Ελλάδα-Γαλλία, Ισπανία-Τουρκία: Ο ανταγωνισμός στα όπλα οδηγεί σε χρεοκοπία…

Δύο μήνες μετά την ελληνογαλλική συμφωνία, η πρώτη αντίδραση της Τουρκίας επιβεβαιώνει ότι η κούρσα των εξοπλισμών άρχισε και ουδείς γνωρίζει πού θα οδηγήσει.

Όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία-μαμούθ με τη Γαλλία για την αγορά αεροπλάνων και φρεγατών, ακολούθησαν χαρές και πανηγύρια. Το βασικό επιχείρημα ήταν ότι πιάσαμε την Τουρκία στον ύπνο και τώρα πια η Ελλάδα αποκτά υπεροπλία και μπορεί να είναι ήσυχη. Οι λίγες φωνές που έλεγαν ότι αυτό δεν ισχύει, γιατί η Τουρκία θα αντιδράσει, δεν ακούγονταν μέσα στους πανηγυρισμούς. Και η επισήμανση ότι, αν οδηγηθούμε σε ξέφρενο ανταγωνισμό εξοπλισμών, η χώρα θα οπισθοδρομήσει οικονομικά και κοινωνικά «θάφτηκε».

Δεν πρόλαβαν να περάσουν δύο μήνες και είδαμε την πρώτη αντίδραση της Τουρκίας, η οποία επιβεβαιώνει, δυστυχώς, ότι η κούρσα των εξοπλισμών άρχισε ήδη και ουδείς γνωρίζει πού θα οδηγήσει. Μάλιστα, συνεταίρος της Τουρκίας (όχι και τόσο νέος) είναι η Ισπανία, γεγονός που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις εδώ, με το επιχείρημα ότι το γεγονός πως προμηθεύει με όπλα τον αντίπαλο δεν συνάδει «με τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Επιπλέον, σε μια έκρηξη πολιτικάντικης υποκρισίας, υπουργοί και κυβερνητικά παπαγαλάκια, έσπευσαν να πουν ότι αυτό γίνεται με πρωθυπουργό τον «σοσιαλιστή» πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ. Ας τα δούμε ένα ένα:

Πρώτον, το επιχείρημα περί της παραβίασης της κοινοτικής «αλληλεγγύης» και και την επίδειξη «ανηθικότητας» εκ μέρους της Ισπανίας είναι αστείο. Διότι η χώρα αυτή δεν κάνει τίποτα περισσότερο από αυτό που κάνουν όλες οι χώρες που παράγουν όπλα. Αλήθεια, η κυβέρνηση έκανε ποτέ διάβημα στη Γερμανία, η οποία πουλάει αφειδώς όπλα στην Τουρκία;

Δεύτερον, η επισήμανση ότι ο Ισπανός πρωθυπουργός, που πουλάει σήμερα όπλα στην Τουρκία, είναι «σοσιαλιστής» είναι για γέλια. Αλήθεια, γνωρίζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Οικονόμου και όσα κυβερνητικά παπαγαλάκια το αναμασούν, τι είναι η κυρία Μέρκελ που κάνει το ίδιο με τον Σάντσεθ; Σοσιαλίστρια είναι; Ασφαλώς γνωρίζουν ότι στις εμπορικές σχέσεις δεν υπάρχουν ιδεολογικά κίνητρα ή εμπόδια. Ούτε, φυσικά, ηθική διάσταση. Αλήθεια, γνωρίζουν ο Οικονόμου και ο Άδωνις, που μιλάνε για τον «σοσιαλιστή» Σάντσεθ, ότι τα νταραβέρια στους εξοπλισμούς της Τουρκίας με την Ισπανία άρχισαν επί του δεξιού Ραχόι; Αλήθεια, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει αγαστή συνεργασία με τον δικτάτορα της Αιγύπτου Αλ Σίσι; Αλήθεια, γιατί στέλνει ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και όπλα σε αραβικές χώρες με θεοκρατικά και καταπιεστικά καθεστώτα, τα οποία έχουν αντιπαλότητα με την Τουρκία; Πόσο «ηθικό» είναι αυτό;

Να αφήσουν, λοιπόν, την υποκρισία. Η συμφωνία με την Γαλλία μπορεί να ήταν, «αναγκαία», αλλά δεν θα μείνει αναπάντητη από την άλλη πλευρά. Και, όπως απέδειξε η ισπανοτουρκική συμφωνία, η Τουρκία δεν είναι καθόλου «απομονωμένη»- ούτε κάν στην Ευρωπαϊκή Ένωση- εφόσον είναι διατεθειμένη να αγοράζει όπλα. Και αυτό θα φανεί και στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, αν ο Ερντογάν ή ο διάδοχός του κάνει πίσω στους S-400. Εμείς αγοράσαμε αεροπλάνα και φρεγάτες, η Τουρκία θα αγοράσει αεροπλανοφόρο. Τι θα κάνουμε στη συνέχεια; Θα παραγγείλουμε πυρηνικά; Είναι να σε πιάνει ανατριχίλα.

Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η μόνη διέξοδος στις σχέσεις μας με την Τουρκία δεν είναι ο συνεχής και εξοντωτικός ανταγωνισμός στα όπλα. Αυτός θα οδηγήσει στη χρεοκοπία και των δύο. Επομένως, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να επιδιώξει να διευθετήσει όσες διαφορές μπορούν να διευθετηθούν. Το έχει πει και ο σημερινός πρωθυπουργός. Και είναι παρήγορο ότι το λέει, ίσως για πρώτη φορά, ο σημερινός αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Τουρκία (συνέντευξή του στα «Νέα» του Σαββάτου). Επειδή είναι πιθανό ο Κιλιτσντάρογλου να είναι ο επόμενος κυβερνήτης στην Τουρκία, η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον αξιοποιήσει αυτήν τη δήλωση

Αν η επόμενη κυβέρνηση της Τουρκίας δεν είναι του Ερντογάν και θελήσει να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με την Ευρώπη και την Αμερική, μπορεί η λύση της Χάγης να αποκτήσει αρκετές πιθανότητες. Μακάρι. Διότι μόνο τότε οι εντάσεις θα μειωθούν. Και μόνο τότε η Ελλάδα θα έχει λιγότερες ανάγκες για εξοπλισμούς και δεν θα τρέχει να αγοράζει από τον Μακρόν, για να σπρώχνει την Τουρκία να αγοράζει από την Μέρκελ και τον Σάντσεθ.

Εντέλει, μόνο τότε οι δύο χώρες θα μπορούν να ζήσουν καλύτερα. Και αυτό δεν είναι ανέξοδος «πασιφισμός». Μπορεί να είναι μια ρεαλιστική λύση.