Θέμα: Πολιτικό Σύστημα - Σελίδα: 1

Τι πιστεύουν αλήθεια οι Ελληνες;

Γιάννης Βούλγαρης, Τα Νέα, 31/03/2018

Γιάννης Βούλγαρης
Γιάννης Βούλγαρης
Εστω ότι δεν θα υπάρξει ένα δραματικό επεισόδιο με την Τουρκία, πράγμα που θα άλλαζε τη ροή των σημερινών εξελίξεων. Και χωρίς αυτό, η επόμενη περίοδος θα είναι ένα επικίνδυνο πέρασμα. Τριών, τεσσάρων, πέντε χρόνων; Αγνωστο. Κατά τη διάρκειά του θα ελλοχεύει ο εγκλωβισμός σε μια κατάσταση εθνικής στασιμότητας. Θα υπάρχει όμως και η ελπίδα για την απαρχή μιας περιόδου εθνικής ανασυγκρότησης.

Η δημόσια συζήτηση για την περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος διαστρεβλώνει το πρόβλημα ή το περιορίζει στην οικονομική διάσταση και τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Αν ήμουν ο ΣΥΡΙΖΑ, θα ευχόμουν…

Γιώργος Σιακαντάρης, www.insider.gr, 27/02/2018

Στη Βουλή η συζήτηση για το υπαρκτό παγκοσμίως σκάνδαλο Novartis αναλώθηκε σ’ ένα παιγνίδι με τίτλο: «Ποιος είναι πιο συμμορίτης; Ψάξε-ψάξε δεν θα το βρεις». Άνθρωποι σώφρονες στο όνομα της υπεράσπισης της φιλελεύθερης δημοκρατίας, οι οποίοι ορθώς αναφέρονται στις μύριες όσες παρεμβάσεις της κυβέρνησης, καταλήγουν σε κάτι επικολυρικά του τύπου «έχουμε πόλεμο», «δικτατορία», «τσαβισμό». Μάλλον στραβισμό έχουμε. Γιατί δεν βλέπουμε πόσο διευκολύνει μια τέτοια αντιπολιτευτική γραμμή τη συσπείρωση γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ όλων των δυνάμεων που τρέφονται από ένα τέτοιο διπολισμό - δημοκράτες κατά ολοκληρωτιστών, ευρωπαϊστές κατά αντιευρωπαϊστών.

Στην αρένα της αντιπολιτικής

Σήφης Πολυμίλης, Το Βήμα της Κυριακής, 17/02/2018

Σήφης Πολυμίλης
Σήφης Πολυμίλης
Η πολιτική και κοινωνική ζωή βρίσκεται για πολλοστή φορά παγιδευμένη στην αρένα ενός αντιπολιτικού λαϊκισμού. Δεν χρειαζόταν άλλωστε και μεγάλη προσπάθεια. Το κοινωνικό σώμα, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του, έχει διαμορφώσει μια κουλτούρα απαξίας, για να μην πούμε μίσους για τους πολιτικούς. Τους θεωρεί υπεύθυνους για όλα τα δεινά που έχει υποστεί και, ας μην ξεχνάμε, δεν έχει διστάσει να επιβραβεύσει κάθε λογής και φυράματος δήθεν αντισυστημικούς.

Οι στρεβλώσεις στο φάρμακο και το εκτροφείο των σκανδάλων

Γιάννης Τούντας, Το Βήμα της Κυριακής, 17/02/2018

Γιάννης Τούντας
Γιάννης Τούντας
Οι χρόνιες στρεβλώσεις στην αγορά του φαρμάκου συνέθεταν προνομιακό πεδίο για την εκτροφή πιθανόν σκανδάλων και προφανούς σκανδαλολογίας για τα οποία θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Στα χρόνια της κρίσης ορισμένες από τις στρεβλώσεις αυτές αντιμετωπίστηκαν λόγω αφενός των μνημονιακών μας υποχρεώσεων και αφετέρου των μέτρων που ελήφθησαν κυρίως από το αρμόδιο υπουργείο Υγείας. Η συγκέντρωση όλης της ευθύνης για το φάρμακο στο υπουργείο Υγείας, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η επαναφορά της θετικής λίστας συνταγογραφούμενων φαρμάκων, η δημιουργία του ΕΟΠΥΥ και κυρίως οι περικοπές στις τιμές μείωσαν σημαντικά τη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη από 5,1 δισ. ευρώ το 2009 σε 1,98 δισ. ευρώ το 2017 (μείωση κατά 61,9%).

