Δογματική, αριστερίστικη ή ευρωπαϊκή, πολυφωνική;

...ΚΑΙ ΕΝΩ η παραπομπή σειράς πρώην υπουργών της Ν.Δ. διαγραφόταν περίπου αναπόδραστη (ενδεικτικοί και οι τίτλοι μερίδας του φιλοκυβερνητικού Τύπου, όπως: "Ο ανακριτής στην αυλή Καραμανλή ", "Βαθύ λαρύγγι καίει Ρουσόπουλο και Αγγέλου ", κ.ά.) -- ξαφνικά, ο κ. Τ. Μαντέλης, πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, χάλασε τη σούπα... Όχι μόνο παραδέχθηκε ότι εισέπραξε από τη Siemens "χορηγία " 200.000 μάρκων, αλλά και άφησε να νοηθεί ότι το αδίκημά του ωχριά μπρος σε "μίζες" 10 εκατομμυρίων (και βάλε!) που εισέπραξαν κάποιοι άλλοι, τους οποίους, φυσικά, δεν κατονόμασε.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ είναι γνωστή: Στη Νέα Δημοκρατία "μικρή αναψυχή ", ενώ στο ΠΑΣΟΚ, η ταραχή, ταραχή: "Τα πρόσωπα, τι σοβαρά που εγίναν " -- είπε κάποιος τρίτος... Όσο για τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Σημίτη, στην κυβέρνηση του οποίου ο Τάσος Μαντέλης υπήρξε δραστηριότατος υπουργός, το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει ότι "δεν πίστευε στα αυτιά του ", ότι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι, επί πρωθυπουργίας του, συνέβησαν αυτά που συνέβησαν και ότι, όπως και αν έχει το πράγμα, "η Ελλάδα δεν είναι μόνον διαφθορά ". Και κατ’ επέκταση: "Η διαδικασία της Εξεταστικής Επιτροπής πρέπει να συνεχισθεί χωρίς αντιπαραθέσεις εντυπώσεων και συμψηφισμούς σκοπιμοτήτων ". Σωστά! Πλην, όμως...

ΑΣΦΑΛΩΣ, δεν είναι του παρόντος η στάθμιση ή αναστάθμιση της προσφοράς Σημίτη ή -- αν προτιμάτε -- της θητείας Κ. Σημίτη, ως πρωθυπουργού. Ό,τι εντυπωσιάζει είναι αυτό το "δυσκολεύομαι να το πιστέψω ", με το οποίο ο κ. Κ. Σημίτης υποδέχθηκε την "αποκάλυψη" Μαντέλη, στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής. Και όμως, όταν ο Κ. Σημίτης διαδέχθηκε, ως πρωθυπουργός, τον πάσχοντα Ανδρέα Παπανδρέου, το σκάνδαλο Κοσκωτά ακόμη βοούσε... Κι επειδή ο Τ. Μαντέλης είχε διατελέσει και πρόεδρος του ΟΤΕ, στον οποίο είχε θητεύσει και ο αλήστου μνήμης Θ. Τόμπρας ["ναι, διατηρούμε προσωπικά αρχεία -- έλεγε -- για να ξεχωρίζουμε τους πατριώτες από τους προδότες και τους πληρωμένους αποστάτες "...], θα έλεγα ότι, στις επιλογές του, ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης θα έπρεπε να ήταν ίσως "πιο ψυλλιασμένος". Ας είναι.

ΚΑΙΡΟΣ, ΟΜΩΣ, ν’ αναφερθούμε και στο Έκτο (έκτακτο) συνέδριο του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΝ), που ανοίγει τις θύρες του, την ερχόμενη Πέμπτη, στο Παλαιό Φάληρο. Οι καιροί, βέβαια, είναι δύσκολοι, όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για τον Συνασπισμό. Ερώτηση: Μπορεί η αριστερά να βρεθεί ξανά στο προσκήνιο, ανανεωμένη; Γιατί όχι. Πλην το ερώτημα, αν εξειδικευθεί, γίνεται πολύ συγκεκριμένο: Τι είδους αριστερά θέλουμε; Δογματική, αριστερίστικη, εξωκοινοβουλευτική ή, μήπως, σύγχρονη, δημοκρατική, ευρωπαϊκή, πολυφωνική; Αλλά αν θέλετε πολυφωνική την αριστερά -- θα μας ρωτήσουν μερικοί -- τότε, "γιατί δεν τα βρίσκετε με την ΚΟΕ και τον Αλαβάνο; ". Απαντώ και, φυσικά, διατυπώνω την προσωπική μου γνώμη: Δεν τα βρίσκουμε, επειδή μας ζητούν να "απεμπλακούμε " όχι μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, αλλά και από τη Βουλή -- έστω προσώρας... Και, φυσικά, δεν τα βρίσκουμε, επειδή, ουσία, ζητούν τη διάλυση του Συνασπισμού, στο όνομα κάποιου "εναλλακτικού πολιτικού υποκειμένου "!

ΚΑΤΑ ΤΑ άλλα, δημοκρατία έχουμε, όλες οι απόψεις είναι σεβαστές. Το "Μέτωπο Ανατροπής" μπορεί να πιστεύει ότι το "μοντέλο" που μας ταιριάζει είναι "να γίνουμε Βολιβία του Μοράλες, Νικαράγουα του Ορτέγκα, Ισημερινός, Βενεζουέλα, Κούβα του Φιντέλ Κάστρο ". Δεν πιστεύω ότι μια τέτοια άποψη μπορεί να περάσει στο συνέδριο. Και επειδή οι ευρωσκεπτικιστές δεν λείπουν και κάποιοι εξορκίζουν την "ιδεολογική αδράνεια ", ας θυμίσω ότι η ένταξη των κοινωνικών αγώνων στη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό, είναι μια πολύ ωραία υπόθεση. Και, φυσικά, ο Συνασπισμός, και, ειδικότερα, η Ανανεωτική Πτέρυγά του, ζητεί -- σε σχέση με την ευρωπαϊκή μας ένταξη -- ένα νέο προοδευτικό ευρωπαϊκό σύνταγμα, ομοσπονδιακού χαρακτήρα.

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ λόγος, φυσικά, ανήκει στο ίδιο το συνέδριο. Μπορεί να απεμπλακεί, τελικά, ο ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ; Qui vivra...