Η περιφέρεια ως εξορία πολιτική

Η άρνηση πρωτοκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ να θέσουν υποψηφιότητα στις περιφερειακές εκλογές δεν αφορά μόνο τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Μας αφορά όλους διότι κατέδειξε με τον πλέον εμφαντικό τρόπο μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες του δημόσιου βίου και της χώρας συνολικά: Τον υδροκεφαλισμό της. Κανείς από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου δεν πείστηκε από τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού και προέδρου του ότι οι περιφερειάρχες θα είναι "μικροί υπουργοί" ή και ανώτεροι αυτών. Ούτε τσίμπησαν όταν διέρρευσε ότι ο πρωθυπουργός θα προεδρεύει συχνά-πυκνά σε συμβούλια περιφερειαρχών, ο ρόλος των οποίων θα είναι αντίστοιχος των υπουργικών συμβουλίων. Δεν "τσίμπησαν" γιατί δεν πείστηκαν. Δεν πείστηκαν όχι γιατί αμφισβητούν τις δεσμεύσεις του αρχηγού τους, αλλά γιατί ξέρουν την τύχη αντίστοιχων δεσμεύσεων στο παρελθόν. Ξέρουν καλά ότι ζουν σε μια χώρα που βρίσκεται σε μια διαρκή φάση "αποκέντρωσης" σε επίπεδο διακηρύξεων από τη δεκαετία του ’80, αλλά στην πράξη χρόνο με το χρόνο και οι πλέον ρομαντικοί αντιλαμβάνονται ότι "Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα". Σε επίπεδο πολιτικής, οικονομίας, μέσων μαζικής επικοινωνίας, παροχής υγείας, σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα και τους τομείς, χρόνο με το χρόνο η Αθήνα γιγαντώνεται περαιτέρω εις βάρος της επαρχίας, που τα τελευταία χρόνια την είπαν "πιο επιστημονικά" περιφέρεια, θαρρείς και ήταν πρόβλημα ορολογίας.

Όλα τούτα δεν ακυρώνουν τη φιλόδοξη προσπάθεια που γίνεται στο πλαίσιο του "Καλλικράτη" για ουσιαστική αποκέντρωση. Εάν οι διακηρύξεις και οι προθέσεις των κυβερνώντων δε μείνουν ετούτη τη φορά γράμμα κενό, μπορεί στις περιφερειακές εκλογές του μέλλοντος να γίνεται "σφαγή"

πρωτοκλασάτων για τις υποψηφιότητες στις περιφερειακές εκλογές. Μόνο που για να συμβεί αυτό θα πρέπει να αλλάξουν τα πάντα. Ετσι, που παραδείγματος χάριν το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι να εδρεύει φερ’ ειπείν στη Λάρισα, η ισχυρότερη εφημερίδα στη Θεσσαλονίκη και ουδείς να εκπλήσσεται εάν το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Α’ κατηγορίας μονοπωλείται από ομάδες όπως η Καβάλα, η Καλαμάτα ή ο Ολυμπιακός Βόλου, επειδή εκεί θα εδρεύουν οι ισχυροί οικονομικά παράγοντες του ποδοσφαίρου.

Μόνο σε μια τέτοια Ελλάδα οι πρωτοκλασάτοι δεν θα αντιλαμβάνονται τη μετακίνησή τους στις περιφέρειες ως εξορία από την κεντρική πολιτική σκηνή.