Ποιες διαδικασίες πρέπει να ακολουθηθούν

Γιώργος Χ. Σωτηρέλης, 14/02/2018

Γιώργος Χ. Σωτηρέλης
Γιώργος Χ. Σωτηρέλης

Η υπόθεση Novartis είναι αναμφίβολα από τις πλέον σοβαρές υποθέσεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος στη χώρα μας. Ως εκ τούτου επιβάλλεται να διερευνηθούν σε βάθος όλες οι πλευρές του θέματος, συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης ευθύνης πολιτικών προσώπων.
Αρκεί, βέβαια, να μην λησμονείται από καμία πλευρά ότι πρέπει να τηρούνται οι προβλεπόμενες από το Σύνταγμα και τον νόμο διαδικασίες, ώστε να διασφαλίζεται στον μέγιστο δυνατό βαθμό η εφαρμογή της αρχής του κράτους δικαίου. Έχω ήδη επισημάνει σε όλους τους τόνους ότι η κυβέρνηση αναμείχθηκε ανεπίτρεπτα σε αυτήν την υπόθεση, αντιμετωπίζοντάς την προεχόντως ως πολιτικό ζήτημα κατάλληλο για επικοινωνιακούς χειρισμούς και όχι ως δικαστικό ζήτημα όπως επιβάλλεται από το Σύνταγμα.

Οι «κλέφτες» και οι «προδότες»

Θόδωρος Μαργαρίτης, Τα Νέα, 14/02/2018

Θόδωρος Μαργαρίτης
Θόδωρος Μαργαρίτης
Δυο μεγάλα θέματα μονοπωλούν τη δημοσιότητα. Το Μακεδονικό και το σκάνδαλο Novartis. O χειρισμός και στα δύο αναπαράγει τη γνώριμη ελληνική κακοδαιμονία. Εθνική εσωστρέφεια, αυτοαναφορικότητα, διχαστικός λόγος, παρελθοντολογία. Τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό μάς γυρίζουν ολοταχώς στο κλίμα του 1992 και ο τρόπος με τον οποίο άνοιξε το σκάνδαλο Novartis μάς γυρίζει στο 1989!

Τα στρατόπεδα διαμορφώνονται με αντίστοιχα στερεότυπα συγκρούσεων. Από τη μια θα είναι οι «προδότες» για τα εθνικά αδιέξοδα και από την άλλη θα είναι οι «κλέφτες» για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί η λογική “κατάληψης” και “ελέγχου” των θεσμών.

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ

12/07/2017

... Δυστυχώς άλλη μια ευκαιρία χάθηκε στο Κυπριακό. Δεν υπήρξε λύση και οι μόνοι που πανηγυρίζουν είναι οι εθνικιστές σε Τουρκία και Ελλάδα.
Η ΔΗΜΑΡ εγκαίρως τόνισε ότι απαιτείται μία δίκαιη και βιώσιμη λύση σύμφωνη με τις αποφάσεις του ΟΗΕ για μια ενιαία Κύπρο με μία διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ώστε να μην διαιωνίζεται το πρόβλημα και δημιουργούνται συνθήκες de facto διχοτόμησης.
Όλες οι πλευρές έπρεπε να συμβάλλουν προς την κατεύθυνση επίτευξης ενός συμβιβασμού που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός από τον Κυπριακό λαό.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Τουρκία έχει διαχρονικά στάση που δεν βοηθάει στην επίλυση και ο Ερντογάν είναι απρόβλεπτος παράγοντας. Όσον αφορά την κυβέρνηση της χώρας μας, από την πρώτη στιγμή τονίσαμε ότι πρέπει να συμβάλλει με εποικοδομητικές προτάσεις και όχι με θέσεις που δυσκολεύουν τη συνεννόηση και τη συνεργασία των δυο πλευρών.

Δικαιοσύνη- Κράτος Δικαίου

Κυπριακό

Δημοκρατική Συμπαράταξη – Κεντροαριστερά

Η πολιτική ως υπαλληλία

Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 30/06/2017

Οι πολίτες στις δυτικές δημοκρατίες είναι απόλυτα απογοητευμένοι από την πολιτική και τους πολιτικούς. Θεωρούν ότι η πολιτική έχει μετατραπεί σε προσοδοφόρο επάγγελμα διασυνδεδεμένο με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Μερικοί πολιτικοί αποτάσσουν ως σατανά την πολιτική ως επάγγελμα. Και μάλιστα επικαλούνται τον Μαξ Βέμπερ και το δοκίμιό του «Η πολιτική ως επάγγελμα» (Politik als Beruf), όπου οι έρμοι θεωρούν, χωρίς φυσικά να έχουν διαβάσει ούτε γραμμή από αυτό, ότι ο μεγάλος γερμανός κοινωνιολόγος κατακεραυνώνει την πολιτική ως επάγγελμα. Βεβαίως κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Οι «κακοί ξένοι» και η ανυπαρξία δημοκρατικού σχεδίου…

