Το φάντασμα της Ζυρίχης…
KReport, Δημοσιευμένο: 2022-03-18
Αυτόματα και συνειρμικά οι δύο λέξεις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» παραπέμπουν στην Συνθήκη της Ζυρίχης που αναγόρευσε την Βρετανία , την Τουρκία και την Ελλάδα σε εγγυήτριες δυνάμεις της συνταγματικής –καθεστωτικής τάξης, στην – μέλλουσα να ιδρυθεί – Κυπριακή Δημοκρατία.
Προχθές Τετάρτη το δημοσίευμα των Financial Times για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων Ρωσίας –Ουκρανίας αποκάλυψε ότι ένα από τα 15 σημεία που έχουν κατ’ αρχήν συμφωνηθεί είναι η ύπαρξη Εγγυητριών Δυνάμεων που θα διασφαλίζουν ότι τα όποια συμφωνηθέντα θα τηρηθούν.
Ποιο ακριβώς ρόλο και ποιες αρμοδιότητες, αλλά κυρίως ποιες θα είναι οι Εγγυήτριες Δυνάμεις παραμένει ασαφές χωρίς όμως να διασκεδάζονται οι εύλογες ανησυχίες που προκαλεί η πιθανή εμπλοκή τους.
Όπως διδάσκει η Ιστορία, παλαιότερη αλλά και πιο πρόσφατη, οι Εγγυήτριες Δυνάμεις συνήθως – αν όχι πάντοτε – μετέτρεπαν την υπό εγγύηση χώρα σε πεδίο προβολής και διάθλασης των γεωπολιτικών τους ανταγωνισμών.
Στο Δυτικό Βερολίνο, όπου η Βρετανία , Γαλλία και οι ΗΠΑ ήταν τυπικά μεν δυνάμεις κατοχής αλλά επί της ουσίας εγγυήτριες δυνάμεις της σταθερότητας και της ασφάλειας, ο ρόλος τους ήταν σε ευθεία συνάρτηση με τις διμερείς σχέσεις και τους συσχετισμούς μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.
Στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη οι εγγυήσεις που ενσωματώθηκαν στην Συμφωνία του Ντέιτον το 1995, δεν εμπόδισαν τη χώρα να είναι σήμερα ένα εικονικό ενιαίο κράτος που λειτουργεί επί της ουσίας ως περιτύλιγμα δύο ντε φάκτο ανεξαρτήτων κρατικών οντοτήτων.
Επί της ουσίας οι διεθνείς εγγυήσεις απαγορεύουν στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας να ενωθεί με την Σερβία.
Παρόμοιο ρόλο άσκησε ο διεθνής παράγων στην Κρήτη.
Μετά το 1898 οι στρατιωτικές δυνάμεις των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων εκπλήρωσαν την αποστολή τους που δεν ήταν άλλη από την αποτροπή της ένωσης με την Ελλάδα
Οι εγγυήτριες δυνάμεις δεν είναι ποτέ ουδέτερες καθώς η κάθε μια ξεχωριστά ή και όλες μαζί στηρίζουν ή πιέζουν την μία ή την άλλη αντιμαχόμενη πλευρά.
Η αναφορά της Τουρκίας ως πιθανής χώρας –εγγυήτριας δύναμης μιας ζητούμενης μέχρι στιγμής πολιτικής διευθέτησης της σύγκρουσης στην Ουκρανία προκαλεί, σοβαρές ανησυχίες.
Είναι δυνατόν να έχει σταθεροποιητικό αντίκρισμα η απονομή της ιδιότητας της Εγγυήτριας Δύναμης, σε μια χώρα η οποία όπου εμπλέκεται από τον Καύκασο μέχρι και την Λιβύη γίνεται από μέρος της λύσης μέρος του προβλήματος καθώς διακατέχεται από έναν μεταυτοκρατορικό μικρομεγαλισμό ?
Προχθές Τετάρτη το δημοσίευμα των Financial Times για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων Ρωσίας –Ουκρανίας αποκάλυψε ότι ένα από τα 15 σημεία που έχουν κατ’ αρχήν συμφωνηθεί είναι η ύπαρξη Εγγυητριών Δυνάμεων που θα διασφαλίζουν ότι τα όποια συμφωνηθέντα θα τηρηθούν.
Ποιο ακριβώς ρόλο και ποιες αρμοδιότητες, αλλά κυρίως ποιες θα είναι οι Εγγυήτριες Δυνάμεις παραμένει ασαφές χωρίς όμως να διασκεδάζονται οι εύλογες ανησυχίες που προκαλεί η πιθανή εμπλοκή τους.
Όπως διδάσκει η Ιστορία, παλαιότερη αλλά και πιο πρόσφατη, οι Εγγυήτριες Δυνάμεις συνήθως – αν όχι πάντοτε – μετέτρεπαν την υπό εγγύηση χώρα σε πεδίο προβολής και διάθλασης των γεωπολιτικών τους ανταγωνισμών.
Στο Δυτικό Βερολίνο, όπου η Βρετανία , Γαλλία και οι ΗΠΑ ήταν τυπικά μεν δυνάμεις κατοχής αλλά επί της ουσίας εγγυήτριες δυνάμεις της σταθερότητας και της ασφάλειας, ο ρόλος τους ήταν σε ευθεία συνάρτηση με τις διμερείς σχέσεις και τους συσχετισμούς μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.
Στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη οι εγγυήσεις που ενσωματώθηκαν στην Συμφωνία του Ντέιτον το 1995, δεν εμπόδισαν τη χώρα να είναι σήμερα ένα εικονικό ενιαίο κράτος που λειτουργεί επί της ουσίας ως περιτύλιγμα δύο ντε φάκτο ανεξαρτήτων κρατικών οντοτήτων.
Επί της ουσίας οι διεθνείς εγγυήσεις απαγορεύουν στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας να ενωθεί με την Σερβία.
Παρόμοιο ρόλο άσκησε ο διεθνής παράγων στην Κρήτη.
Μετά το 1898 οι στρατιωτικές δυνάμεις των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων εκπλήρωσαν την αποστολή τους που δεν ήταν άλλη από την αποτροπή της ένωσης με την Ελλάδα
Οι εγγυήτριες δυνάμεις δεν είναι ποτέ ουδέτερες καθώς η κάθε μια ξεχωριστά ή και όλες μαζί στηρίζουν ή πιέζουν την μία ή την άλλη αντιμαχόμενη πλευρά.
Η αναφορά της Τουρκίας ως πιθανής χώρας –εγγυήτριας δύναμης μιας ζητούμενης μέχρι στιγμής πολιτικής διευθέτησης της σύγκρουσης στην Ουκρανία προκαλεί, σοβαρές ανησυχίες.
Είναι δυνατόν να έχει σταθεροποιητικό αντίκρισμα η απονομή της ιδιότητας της Εγγυήτριας Δύναμης, σε μια χώρα η οποία όπου εμπλέκεται από τον Καύκασο μέχρι και την Λιβύη γίνεται από μέρος της λύσης μέρος του προβλήματος καθώς διακατέχεται από έναν μεταυτοκρατορικό μικρομεγαλισμό ?
