Σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, ίσως είμαστε καθ’ οδόν προς νέες εκλογές. Και ενώ ο Πρωθυπουργός έρχεται στη Βουλή με άγνωστους προς το παρόν στόχους, πιθανή συσπείρωση των δυνάμεων που κινούνται γύρω από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι, Κίνημα και ΔΗΜΑΡ και ανένταχτοι) είναι για την ώρα δύσκολη.

Κι όμως, ο σοσιαλδημοκρατικός μπούσουλας ευρωπαϊκής λογικής είναι «που στρέφει το καράβι». Και υπό προϋποθέσεις, μια τόσο ευρεία σύμπραξη θα μπορούσε να διευκολύνει και τον καπετάνιο του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει πορεία.

Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έχει νόημα μόνο αν αποτελέσει βήμα για την ανασύνθεση του χώρου του Μεταρρυθμιστικού Κέντρου και της Μεταρρυθμιστικής Σοσιαλδημοκρατίας, μέσα από την κοινωνία και όχι από αρχηγικούς μηχανισμούς.

Δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, πραγματοποιούν τα συνέδριά τους το ερχόμενο Παρασκευοσαββατοκύριακο, με στόχο κυρίως την αλλαγή ηγεσίας.

Δύο συνέδρια που θυμίζουν περισσότερο εξόδιο ακολουθία, παρά ανασύνταξη δυνάμεων, καθώς πρόκειται για δύο κόμματα της κεντροαριστεράς που έχασαν τα στοιχήματα που έβαλαν με την κοινωνία.

Στις τελευταίες εκλογές η ήττα των δύο τάσεων του εγχώριου δημοκρατικού σοσιαλισμού υπήρξε συντριπτική. Το ΠΑΣΟΚ, με τη βοήθεια βέβαια και του ψυχολογικά ερμηνευόμενου διασπαστικού εγχειρήματος του Γεωργίου Παπανδρέου, βρέθηκε τελευταίο κόμμα στη Βουλή, ενώ η ΔΗΜΑΡ κυριολεκτικά εξαερώθηκε.

Στις 5 με 7 Ιουνίου πραγματοποιείται το Συνέδριο του ΠαΣοΚ. Πολλές αναλύσεις, με το «κύρος» μάλιστα είτε της φιλελεύθερης ιδεολογίας είτε της μαρξιστικής ανάλυσης, επιχειρούν να προσάψουν στο ΠαΣοΚ όλα τα κακά της μοίρας αυτού του τόπου. Είναι τόσο ρηχές που κανονικά κανένας δεν θα έπρεπε να ασχολείται με αυτές. Δυστυχώς όμως δημιουργούν πολιτικό κλίμα, το οποίο δυσχεραίνει τη δημιουργία ενός ισχυρού σοσιαλδημοκρατικού συνασπισμού εξουσίας, που θα αντιμάχεται τον αριστερό εθνολαϊκισμό, τον νεοφιλελευθερισμό και τον ακροδεξιό εθνικισμό.

Κείμενο-πρόταση θα καταθέσουν στο συνέδριο του ΠαΣοΚ – Δημοκρατικής Παράταξης στελέχη της ευρύτερης Κεντροαριστεράς. Στο επίκεντρο του κείμενου τους βρίσκεται η δημιουργία ενός σύγχρονου σοσιαλδημοκρατικού φορέα, μάλιστα προτείνουν να δρομολογηθούν οι διαδικασίες συγκρότησης του ώστε εντός του 2015 να πραγματοποιηθεί ένα ιδρυτικό συνέδριο με την συμμετοχή των ευρύτερων δυνάμεων του προοδευτικού-μεταρρυθμιστικού χώρου.

Στόχος μας πρέπει να είναι η επιστροφή της πολιτικής στο προσκήνιο. Σε αυτό θα συμβάλλει η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση και εμβάθυνση σε προγραμματικές επεξεργασίες όλων των προοδευτικών, αριστερών φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, με προοπτική πρώτον, μια σύγχρονη ελληνική αριστερή αφήγηση, τη μόνη ρεαλιστική αριστερή πρόταση και δεύτερον, έναν σύγχρονο αριστερό συνασπισμό εξουσίας που θα αντιπαρατεθεί με τις συντηρητικές πολιτικές και θα κυβερνήσει με έμπνευση για χρόνια τη χώρα.