Κώστας Καλλίτσης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 25/06/2017

Φταίνε οι ξένοι για τα δεινά της χώρας; Το 2010, όταν η διεθνής κρίση βρήκε τη χώρα με παρωχημένο παρασιτικό μοντέλο, κατερειπωμένη από μία 5ετία φαυλότητας, και οι αγορές αρνήθηκαν να μας δανείζουν, υψώθηκαν πλαστικές σημαίες αντίστασης στα μνημόνια των «ξένων» – των εταίρων μας, δηλαδή των μόνων (παγκοσμίως…) προθύμων να μας δανείσουν. Με τους κακούς ξένους και τον προδότη Παπανδρέου, τα «Ζάππεια» εξέθρεψαν τον λαϊκισμό που απλώθηκε σαν επιδημία σε μια κοινωνία παραζαλισμένη και αρκετά επιρρεπή στο παραμύθι και στο παραμύθιασμα. Μετά ήρθε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

Αιώνια επιστροφή

Δημήτρης Ψυχογιός, Τα Νέα, 22/05/2017

...Το 1947 συνέβαινε ό,τι και σήμερα: οι ελληνικές κυβερνήσεις ζητούσαν βοήθεια αλλά δεν θεωρούσαν το πρόγραμμα που τη συνόδευε «ιδιοκτησία» τους, θα έκαναν ό,τι μπορούσαν να μην το εφαρμόσουν. Και το 1858 επί Οθωνα, και το 1898 επί Γεωργίου Α’, είχαν απαιτηθεί διεθνείς έλεγχοι για να βρεθεί κάποια άκρη και να μπει κάποια τάξη στον τρόπο διαχείρισης του δημοσίου χρήματος από την πολιτική ελίτ που είχε χρεοκοπήσει τη χώρα.

Φιλελεύθερος κοινοβουλευτικός κρετινισμός

Γιώργος Σιακαντάρης, Τα Νέα, 22/05/2017

Οταν στα τέλη του 2011 εμφανίστηκε έξω από τη Βουλή το «κίνημα» των αγανακτισμένων, υπήρχαν φωνές που από την πρώτη στιγμή, το πρώτο δευτερόλεπτο, έλεγαν και πένες που έγραψαν ότι εδώ γεννιέται ένα δηλητηριώδες φίδι το οποίο σε λίγο θα αφήσει τα αβγά του μέσα και όχι έξω από τη Βουλή. Δυστυχώς, επαληθεύτηκαν. Μετά τα δυόμισι χρόνια αποθέωσης - από την πλευρά του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ - του ψέματος, της απάτης που την είπαν αυταπάτη και της αυταπάτης που ήταν απάτη, των α λα «Καραγκιόζη» πολιτικών (ένα μέτρο μου, ένα αντίμετρό σου, ένα και ξανά ένα μέτρο μου), της αποθεωνόμενης αγραμματοσύνης (γνωρίζω μόνο τα μπακαλίστικα οικονομικά - Χρήστος Καραγιαννίδης) είμαστε μάρτυρες μιας άλλης, διαφορετικής εμφάνισης. Αυτής των «φιλελεύθερων» αρνητών του κοινοβουλευτισμού.

Πολιτικό και επικοινωνιακό κενό

Χρίστος Αλεξόπουλος, 07/05/2017

Πολύ σημαντικό έως καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της πραγματικότητας στην πορεία των κοινωνιών προς το μέλλον παίζουν το πολιτικό σύστημα και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

Το μεν πρώτο πρέπει να είναι σε θέση, έστω και αν τα διάφορα κόμματα δεν έχουν τις ίδιες θεωρητικές και ιδεολογικές αφετηρίες, να εκφράζει στο επίπεδο του σχεδιασμού του μέλλοντος τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνικής δυναμικής
Σύνολο καταγραφών: 72

Θέμα

Πολιτικό Σύστημα

Σύνολο καταγραφών: 72

Πρόσφατα κείμενα

Ημερολόγιο κειμένων

Θέματα επικαιρότητας

Αρθρογράφοι