Το χρώμα της διαπλοκής

«Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο», είχε αναρωτηθεί έμφορτος οργής πριν από περίπου σαράντα χρόνια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και του «απάντησε» σε κατάσταση ελεγχόμενης ευθυμίας ο Κώστας Καραμανλής, τον Οκτώβριο του 2004, ότι «τη χώρα κουμαντάρουν πέντε νταβατζήδες και πέντε συντεχνίες». Ο θείος ομολογώντας την αδυναμία του να ελέγξει το παιχνίδι (παλάτι, Αμερικανοί και παρακράτος, που τον στήριξαν ασμένως στα πρώτα βήματά του, είχαν αποθηριωθεί) πήρε το καπελάκι του και αναχώρησε από την Ελλάδα ως Τριανταφυλλίδης.

Ο ανιψιός δεν έχει τάσεις φυγής, άλλωστε είναι φρέσκος στην εξουσία και φαίνεται να πιστεύει ότι «με πέντε κανόνες θα βάλει τάξη» σ’ αυτήν την ταλαίπωρη χώρα, ελπίζοντας ότι θα περάσει στην ιστορία ως «ο αρχιερέας της διαφάνειας».

Μακάρι να είναι τα πράγματα τόσο απλά στο επίπεδο της εξουσίας και να χρειάζονται μόνο μερικές ρυθμίσεις ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της ενοχικής σχέσης μεταξύ πολιτικής και οικονομίας, αν και οι εμπειρίες από τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης δεν δικαιολογούν την εν θερμώ αισιοδοξία του πρωθυπουργού.

Μακάρι να έχει ο πρωθυπουργός ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την υπόθεση και να διαψευστούμε όλοι όσοι υποστηρίζουμε ότι αυτή η κυβέρνηση, με βάση τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής της, ενδιαφέρεται περισσότερο για τις εντυπώσεις και ελάχιστα για την ουσία, ότι πορεύεται εική και ως έτυχεν, ότι ανοίγει θέματα χωρίς προγραμματισμό απλώς για να κλείσει άλλα που εξελίσσονται αρνητικά γι’ αυτήν, ότι η μόνη φροντίδα της είναι να μην ενοχλήσει, ότι ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να λειτουργεί με τα ανακλαστικά της αντιπολίτευσης, ότι δεν λέει να ξεκολλήσει από τη λογική του στιγματισμού των αντιπάλων της (σπορ στο οποίο διακρίθηκε τα τελευταία χρόνια).

Μακάρι τέλος να αποδειχτούν αβάσιμες οι κατηγορίες πως ο πραγματικός στόχος της κυβέρνησης είναι ν’ αντικαταστήσει τους πέντε νταβατζήδες με άλλους πέντε φιλικούς προς αυτήν, παρά το γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες είχαμε μια αλυσίδα ενεργειών, η συμβολική αξία των οποίων ενισχύει τις υποψίες ότι όλα γίνονται για να «αλλάξει η φρουρά».

Δεν θέλουμε να υιοθετήσουμε αυτήν την εκδοχή που διακινεί το ΠΑΣΟΚ, αν και θυμόμαστε το περιστατικό -εγράφη στον τύπο και δεν διαψεύστηκε- της νύχτας των εκλογών του 2000. Εκείνες τις δύο ώρες που οι κάλπες έδειχναν ότι η Ν.Δ. θα κέρδιζε την εξουσία, έσπευσαν στη Ρηγίλλης γνωστοί επιχειρηματίες -οι κομμένοι από το σύστημα ΠΑΣΟΚ- για να συγκροτήσουν παρέα με τον Κ. Καραμανλή την κυβέρνηση της χώρας.

Αν πράγματι ο πρωθυπουργός είναι ειλικρινής όταν λέει ότι θέλει να επιβάλει κανόνες λειτουργίας και δεν επιχειρεί να αποπροσανατολίσει τη δημόσια συζήτηση, αν έχει όντως τη βούληση να συγκρουστεί με τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και όχι να μοιράσει διαφορετικά τη λεία, αν έχει τη διάθεση να αποκρούσει της προσπάθειες χειραγώγησής του που εκδηλώνονται από φίλιες επιχειρηματικές δυνάμεις και μάλιστα με αναιδή τρόπο, αν όντως, όπως διατείνεται σ’ όλους τους τόνους, δεν χρωστάει τίποτα και σε κανέναν, υπάρχουν οι προϋποθέσεις ώστε η αναμέτρηση με τη διαπλοκή να γίνει με ευνοϊκούς για την πολιτική τάξη όρους.

Η δημοφιλία του παραμένει υψηλή, στο κόμμα του είναι απόλυτος κυρίαρχος, οι πολίτες εμφανίζονται πρόθυμοι να υπερασπιστούν πρακτικές που θα εξυγιαίνουν το χώρο και το κυριότερο η αντιπολίτευση δηλώνει έτοιμη να στηρίξει εκείνες τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες που θα ενισχύουν τη διαφάνεια. Ο Κ. Καραμανλής και ο Γ. Παπανδρέου είναι σε θέση, αν ενώσουν τις δυνάμεις τους, να πετύχουν τη νίκη της πολιτικής επί της διαπλοκής.

Η πρώτη κίνηση ανήκει στον Κ. Καραμανλή (αυτός έδωσε το έναυσμα και αυτός είναι εκτεθειμένος λόγω της προεκλογικής ρητορικής του) και από το περιεχόμενό της θα κριθεί. Οπως και ο Γ. Παπανδρέου, με τη σειρά του, θα κριθεί από τη συμβολή του στην καταπολέμηση του φαινομένου, είτε καταθέτοντας δικές του προτάσεις είτε «βάζοντας πλάτη».