Πάμε στοίχημα;

Οι μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς- ποτέ δεν κατάλαβα γιατί- είναι συνδεδεμένες με τον τζόγο. Ακόμη και οι πιο συντηρητικοί και «μετρημένοι» άνθρωποι, τέτοιες μέρες, μπαίνουν στον πειρασμό να δοκιμάσουν την τύχη τους στην πράσινη τσόχα. Ε, λοιπόν, φέτος το παιχνίδι των γιορτών δεν θα είναι η πόκα, το μπλακ τζακ ή η αθώα «31». Θα είναι το 180.

Η επίσπευση των προεδρικών εκλογών, με την κρίσιμη τρίτη ψηφοφορία να ορίζεται για τις πραμονές της πρωτοχρονιάς, 29 Δεκεμβρίου, είναι μια κίνηση με έντονο το στοιχείο του τζόγου. Αν βγουν οι 180, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου συνεχίζει. Αν δεν βγουν, οι εκλογές θα γίνουν στις 25 Ιανουαρίου ή 8 στις Φεβρουαρίου και η νέα κυβέρνηση θα έχει 15 μέρες, το πολύ, από την ορκομωσία της, να κλείσει την συμφωνία με τους εταίρους ή να τινάξει την μπάνκα στον αέρα.

Τζόγος σημαίνει μπλόφα. Κι έχω την εντύπωση ότι θα δούμε άφθονη μπλόφα, τις μέρες των γιορτών.

Όταν, στις 29 Δεκεμβρίου, οι βουλευτές θα εγείρονται να ψηφίσουν, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος θα προσποιούνται ότι αγωνιούν για την συγκέντρωση του μαγικού αριθμού. Αλλά μήπως, κατά βάθος, θα εύχονται να μην συγκεντρωθούν οι 180 και να πάμε σε εκλογές, σε ατμόσφαιρα απόλυτης εκκρεμότητας, με όλες τις φοβίες του έθνους στον αέρα, με όλες τις εστίες των κινδύνων αναμμένες, ώστε να μπορούν να θέσουν το δίλημμα: ναυαγούμε μεσοπέλαγα- ποιόν ναυαγοσώστη εμπιστεύεστε να καλέσετε, τον έμπειρο ή τον άπειρο; Κι ότι ψάρια πιάσουν...

Κατ’ αντιστοιχία, ο Αλέξης Τσίπρας θα προσποιείται ότι μάχεται για να αποτρέψει την εκλογή Προέδρου και να διασφαλίσει τις κάλπες. Αλλά, μήπως κατά βάθος θα ψιθυρίζει «απελθέτω απ εμού το ποτήριον»; Μήπως θα εύχεται να βγουν οι 180, να φορτωθεί ο Σαμαράς την ευθύνη της επώδυνης συμφωνίας κι εκείνος να έχει την ευχέρεια μιας διπλής καταγγελίας- τόσο της συμφωνίας της ίδιας, όσο και της «αποστασίας» που την κατέστησε δυνατή;

Υποθέσεις.

Το βέβαιο είναι ότι, για πρώτη φορά από το 1975, θα έχουμε μια Προεδρική εκλογή αληθινά αμφίρροπη. Για πρώτη φορά, η συνταγματική πρόνοια της προσφυγής στις κάλπες (αν δεν συγκεντρωθούν 180 ψήφοι) θα είναι πραγματικό ενδεχόμενο. Και για πρώτη φορά η εκλογή Προέδρου δεν θα είναι μια επιλογή προσώπου (συμβολικά φορτισμένη- όπως ήταν η επιλογή Σαρτζετάκη, το 1985, αλλά και η, συναινετική, επιλογή Στεφανόπουλου και Παπούλια, κατόπιν) αλλά μια επιλογή, πολιτικά φορτισμένη και πολωμένη, ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες επιλογές για την μοίρα της χώρας. Και για πρώτη φορά οι βουλευτές, εκείνοι ιδίως που στέκουν αναποφάσιστοι και δίβουλοι, θα πρέπει να αποφασίσουν όχι αν θα αναθέσουν τον ρόλο του «ρυθμιστή του πολιτεύματος» στον χ ή τον ψ υποψήφιο. Αλλά αν θα αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη μιας μείζονος πολιτικής επιλογής, που θα καθορίσει το μέλλον της χώρας ή θα παραμερίσουν και θα αφήσουν την επιλογή αυτή στο εκλογικό σώμα. Κι ότι βρέξει ας κατεβάσει...

Τα τελευταία 20 χρόνια, σε τέσσερις αλλεπάλληλες προεδρικές εκλογές (Στεφανόπουλος 1995 και 2000, Παπούλιας 2005 και 2010) δημιουργήθηκε μια ευγενής παράδοση συναίνεσης, με τον Πρόεδρο να εκλέγεται με μεγάλες, διακομματικές πλειοψηφίες. Όσοι, καλοπροαίρετα, εύχονταν να τηρηθεί η παράδοση και το 2015, να υπάρξει και πάλι συνανετική εκλογή, υποτιμούσαν προφανώς το βάρος της πόλωσης- στα όρια ενός ακήρυχτου εμφύλιου- που η χρεοκοπία και το μνημόνιο (μα προπάντων ο νήπιος τρόπος με τον οποίο το πολιτικό σύστημα διαχειρίστηκε τόσο την χρεοκοπία όσο και το μνημόνιο) στοίβαξαν στον βροχερό ορίζοντας της χώρας.

Αλλά, ποιός ξέρει; Αν τελικά η προεδρική εκλογή αποβεί άκαρπη και έρθει η ώρα της κάλπης, ίσως την ελλείπουσα συναίνεση να την επιβάλει, με κάποιον τρόπο, δια της ψήφου της, η περιλάλητη σοφία του (εκλογικού) πλήθους.-