Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν θα έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είτε έως το 2040, εάν η απόφαση του Αρείου Πάγου εκδοθεί το 2027, είτε έως το 2041, εάν η απόφαση εκδοθεί το 2028.

Οι λεονταρισμοί του Ηλία Κασιδιάρη αμέσως μετά την αποφυλάκισή του και οι λαϊκιστικές κορώνες του περί της κυριαρχίας του λαού (αποσιωπώντας όμως ότι αυτή ασκείται όπως ορίζει το Σύνταγμα…) δεν αρκούν για να κρύψουν το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει, το οποίο μάλιστα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιδεινωθεί αμέσως μόλις η καταδίκη του καταστεί αμετάκλητη.

Χτες το πρωί, λίγο πριν από την «τελετή αποφυλάκισης του Ηλία Κασιδιάρη που οργανώθηκε με συγκέντρωση των «ακολούθων» του έξω από τις φυλακές του Δομοκού, ο «Σκάι» φιλοξενούσε τον αρμόδιο υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Οι παρουσιαστές της εκπομπής «Σήμερα» (Δ. Οικονόμου, Γ. Πιτταράς) τον ρώτησαν σχετικά: «Μπορεί να επιστρέψει ο Κασιδιάρης –όπως λέει- με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην πολιτική σκηνή; Μπορεί ο ίδιος να ηγηθεί ενός κόμματος;»

Η 7η Οκτωβρίου του 2020 ήταν μια καλή μέρα για τη δημοκρατία. Οι μόνοι που δεν το είχαν κατανοήσει –δεν το είχαν νιώσει μάλλον, γιατί αυτά τα πράγματα είναι υποθέσεις της ψυχής παρά διανοητικές– ήταν όσοι κατήγγελλαν με το ύφος του τελευταίου εν Ελλάδι νομοφύλακα το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί έξω από το Εφετείο, ότι τάχα επιχειρεί να εκβιάσει τη Δικαιοσύνη.

Η δίκη της Χ.Α. σε δεύτερο βαθμό σηματοδοτεί την ανάγκη να μην εφησυχάσουμε μπροστά στο ενδεχόμενο να μειωθούν οι ποινές για τα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης. Είναι όμως και μια πρόκληση μπροστά στο ενδεχόμενο οι ηγέτες της να φάνε βαρύτερες ποινές. Δεν πάμε δηλαδή μόνο για να μη χάσουμε. Έχουμε να κερδίσουμε.

Ο χρυσαυγίτης αποφυλακίστηκε επικαλούμενος τα ψυχολογικά προβλήματα του παιδιού του, ενώ ο εισαγγελέας θεωρεί ότι δεν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τελέσει το ίδιο αδίκημα. Σωστά, ο Φύσσας μία φορά δολοφονήθηκε, δεν μπορούν να τον σκοτώσουν πάλι... Και φυσικά ο Γιώργος Πατέλης πρέπει να είναι ο μόνος κρατούμενος με παιδί... 

Πολλοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον Μπογδάνο και τα γεγονότα της Σταυρούπολης ως προάγγελο επιστροφής της Χρυσής Αυγής. Τίποτα πιο επιδερμικό. Εδώ δεν έχουμε την επιστροφή της Χ.Α αλλά την έκρηξη ενός ηφαιστείου που χρόνια έβραζε για να βγάλει τώρα λάβα αντιαριστερού μένους και να εξεμέσει χολή κατά συνανθρώπων που δεν μοιάζουν να είναι σαν αυτούς.

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει έντονη κινητικότητα, που είναι πολύ ανησυχητική, κυρίως γιατί σχετίζεται με τον χώρο της εκπαίδευσης και, κατά δεύτερον, διότι υπήρξε μια πολύ μεγάλη και γρήγορη κλιμάκωση της έντασης της βίας και των επιθέσεων. Συμπεριλαμβανομένης και της επίθεσης σε κλιμάκιο της ΚΝΕ, που θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας και τις ομοιότητες με την κλιμάκωση το καλοκαίρι του 2013, που επίσης συμπεριελάμβανε επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.

