Μαζί με τα απόνερα… να μην πετάξουμε και το μωρό.

Είναι αλήθεια και δεν θα πρωτοτυπήσω γράφοντας ότι η χώρα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας της.

Η οικονομία της δοκιμάζεται επικίνδυνα, οι προοπτικές ανάτασης είναι πολύ μικρές. To πολιτικό σύστημα κλονίζεται, η ανυποληψία των πολιτικών συμπαρασύρει και την Πολιτική, ακραίες και επικίνδυνες φωνές αποκτούν εξουσία και εκπροσωπούν θεσμούς. Ο κρατικός μηχανισμός αναξιόπιστος και αναποτελεσματικός, δεν μπορεί να προσφέρει και να εγγυηθεί την ύπαρξη και τη συνέχεια του. Η δικαιοσύνη έχει βαλτώσει, υπολειτουργεί, δεν εμπνέει « αίσθημα δικαίου». Οι θεσμοί και οι αξίες έχουν χάσει το νόημα τους.

Οι πολίτες έχουν χάσει όλα όσα θα έπρεπε να τους παρέχει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Ας μη μιλήσουμε για ευκαιρίες: χάθηκαν όλες! Οι πολιτικές που εφάρμοσαν και εφαρμόζουν τα κόμματα που διαχειρίζονται την εξουσία ήταν και είναι αποτυχημένες.

Η ηδονή της εξουσίας, του επίπλαστου ευδαιμονισμού και του καταναλωτισμού που επέβαλε το μοντέλο των ανεξέλεγκτων αγορών - όπως αυτό παγκόσμια αναπτύχθηκε από την σχολή Θάτσερ και Ρέιγκαν - μέθυσε και υπηρετήθηκε και από τους εγχώριους « εραστές της εξουσίας». Διαχειρίστηκαν το κράτος ως φέουδο, αποδείχθηκαν κατώτεροι του μέσου πολίτη, οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή τραγική κατάσταση. Χωρίς κανένα όραμα και προοπτική.

Στόχος και εμμονή τους η διατήρηση στην εξουσία.

Μετέτρεψαν ένα μεγάλο μέρος των πολιτών από ενεργούς πολίτες και ψηφοφόρους σε βουλιμικούς πελάτες.

Τα αποτελέσματα γνωστά: όλο και περισσότεροι χάνουν τα πάντα - τα στοιχειώδη διαβίωσης - όλοι έχουν υποστεί μια βίαιη και άδικη μείωση των εισοδημάτων τους. Το πλέον επικίνδυνο όμως, είναι ότι έχουν χάσει το ηθικό τους, έχουν χάσει την αυτοπεποίθηση και την πίστη τους στην συλλογική δράση.

Μια σύγχρονη χώρα που θέλει να παρέχει ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες στους πολίτες της μπορεί μόνο σε καθεστώς δημοκρατίας να το πετύχει. Χρειάζεται ενεργούς πολίτες, πολίτες με μαχητικότητα, που έχουν βαθιά πιστή στην νομιμότητα και στους θεσμούς. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπιών και τρόπου σκέψης απαλλαγμένου από τον ατομισμό.

Ο δικομματισμός έχει εξαντλήσει κάθε δυνατότητα, δίνει ίσως τις τελευταίες μάχες για την αυτοσυντήρηση του, συμπαρασύροντας την χώρα στα δικά του αδιέξοδα.

Η ανανεωτική Αριστερά έχει καθήκον και υποχρέωση να ανατρέψει αυτό το κλίμα. Να καλλιεργήσει πρώτα από όλα το αίσθημα της εμπιστοσύνης στην πολιτική και στην συλλογική δράση. Να επικοινωνήσει στους πολίτες το κυβερνητικό της πρόγραμμα, να πείσει ότι είναι έτοιμη να στηρίξει βαθιές μεταρρυθμίσεις και ανατροπές. Ανατροπές και μεταρρυθμίσεις που θα ανυψώνουν στο κέντρο της πολιτικής την αξία του δημόσιου συμφέροντος με κέντρο τον άνθρωπο.

---

* Ο Αντώνης Παρασύρης είναι μέλος της Κ.Ε. της Δημοκρατικής Αριστεράς