Το δράμα των διαπραγματεύσεων την εβδομάδα που πέρασε, το δράμα της ψηφοφορίας την εβδομάδα που έρχεται, επαναφέρουν δύο κεντρικά ερωτήματα που μας βασανίζουν καιρό τώρα. Το ένα: υπάρχει εναλλακτική πρόταση απέναντι στην πολιτική που η κυβέρνηση Σαμαρά ακολουθεί; Και το δεύτερο: υπάρχει εναλλακτική αντιπολιτευτική στάση απέναντι σε αυτήν που ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει;

Λίγα χρόνια πριν, η παγκόσμια κρίση του 2007-08 είχε δημιουργήσει την εντύπωση ή την ελπίδα ότι θα δρομολογούσε ριζικές αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο. Η συλλογική φαντασία και η ιστορική σύγκριση μας παρέπεμπαν στην αλλαγή ιστορικής εποχής που εκείνη είχε σηματοδοτήσει η κρίση του 1929.

Δεν ξέρω τι θα κάνει ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά χρειάζεται, συναισθανόμενος τις βαριές ευθύνες που -πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι- ανέλαβε, να βάλει στην άκρη τις όποιες δεύτερες σκέψεις του για το μέλλον και να επικεντρωθεί με συνέπεια στην προσπάθεια να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων. Η χώρα μας και η αξιοπιστία της πλήρωσαν ήδη ακριβά τον υπερδιετή αντιμνημονιακό του αγώνα, ενώ η... μεσσηνιακή -και... εξοφλητική υποχρεώσεων- στελέχωση του κράτους έδειξε τη συνέχιση της νοοτροπίας που μας έφερε έως εδώ. Ηρθε η ώρα να σκεφτεί αποκλειστικά ως πρωθυπουργός της Ελλάδας...

Από τη μια οι μνημονιακοί ταλιμπάν, που δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει κατώτατος μισθός, προειδοποίηση απόλυσης και αποζημίωση. «Μα, θα χαλάσουμε τη συμφωνία για τέτοιες λεπτομέρειες;» λένε.
Από την άλλη οι αντιμνημονιακοί κουφιοκεφαλάκηδες, που θέλουν «όλα ή τίποτα». Να μη δεχτούμε τίποτα, να πετάξουμε έξω την τρόικα και τα παρόμοια. Αυτοί τα θεωρούν όλα σικέ, δεν γίνεται -λένε- καμιά διαπραγμάτευση κλπ.

H κυβέρνηση κρέμεται από μια κλωστή: Κάποιοι θα ήθελαν, αλλά δεν... Η χώρα κρέμεται από μια κλωστή, αλλά έχουν γνώση οι φύλακες και δεν θα την αφήσουν να κοπεί. Η κυβερνώσα αριστερά, η Δημοκρατική Αριστερά είναι εδώ, εδώ όπου συμβαίνει, εδώ όπου οι συγκρούσεις έχουν νόημα και παράγουν πολιτική.
Η χώρα πρέπει να μείνει στο Ευρώ, έχει ανάγκη τις δόσεις της τρόικας, πρέπει να επιτύχει την απαιτούμενη δημοσιονομική προσαρμογή, πρέπει να αποκτήσει και πάλι τραπεζικό σύστημα, πρέπει να κάνει μεταρρυθμίσεις εκ βάθρων. Χρειάζεται θεραπεία, αλλά δεν πρέπει και να πεθάνει από ακραίες συνταγές που θέλουν να της επιβάλουν.

Επίκαιρη Επερώτηση προς τους υπουργούς Οικονομικών και Ανάπτυξης, κατέθεσε η κοινοβουλευτική ομάδα της Δημοκρατικής Αριστεράς με θέμα τον εκσυγχρονισμό των φοροελεγκτικών μηχανισμών και την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Η Επίκαιρη Επερώτηση αναφέρεται στην ανάγκη αναδιοργάνωσης των φοροελεγκτικών μηχανισμών και της πάταξης της φοροδιαφυγής. Όπως επισημαίνεται «η μακρά πολιτική ασυλία της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και της παραοικονομίας άλλωστε, πέρα από την υπονόμευση του κοινωνικού κράτους και την αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων, έχει οδηγήσει τους πολίτες να απολέσουν κάθε έννοια εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα».

Οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα συνεχίζονται. Η τρόικα δυστυχώς προβάλλει αξιώσεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με όλα εκείνα τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα σε σχέση με τα 11,5 δις ευρώ.
Βεβαίως πρέπει να υπάρξουν διαρθρωτικές αλλαγές. Αλλά δεν είναι διαρθρωτική αλλαγή το να αξιώνει η τρόικα να ισοπεδωθούν τα εργασιακά δικαιώματα. Δεν είναι διαρθρωτική αλλαγή να θέλει το διαμελισμό των εργασιακών δικαιωμάτων και όσων έχουν απομείνει.
Η ΔΗΜΑΡ κατηγορηματικά αποκρούει και δεν θα ψηφίσει τα οποιαδήποτε μέτρα που έχουν σχέση με αυτά τα οποία αξιώνει η τρόικα σε σχέση με τις εργασιακές σχέσεις και τα εργασιακά δικαιώματα.

Την ώρα που τα ανθρωποειδή επέβαλαν τον νόμο τους στο «Χυτήριο» βάλλοντας ευθέως όχι απλώς κατά του πολιτισμού, αλλά κατά της δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης, ένας Αυστριακός αλεξιπτωτιστής ο Φέλιξ Μπαουμγκάρντνερ έκανε ελεύθερη πτώση από τα 39.000 μέτρα. Από τη στρατόσφαιρα. Το απόλυτο κοντράστ. Οι σκηνές μπροστά από το «Χυτήριο» παραπέμπουν ευθέως στους σκοτεινούς χρόνους του Μεσαίωνα, όταν η καλλιτεχνική έκφραση θεωρούνταν βλασφημία και τα τάγματα των πιστών «απέδιδαν δικαιοσύνη» ρίχνοντας στην πυρά τους άπιστους. Την ίδια ώρα ο Αυστριακός αλεξιπτωτιστής ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο άλμα στο κενό, δείχνοντας ένα μέρος των ανεξάντλητων ανθρωπίνων δυνατοτήτων.

Η σημαντικότερη πρόκληση της οικονομικής πολιτικής σήμερα στην Ελλάδα είναι η επιστροφή σε θετικούς και διατηρήσιμους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης που αποτελεί και τη βασική προτεραιότητα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού.

Το πλέον πιεστικό πρόβλημα της οικονομίας, εδώ και μήνες είναι η έλλειψη ρευστότητας, η χρηματοδοτική ασφυξία. Ακόμα και επιχειρήσεις με συνετή διαχείριση, που δεν ευημερούσαν κλέβοντας το κράτος ούτε παράγοντας «αέρα» αλλά δημιουργώντας νέα αξία, εμπορεύματα καθ’ όλα ανταγωνιστικά από πλευράς ποιότητας και τιμής, κινδυνεύουν να καταστραφούν εξαιτίας αυτής της έλλειψης. Η ασφυξία μεταφέρεται από κρίκο σε κρίκο στην αλυσίδα οικονομικής δραστηριότητας. Καμία (νόμιμη...) επιχείρηση δεν μένει αλώβητη.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα σφυρηλατείται κουλτούρα κυβερνητικής συνεργασίας, σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες μάλιστα. Δύσκολο εγχείρημα, πολλά τα πεδία τριβής, αλλά η αρχή έχει γίνει.
Αν αυτή η κυβέρνηση δεν πάει καλά, θα είναι επειδή απέτυχε η προσπάθειά της, όχι επειδή κάποιος εκ των τριών θα την υπονομεύσει . Διότι εκτιμώ ότι και οι τρεις εταίροι της κυβέρνησης έχουν επίγνωση των ειδικών συνθηκών, επί τη βάσει των οποίων προέκυψε η ανάγκη συγκρότησής της, τις εκτιμούν καθημερινά και τις τιμούν.
Παρόλα αυτά δεν θεωρώ ότι υπάρχουν στρατηγικού τύπου ταυτίσεις των τριών κομμάτων για τη συνολική πορεία της χώρας. Μένει να δούμε αν, και σε ποια ζητήματα, μπορούμε να εξασφαλίσουμε συγκλίσεις, έστω και με αμοιβαίους προωθητικούς συμβιβασμούς, για να διασφαλίσουμε την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και τον εκσυγχρονισμό της.

Τις Πέμπτες συνήθως κάθομαι σπίτι μου και πάντως δεν πάω θέατρο. Εξ άλλου από μικρό με κέρδισε η μαγεία του κινηματογράφου και όχι η αμεσότητα του θεάτρου. Αλλά αυτή την Πέμπτη πήρα τα πόδια μου, ανέβηκα την Πειραιώς και έφτασα στην Ιερά Οδό. Όχι δεν άλλαξα τις συνήθειες μου και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν – υπό άλλες συνθήκες – θα πήγαινα να δω την παράσταση « Corpus Christi» γιατί και η θεματολογία της δεν μου προκαλούσε ενδιαφέρον. Όμως αυτή την φορά θεώρησα αυτονόητη υποχρέωση μου να είμαι εκεί για τρεις αλληλένδετους λόγους