Η ιστορικής σημασίας απόφαση του Εφετείου, που καταδίκασε τη ΧΑ ως εγκληματική οργάνωση, μόλις πριν από έναν χρόνο χαιρετίστηκε από δημοκρατικούς πολίτες πολύ πέρα από τα εθνικά μας σύνορα. Μάλιστα η ένταση της ανακούφισης έδωσε την εντύπωση σε πολλούς ότι η τοξικότητα του νεοναζιστικού αυτού ρεύματος ανήκει στο παρελθόν.

Θα ήταν κάποιος αφελής αν πίστευε, ότι με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης έχουμε οριστικά ξεμπερδέψει με το φαινόμενο του νεοφασισμού στην Ελλάδα. Η ημέρα που ανακοινώθηκε η απόφαση του δικαστηρίου ήταν υπέροχη, ιστορική, άξια να μνημονεύεται ως μία συλλογική νίκη της συγκροτημένης Πολιτείας απέναντι στον νεοφασισμό.

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ιστορική καταδίκη των νεοναζί της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο και την τελευταία εβδομάδα γίναμε μάρτυρες μιας σειράς επιθέσεων από νεοναζί.

Ένα χρόνο μετά και μοιάζει σαν η Νέα Δημοκρατία και ένα σημαντικό κομμάτι της δημόσιας σφαίρας να μην έχουν πάρει απολύτως κανένα δίδαγμα από την πολυετή περιπέτεια της ελληνικής κοινωνίας από την εγκληματική δράση των νεοναζί, την είσοδο της Χ.Α. στη Βουλή και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Με τραγικά αργά αντανακλαστικά αντιλήφθηκαν οι δικαστικές αρχές της χώρας πως ο τρόπος δράσης της Χρυσής Αυγής, όπως αποτυπωνόταν στη δικογραφία της υπόθεσης Κουσουρή-Φωτιάδη-Καραμπατσόλη, ενέπιπτε ξεκάθαρα στο άρθρο 187 περί εγκληματικής οργάνωσης ● Σήμερα, τριχοτομημένη πλέον, η ναζιστική οργάνωση προσπαθεί μέσα από τις φυλακές Δομοκού να αποδείξει πως... τίποτα δεν έχει κριθεί μέχρι την εκδίκαση της έφεσης ● Δυστυχώς, πολλοί ναζιστές βρίσκονται ακόμα εκεί έξω και απειλούν τη Δημοκρατία, όπως φάνηκε στα έκτροπα της Σταυρούπολης

Σε μία βδομάδα κλείνει χρόνος από το τέλος της δίκης της Χρυσής Αυγής και την καταδίκη των κορυφαίων στελεχών της για τρία κακουργήματα. Η ηγεσία, που έδινε όρκους ομόνοιας με το χέρι υψωμένο στον γνωστό χαιρετισμό του «αρχαιοέλληνα» Αδόλφου, έχει σπάσει πια σε τρία κομμάτια, που αλληλοκαταγγέλλονται για προδοσίες κ.λπ. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος κράτησε τη σφραγίδα του μητρικού μορφώματος. Ο Γιάννης Λαγός συνέπηξε οργάνωση, κόμμα λέει, την Εθνική Λαϊκή Συνείδηση (ΕΛΑΣΥΝ), από κοινού με τον Κωνσταντίνο Πλεύρη, που έχει δώσει στο εγώ του την ονομασία ΕΜΕΙΣ, δηλαδή Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών. Ο Ηλίας Κασιδιάρης, που από τις σελίδες του λάιφ στάιλ βρέθηκε πίσω απ’ της φυλακής τα σίδερα, προτίμησε κάτι απλό σαν τίτλο του δικού του «κόμματος»: Ελληνες για την Πατρίδα.