Το αίτημα για ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Το αίτημα του Αλέκου Αλαβάνου που υιοθετήθηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση ήταν απλό: «Σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγματος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να προκηρύξει με διάταγμα δημοψήφισμα». Δημοψήφισμα ΝΑΙ ή ΟΧΙ για την ισχύ του ΣΥΝΟΛΟΥ του Σχεδίου νόμου για τη «Μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού Συστήματος», που προβλέπεται να ψηφιστεί στο σύνολο την προσεχή Τετάρτη. Αυτή η διαδικασία θα μπορεί να «τρέξει» μετά από έγκριση τουλάχιστον 180 βουλευτών, σύμφωνα με το άρθρο 110 του κανονισμού της βουλής.

Η χώρα μας, μεταπολιτευτικά, βεβαίως δεν έχει βιώσει παρά μόνο ένα δημοψήφισμα, ιδιαιτέρως σημαντικό. Αυτό για τη μορφή του πολιτεύματος, το 1974, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή.

Ο μεταπολιτευτικός συνταγματικός νομοθέτης, βλέπε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, δεν θέλησε ποτέ να εκχωρήσει σε άλλον την πρωτοβουλία διενεργείας δημοψηφίσματος πέραν της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ούτε στο σύνολο της αντιπολίτευσης, ούτε σε μεγάλο αριθμό αιτούντων πολιτών.

Παρ΄ όλα αυτά, ο συνταγματικός νομοθέτης ήταν υποχρεωμένος για την δημοκρατική πληρότητα του συντάγματος, αφού απέκλειε όλες τις άλλες δυνατότητες δημοψηφίσματος, να προβλέπει την προοπτική των 180 βουλευτών, για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα. Προβλέπει, εμμέσως, ότι και μετά την ψήφιση, μετά από μια διαπιστούμενη κοινωνική έκρηξη, η κυβέρνηση, διατηρώντας την άποψή της, να θελήσει να καλύψει τη νομοθετική της πρωτοβουλία και με λαϊκή συναίνεση. Δεν αναφερόμαστε εδώ στη δυνατότητα υπερκάλυψης του αριθμού 180 από βουλευτές αντιπολίτευσης και συμπολίτευσης, γιατί τότε θα ετίθετο ζήτημα κυβέρνησης.

Άλλη μια φορά, πριν από τρία χρόνια είχε ξανατεθεί το αίτημα για δημοψήφισμα, από ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ, μετά την ψήφιση του σχεδίου για την Ευρωπαϊκή Συνθήκη και μετά από διήμερη συζήτηση στη Βουλή δεν είχε συγκεντρώσει το απαραίτητο 180.

Δεν είναι λοιπόν ένα διαδικαστικό κόλπο και κομματικής εκμετάλλευσης τερτίπι, το αίτημα δημοψηφίσματος. Ούτε γίνεται επαναλαμβανόμενη και συνεχής χρήση του ώστε να οδηγεί σε δυσλειτουργία του πολιτικού συστήματος. Αντιθέτως, εδώ εμφανίζεται ένα μείζον ζήτημα, που επηρεάζει προς το δυσμενέστερο την προσωπική εξέλιξη και ζωή του συνόλου σχεδόν των πολιτών και για χρονικό ορίζοντα που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια λαϊκής εντολής αυτής της κυβέρνησης. Η προσφυγή στη συνταγματική δυνατότητα αποτελεί πέραν των άλλων) μια δημοκρατική υπόμνηση, για το δημοκρατικό έλλειμμα των προηγούμενων κυβερνήσεων και τώρα για την τρέχουσα Αναθεωρητική Βουλή. Η διάταξη για δημοψηφισματική πρωτοβουλία των πολιτών, που είχε ζητήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει απορριφτεί από την πλειοψηφία και δεν είναι στις αναθεωρητέες διατάξεις. Θα περιμένουμε άλλα δέκα χρόνια…

«Τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ενάντιος στο δημοψήφισμα για τις ταυτότητες, γιατί είναι ενάντιος για το δημοψήφισμα για το όνομα της FYROM»; Τη δημοκρατία και την προσφυγή στον λαό την αντιμετωπίζει «a la carte»; Υπάρχει ευθεία απάντηση: Όλα τα ζητήματα δεν τίθενται σε δημοψήφισμα. Για ατομικά και μειοψηφικά δικαιώματα(ταυτότητες) ή για χειρισμούς εξωτερικής πολιτικής (ονοματοδοσία FYROMκλπ.), πιστεύουμε, πολιτικά, ότι δεν πρέπει να διενεργούνται δημοψηφίσματα.

Φυσικά, τέλος, δεν έχουμε αμφιβολίες για την απορριπτική εξέλιξη του αιτήματος. Με την ενέργεια όμως αυτή δίνεται η δυνατότητα περαιτέρω κίνησης των εργαζομένων μετά τη μεγαλειώδη απεργία και συγκεντρώσεις τους . Η μαζική συλλογή υπογραφών, οι πρωτοβουλίες των συνδικαλιστικών φορέων, η πολιτική στήριξη της εξελισσόμενης διαδικασίας στη βουλή, οι συγκεντρώσεις περαιτέρω ευαισθητοποίησης για το θέμα, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο αντίστασης και ανατροπής της «αντιμεταρρύθμισης» του ασφαλιστικού. Δίνουν τη δυνατότητα μέσα από την περαιτέρω κινητοποίηση να προωθηθεί στην πράξη η ιδέα που ήδη κυκλοφορεί για μια συνολική αντιπρόταση για το ασφαλιστικό σύστημα από τους φορείς, σε ένα βάθος χρόνου, αρχής γενομένης από την εβδομάδα που τρέχει…