Ευρώπη χωρίς σαφή κατεύθυνση…

Στη Σύνοδο του Μιλάνου δεν υπήρξε κάποια σημαντική πρόοδος για το φλέγον θέμα της ανεργίας. Και κυρίως δεν συνδέθηκε με την αναπτυξιακή ώθηση που χρειάζεται η Ευρώπη, καθώς η Γερμανία εξακολουθεί να εμμένει στις σκληρές πολιτικές δημοσιονομικής πειθαρχίας. Με προφανή τον κίνδυνο ύφεσης για την Ευρώπη, το διακύβευμα είναι η ανάπτυξη. Και οι ευρωπαϊκοί προϋπολογισμοί αυτό το διακύβευμα οφείλουν να υπηρετήσουν.

Οπως ο Ιταλός πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι, είπε «χωρίς ανάπτυξη δεν υπάρχει δουλειά, χωρίς δουλειά δεν υπάρχει αξιοπρέπεια και χωρίς αξιοπρέπεια δεν υπάρχει Ευρώπη. Το να βάλουμε την ανάπτυξη στο επίκεντρο, σημαίνει ότι ζητάμε από την Ευρώπη να γίνει και πάλι ο εαυτός της». Βέβαια, καλά είναι τα λόγια, αλλά, εάν δεν έχουμε αλλαγή πολιτικών, δεν αρκούν…

Πολύ σωστά επίσης, ο Φρανσουά Ολάντ ζήτησε από τη Γερμανία να τονώσει την εσωτερική της ζήτηση, για να βοηθηθεί η ασθενής ευρωπαϊκή οικονομία. Κι απ’ ό,τι φαίνεται και η ίδια η Γερμανία, το ‘χει ανάγκη, καθώς έχει εισέλθει σε τροχιά συρρίκνωσης. Ο Ντράγκι κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, όμως έχει θεσμικά όρια, που η αναγκαία υπέρβασή τους -γιατί δεν φτάνουν- χρειάζεται πολιτικές αποφάσεις. Αυτές δυστυχώς αργοπορούν…

Από την άλλη μεριά, το ΔΝΤ, η κ. Λαγκάρντ και οι ΗΠΑ είναι υπέρ μίας πιο αναπτυξιακής πολιτικής, με πιο χαλαρά δημοσιονομικά κριτήρια. Ενώ παράλληλα η κ. Λαγκάρντ έσπευσε να δηλώσει ότι θα ήταν καλύτερα για την Ελλάδα να έχει «μία στήριξη» και μία σχέση «προληπτικής υποστήριξης», από τους εταίρους – δανειστές της, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Να επισημάνουμε ότι η άποψη αυτή είναι διαδεδομένη όχι μόνο στους κόλπους του ΔΝΤ αλλά και στους κόλπους της ΕΕ και στην ΕΚΤ.

Σ’ αυτήν την όντως σύνθετη κατάσταση, με μια ανέτοιμη και αναποφάσιστη Ευρώπη, η χώρα βρίσκεται σ’ ένα ασαφές περιβάλλον, ως προς την κύρια κατεύθυνσή του. Κι αυτό μας επηρεάζει αρνητικά, εάν δεν αποσαφηνιστεί, τουλάχιστον στο μέτρο που αφορά την Ελλάδα, σύντομα…