Περιμένοντας την αξιολόγηση

Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου η νέα Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε ως βασικό στόχο την υλοποίηση του 3ου μνημονίου ψηφίζοντας τους αντίστοιχους εφαρμοστικούς νόμους και ολοκληρώνοντας την αξιολόγηση θα προχωρούσε γρήγορα στο Εθνικό σχέδιο για την ανάπτυξη και ανασυγκρότηση της οικονομίας.

Κι ενώ όλοι περιμέναμε αυτό να γίνει τους 3 πρώτους μήνες της διακυβέρνησης ώστε το 2016 να είναι η αρχή για μια ουσιαστική συζήτηση πάνω στα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας, παρακολουθούμε μήνες τώρα ένα διαπραγματευτικό σήριαλ που θυμίζει το έργο «περιμένοντας τον Γκοντό».

Έχει δημιουργηθεί από την Κυβέρνηση η πεποίθηση ότι μόλις τελειώσουμε με την αξιολόγηση όλα τα προβλήματα θα λυθούν δια μαγείας. Μια αναμονή που δείχνει ότι δεν υπάρχει σχέδιο για την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων που έχουν σχέση με την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, με τον νέο αναπτυξιακό νόμο και με την εμπέδωση κλίματος σταθερότητας ώστε να αναπτυχθεί αισιόδοξο μήνυμα στο χώρο της οικονομίας.

Η καθυστέρηση που «παίζει» η Κυβέρνηση τόσο καιρό έχει επιδεινώσει όλους τους δείκτες της οικονομίας με αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο μετά η ανάταξη αυτών και η επαναφορά σε θετικούς ρυθμούς.

Γίνεται λοιπόν ακόμα μια φορά φανερό ότι η Κυβέρνηση στερείται Κυβερνητικού σχεδίου και προγραμματισμού εγκλωβισμένη στο ασφαλιστικό και φορολογικό που προχωρούσε με το «βλέποντας και κάνοντας». Απουσίαζε η οργανωμένη σχεδίαση των βημάτων για την επίλυση αυτών των θεμάτων και έδειχνε ότι με τις προτάσεις της, ιδίως στο ασφαλιστικό, θα τετραγώνιζε τον κύκλο.

Αυτή η Κυβέρνηση γρήγορα φάνηκε ότι είχε «καεί» στο ζέσταμα. Συγκροτημένη όπως-όπως έδειχνε ότι με κομματικούς πατριωτισμούς θα αντιμετώπιζε τις δύσκολες διαπραγματεύσεις για την περιβόητη αξιολόγηση και ότι μετά θα έλυνε και το θέμα του χρέους ώστε απερίσπαστη να προχωρήσει μετά στο δικό της πρόγραμμα. Όμως οι διαψεύσεις ήρθαν γρήγορα με αποτέλεσμα να παίζουμε πλέον τις καθυστερήσεις και όπου νάναι το μάτς τελειώνει.

Για να μην τελειώσει η χώρα χρειάζεται αλλαγή πολιτικής και στρατηγικής. Χρειάζεται μια ευρύτερη συνεννόηση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις ώστε να παρουσιαστεί άμεσα ένα δικό μας Εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση διαπραγματευόμενοι όχι μόνον μέτρα λιτότητας αλλά και μέτρα αναπτυξιακά.

Παράλληλα δηλαδή με τη δημοσιονομική πειθαρχία να απαιτήσουμε από την ΕΕ την άμεση εκκίνηση και της ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι και του πακέτου Γιούνκερ ώστε να διοχετευθούν άμεσα στη οικονομία τα χρήματα που χρειάζεται η πραγματική οικονομία για να γυρίσει πορεία.