Δείκτες

ΣΚΕΨΟΥ ΘΕΤΙΚΑ. Και όταν σου βγει κάτι, ξανακάν’ το. Αυτό είναι το modus operandi του Φώτη Κουβέλη. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ θα περάσει μία εβδομάδα σης Βρυξέλλες, κάνοντας υψηλές επαφές. Δεν είναι η πρώτη φορά. Το ίδιο είχε συμβεί και πέρυσι, λίγο πριν από το καλοκαίρι. Ήταν ένα ταξίδι πολύ σημαντικό, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων. Ο Κουβέλης έλληνας πολιτικός που μέχρι εκείνη τη φάση δεν ήταν εξαγώγιμος είχε την ευκαιρία να δει τους ξένους από κοντά. Όπως είχαν και οι ξένοι την ευκαιρία να τον δουν. Οι συναντήσεις αυτές άνοιξαν ουσιαστικά τον δρόμο για τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, κάτι απέναντι στο οποίο ο Κουβέλης ήταν ως τότε επιφυλακτικός. ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΖ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ο Κουβέλης έπαιζε ουσιαστικά το θετικό σενάριο για τη χώρα σε αντίθεση με τον Βενιζέλο που δεν πίστευε τότε στην κυβερνητική προοπτική αλλά μπήκε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Η αντίληψη όμως του Κουβέλη που εκπορευόταν από τις επαφές στις Βρυξέλλες ήταν ότι κάτι θα πάρουμε και ότι το πακέτο θα βελτιωθεί. Σε πρώτη φάση, η εκτίμηση αυτή δεν επιβεβαιώθηκε. Ίσα ίσα, το φορτίο των μέτρων βάρυνε. Οι Ευρωπαίοι δεν ήταν διατεθειμένοι να αναλάβουν το ρίσκο της χαλάρωσης προτού σιγουρευτούν ότι η νέα κυβέρνηση μπορεί να βάλει τη χώρα στον δρόμο της ομαλοποίησης. Δέκα μήνες όμως αργότερα αυτό γίνεται. Και, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει καμιά φορά στην πολιτική, ο Κουβέλης είναι εκεί για να το δει. ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ λοιπόν στις Βρυξέλλες επαναλαμβάνεται, καθώς η ΔΗΜΑΡ θέλει σωστά να καταγραφεί ως προπομπός θετικών εξελίξεων. Ο συγχρονισμός είναι σωστός. Όχι μόνο σε σχέση με την τοπική πολιτική επικαιρότητα, όπως αυτή επικαθορίζεται από την αναχώρηση της τρόικας. Αλλά σε σχέση και με μια Ευρώπη που περιμένει τις γερμανικές εκλογές και μαζί μια αλλαγή της πολιτικής του Βερολίνου απέναντι στην ευρωζώνη. Η εκκρεμότητα είναι γενικευμένη είναι χαρακτηριστική η πολιτικά μετέωρη κατάσταση της Ιταλίας. Και όλοι προεξοφλούν έναν μεγάλο συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών Σοσιαλδημοκρατών που να επιτρέψει στη Μέρκελ να κάνει τη στροφή. ΕΝΟΨΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΟΝ ΑΥΤΩΝ, ένας αριστερός πολιτικός από τον Νότο που έχει τη μοναδική ιδιότητα να είναι κυβερνητικός εταίρος σε μια χώρα υπό τον ζυγόν της τρόικας ετοίμασε τις αποσκευές του για τις Βρυξέλλες. Είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη γιατί, αν μη τι άλλο, υποδεικνύει ότι η επαφή με τους έξω δεν είναι πλέον προνόμιο μόνο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που κάποτε κυβερνούσαν τη χώρα. Είναι κάτι που μπορούν να επιχειρήσουν και τα μικρότερα κόμματα. Εξίσου ενδιαφέρον είναι βεβαίως το ότι ο Κουβέλης επιμένει να μη βλέπει την τρόικα εν Αθήναις επιλογή που συνιστά ένα είδος πολιτικής αυτασφάλισης. Η επιλογή των Βρυξελλών ως προορισμού είναι και πιο ασφαλής από Βερολίνα και τέτοια. Ίσως να είναι και πολιτικά πιο σωστή αφού υπενθυμίζει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Ελλάδας κόντρα στην επικυριαρχία των Γερμανών. ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ είναι ότι, όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος δεν αποκλείεται καθόλου ο Κουβέλης να αποδειχθεί πρόδρομος δείκτης θετικών εξελίξεων.