Στρογγύλεµα ή υπέρβαση;

Πολλοί ανήσυχοι πολίτες που προβληµατίζονται για το µέλλον της χώρας πέρασαν τις τελευταίες τέσσερις ηµέρες από το συνέδριο της ∆ηµοκρατικής Αριστεράς. Εκατοντάδες σύνεδροι, πολυάριθµα µέλη και φίλοι, ενταγµένοι σε κόµµατα ή ανένταχτοι. Μέσα στη γενικευµένη αίσθηση αδιεξόδου, η συλλογική συνείδηση προσδοκά µην τυχόν εµφανιστεί η καινούργια προοδευτική ιδέαπου θα απέτρεπε την οικονοµική και κοινωνική χρεοκοπία. Το κλίµα στο συνέδριο ήπιο, µια διάθεση ευγένειας και αλληλοκατανόησης, γνωστή επί δεκαετίες στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς.

οι οµιλίες απέχουν παρασάγγας από τους ατέλειωτους πληκτικούς µονολόγους των παλιών κοµµουνιστικών συνεδρίων, χωρίς ωστόσο να καταφέρνουν να ξεφύγουν από ένα άχαρο στρογγύλεµα απόψεων για τα πιο αιχµηρά ζητήµατα, τα οποία αποτελούν όµως το επίκεντρο του δράµατος των τελευταίων µηνών. πάντως, είναι γεγονός ότι µερικές φορές ακούγονται, στο βήµα ή στα πηγαδάκια, εκτιµήσεις που ποτέ µέχρι τώρα δεν είχε τολµήσει να εκφέρει η Αριστερά. Η αποδοχή ή όχι του Μνηµονίου, η ανυπακοή, το κίνηµα «δεν πληρώνω», οι καταλήψεις, οι βιαιότητες, οι συντεχνιακές αντιδράσεις, το δικαίωµα µη συµµετοχής σε απεργία, η οικολογία, τα πανεπιστήµια και τα σχολεία, η Ευρώπη, η λιβύη είναι ζητήµατα που, θαρρετά ή πιο συγκρατηµένα, συζητιούνται από τη σκοπιά µιας προοδευτικής εκσυγχρονιστικής µεταρρύθµισης. Είναι γεγονός ότι ο φόβος απώλειας των πιο παραδοσιακών αριστερών ψηφοφόρων αποτρέπει αποφάσεις µε καινοτόµο χαρακτήρα.

∆εν λείπουν όµως και αυτοί που πιστεύουν ότι όσο πιο πολλά ιδεολογικά αυγά σπάσει το νέο κόµµα τόσο πιο µεγάλη πολιτική οµελέτα θα απολαύσει. Εκτός αν ακόµα µια φορά επιβεβαιωθεί η γενική εκτίµηση ότι τα κόµµατα εξακολουθούν να βρίσκονται πιο πίσω σε σχέση µε την κοινωνία.