ενάντια σε εργαζόμενους και αντιφασίστες, σφραγίστηκαν από την ανάδειξή της σε πρώτη δύναμη στα εκλογικά τμήματα όπου ψήφιζαν τα ΜΑΤ.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο διαπράχθηκαν τα αποτρόπαια εγκλήματα που σημειώθηκαν κατά την κορύφωση της εγκληματικής τους δράσης και τεκμηριώθηκαν στα 4,5 χρόνια της ακροαματικής διαδικασίας της δίκης: οι δολοφονίες του Σαχζάντ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα, οι δολοφονικές επιθέσεις στους Αιγύπτιους ψαράδες και στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, αλλά και οι δεκάδες άλλες επιθέσεις που απέδειξαν στο δικαστήριο αλλά και την κοινή γνώμη την αδιαμφισβήτητη αλήθεια της συγκρότησης και λειτουργίας της νεοναζιστικού μορφώματος ως εγκληματικής οργάνωσης.

Στο πέρας αυτής της ιστορικής δίκης ελάχιστο αίτημα του αντιφασιστικού κινήματος των εργαζομένων και της δημοκρατικής κοινής γνώμης της χώρας είναι η αναγνώριση αυτής της αλήθειας από το δικαστήριο και η παραδειγματική καταδίκη των ηθικών και φυσικών αυτουργών αυτών των εγκλημάτων. Ελάχιστο, διότι μια δικαστική καταδίκη δεν θα φέρει ασφαλώς πίσω τα θύματα στις οικογένειες και τους οικείους τους ούτε θα σημάνει μια οριστική νίκη απέναντι στον φασιστικό κίνδυνο.

Η δίκη ανέδειξε, μεταξύ πολλών άλλων, και μια αλήθεια που ήταν ήδη γνωστή: οι θιασώτες του εκφασισμού του κράτους και της κοινωνίας διαθέτουν πολλαπλούς διαύλους, προσωπεία και κοστούμια για την συντήρηση των δυνάμεών τους και την πραγματοποίηση των σχεδίων τους.

Στον βαθμό που, σε συνθήκες διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης και αντιδραστικής μετάλλαξης της Ε.Ε., η επίθεση στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα συνεχίζεται και εντείνεται, η μάχη ενάντια στον φασισμό θα συνεχίζει να απαιτεί τη χρήση των όπλων της αλήθειας απέναντι στο οργανωμένο ψεύδος, αλλά και της συλλογικής δράσης και οργάνωσης των εργαζομένων απέναντι στην τρομοκρατία του κράτους και των φασιστικών συμμοριών.