Η εκτόπιση της ανορθολογικής έννοιας "αξία της εργασίας" και η κατάληψη της θέσης της από την έννοια "αξία της εργατικής δύναμης" δεν ήταν απλώς μια ευρηματική άρση της αντίφασης του προσδιορισμού της αξίας της "εργασίας" διά της ενσωματωμένης αναγκαίας εργασίας(!), ήταν μια σημαντική ανακάλυψη.

Τη βελτίωση της κατάστασης της οικονομίας φάνηκε ο κ. Καραμανλής να την προσδοκά από τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος ωστόσο δεν έχει ανταποκριθεί ώς τώρα, αφού μειώνει κάθετα τις επενδύσεις. Καμία παρέμβαση δεν σχεδιάζει άλλωστε γενικότερα η κυβέρνηση για την αναδιανομή του εισοδήματος, την ώρα που οι ανισότητες εντείνονται και η φτώχεια και η ανεργία διογκώνονται.Απέναντι στα επιδεινούμενα δημόσια ελλείμματα, ο κ. Καραμανλής απέφυγε την εξαγγελία άμεσων παροχών.

Όλοι μας έχουμε την ανάγκη να πάμε τη σκέψη μας λίγο πιο πέρα από τη συγκυρία και την επιφάνεια των φοβερών εικόνων και της τρέχουσας ειδησεογραφίας, την ανάγκη να βγάλουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα και διδάγματα από τα γεγονότα και από τις απειλές που διαγράφονται στον ορίζοντα

Παρακολούθησα την Πέμπτη το βράδυ το δελτίο ειδήσεων του MEGA και δύο αλληλένδετα θέματα με έβαλαν σε σκέψεις. Πρώτα η είδηση για την επιστροφή του ΛΑΦΚΑ και τα σχετικά κυβερνητικά κόλπα. Δεύτερον, η εισφοροδιαφυγή, που ανέρχεται αισίως στα 4 δισ. ευρώ.

Η Θράκη, αν και είναι μια περιοχή κατεξοχήν πλούσια σε φυσικούς πόρους και με στρατηγική γεωγραφική θέση, εξακολουθεί και σήμερα να κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις της Ε.Ε., παρά τις αρκετές διαρθρωτικές αλλαγές που ομολογουμένως συντελέστηκαν και τα σημαντικά ποσά που δαπανήθηκαν από την πολιτεία.

Στο Συνασπισμό, στα θεσμοθετημένα του όργανα (Πολιτική Γραμματεία, Τμήμα Αυτοδιοίκησης, σε λίγο και στην Κεντρική Επιτροπή), έχει ανοίξει από πολλές πλευρές μια συζήτηση για την ανάγκη αναδιατύπωσης της εκλογικής μας τακτικής για τις δημοτικονομαρχιακές εκλογές, της επαναοριοθέτησης του άκαμπτου και ανεφάρμοστου ουσιαστικά στην τυπολατρική εκδοχή του πλαισίου, που αποφασίστηκε στην τελευταία ΚΠΕ.

Ο δημόσιος λόγος περί μεταρρυθμίσεων είναι ο πλέον ψευδεπίγραφος από όλους που ακούγονται σε μια ψευδεπίγραφη εποχή όπως αυτή. Πλασάρεται στην επικοινωνιακή αγορά σε μια περίοδο κυριολεκτικά αντιμεταρρυθμιστική, κατά την οποία έχουν αδυνατίσει οι ενδογενείς δυνάμεις ανανέωσης, τόσο στο επίπεδο της ηγεσίας όσο και της κοινωνίας

Τον Απρίλιο του 2006 θα πραγματοποιηθεί στη χώρα μας το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Την ευθύνη της διοργάνωσης ανέλαβε ειδική οργανωτική επιτροπή (Ο.Ε.).

Σήμερα, υπάρχουν πέντε ανοικτά ζητήματα.

Πριν από μερικές ημέρες, ο δήμαρχος του Λονδίνου Κεν, Λίβινγκστον, ο «κόκκινος Κεν», μαζί με αριστερούς βουλευτές, συνδικαλιστές, στελέχη οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και εκπροσώπους διαφόρων εθνοτικών κοινοτήτων υπέγραψαν μια δήλωση...

Την ώρα του απολογισμού, ένας μόνος αριθμός αρκεί να πιστοποιήσει το μέγεθος της δυσπιστίας: το 79% των Γάλλων έχουν την αίσθηση πως «τα πράγματα διαρκώς χειροτερεύουν».

Δεν είχαμε γνωρίσει παρόμοια απαισιοδοξία εδώ και τριάντα χρόνια.

Τίποτα το εντυπωσιακό δεν υπάρχει εδώ: οι Γάλλοι και η Γαλλία υποφέρουν.

Η περίοδος της χούντας κατέγραψε τους πιο εντυπωσιακούς ρυθμούς ανόδου της ελληνικής οικονομίας: ήταν η συνδυασμένη δράση της εκβιομηχάνισης, όπως είχε διατυπωθεί στα μεταπολεμικά σχέδια, με την άνοδο της αγροτικής οικονομίας, απαλλαγμένης πλέον από τις δημογραφικές πιέσεις, και φυσικά την εκρηκτική άνοδο της Αθήνας ως κέντρου της βιομηχανίας, των κατασκευών, των υπηρεσιών και του τουρισμού.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11/9/2001 στις ΗΠΑ δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι είχε έρθει η ώρα να αντιστραφεί η επί δύο δεκαετίες κυρίαρχη τάση διαρκούς συρρίκνωσης του δημοσίου και αχαλίνωτης επέκτασης του ιδιωτικού.