Απάντηση στο κοινό ερώτημα της εφημερίδας: ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΙΩΣΙΜΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ στους Οδ. Κωνσταντινόπουλο, Σπ. Δανέλλη, Θ. Θεοχαρόπουλο

Το περιθώριο ευρύτερων συνεργασιών συναρτάται με το βαθμό που θα διαφοροποιηθούν οι πολιτικές δυνάμεις από τις συντηρητικές πολιτικές και θα αντιπαρατεθούν στον νεοφιλελευθερισμό. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι όποιες διαδικασίες ανασύνταξης του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού με σαφή την μεταρρυθμιστική και αριστερή ταυτότητα και αδιαπραγμάτευτη την πορεία της χώρας μας εντός Ε.Ε. και ευρωζώνης.

Από την κυβερνητική αλλαγή του Ιανουαρίου, που εκφράστηκε με το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά», έως σήμερα, πολύ ψέμα συνόδεψε την κλειστή στροφή του Πρωθυπουργού. Η κυβέρνηση τρέχει και δεν φτάνει να μπει «εντός του πλαισίου», ώστε να μην ξεμείνει η χώρα από τα χρήματα που απαιτούνται όχι για να υλοποιηθεί το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης αλλά για να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις.

Δυστυχώς, το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά» δεν εκφράζει ό,τι ζούμε. Η Αριστερά που κυβερνά συνεργάζεται με οπαδούς του ανορθολογισμού και της εθνικοφροσύνης σ’ ένα ταξίδι που οδηγεί τη χώρα στην απομόνωση.

Τα ψέματα τελείωσαν, ο καβγάς όμως δεν είναι για το πάπλωμα αλλά για την παραμονή μας στην Ευρώπη, και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί υποστηρίζοντας «κριτικά» την κυβέρνηση για πράγματα που δεν κάνει και σφυρίζοντας αδιάφορα για όσα καταστροφικά πράττει. Οι καθαρές αλήθειες κάνουν και τους καθαρούς φίλους και συντρόφους. Και αυτό σημαίνει ότι, για να έχουμε τον σοσιαλδημοκρατικό πόλο, χρειάζεται πρώτα να έχουμε την κριτική υποστήριξη στον φιλοευρωπαϊκό πόλο, απαλλαγμένο βεβαίως από τους ηγέτες της προηγούμενης διακυβέρνησης. Ευρωπαϊσμός ή έξοδος από την Ευρώπη και όχι μνημόνιο ή αντιμνημόνιο είναι το πραγματικό δίλημμα. Η πραγματικότητα συνήθως είναι περίπλοκη, αλλά σήμερα η ελληνική πραγματικότητα είναι απλούστατη. Ευελπιστώ ότι η χώρα θα σωθεί για να ξαναγίνει η πραγματικότητά της περίπλοκη.

Πολλές φορές στον ελληνικό δημόσιο διάλογο ακούμε κάποιους να ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν την αριστερή και όχι τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν τη ριζοσπαστική. Εναντι ποιας; Της μετριοπαθούς και μεταρρυθμιστικής υποθέτω. Πάλι καλά που δεν ακούμε ότι είναι με την καλή και όχι με την κακή, με την τίμια και όχι τη διεφθαρμένη. Θυμίζει τη ρήση «προτιμώ να είμαι πλούσιος και όμορφος από το να είμαι φτωχός και άσχημος».
Φυσικά πουθενά κανείς δεν θα βρει κάποιους να υποστηρίζουν ότι είναι με τη δεξιά ή με την αριστερή χριστιανοδημοκρατία. Θα γελοιοποιείτο όποιος έλεγε κάτι τέτοιο.

...Υπάρχει και ο άλλος δρόμος. Αυτός που μέχρι τώρα δεν έχει σχηματοποιηθεί , μετά την κρίση των τελευταίων δεκαετιών και αναζητεί την ταυτότητα του. Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας, όπως και να τον θέλουν να τον ονομάσουν πολλοί. Αριστερή σοσιαλδημοκρατία, απλώς σοσιαλδημοκρατία, φιλελεύθερος σοσιαλισμός, δημοκρατική παράταξη κ.α.
Ένας μεγάλος χώρος με μικρή έκφραση. Κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα δεν μπορεί να εκφράσει στο όλον του αυτό τον μεγάλο χώρο.
Τον εκφραστή , το υποκείμενο ,όμως αυτού του χώρου τον έχει ανάγκη ο τόπος.
Ο χώρος αυτός θα είναι πολυδιάστατος .