Το πρόγραμμα είμαι... εγώ
Σήφης Πολυμίλης, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2007-05-21
Μπορεί τυπικά το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ να συγκλήθηκε για να εγκριθεί το πρόγραμμά του, αλλά είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι αυτό που έμεινε δεν ήταν η συζήτηση για το τι θα περιέχει αλλά η εμφάνιση του Γ. Παπανδρέου. Το στίγμα που θέλησε να δώσει ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ -και φαίνεται ότι αποδέχθηκαν ασμένως τα στελέχη του- αφορούσε το προσωπικό ηγετικό στιλ που θέλει να περάσει. Το κυρίαρχο στοιχείο της ομιλίας του ήταν γιατί αυτός θα είναι καλύτερος πρωθυπουργός από τον κ. Καραμανλή και όχι ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι πιο ενδιαφέρον, πιο αποτελεσματικό από αυτό της Ν.Δ...
*** Ενα βήμα πριν μπούμε στην τελική ευθεία για τις εκλογές, το σκηνικό που διαμορφώνεται οδηγεί σε μια προσωπική ηγετική μάχη των δύο αρχηγών... Καθώς σε όλη σχεδόν τη διάρκεια των 3 τελευταίων χρόνων οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν μια αισθητή διαφορά ηγετικού στιλ υπέρ του κ. Καραμανλή, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ άφησε στην άκρη τα περί συμμετοχικής δημοκρατίας και αποφάσισε να αντιπαρατεθεί επί ίσοις όροις και στο ίδιο γήπεδο με τον πρωθυπουργό. Διότι προφανώς πείστηκε ότι καλά τα προγράμματα, οι ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις, αλλά για ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων αυτό που μετράει εν τέλει είναι και το αρχηγικό στιλ...
*** Με λίγα λόγια, αντί για κόμματα αρχών και πολιτική αντιπαράθεση νέας εποχής, όπως υπόσχονταν όλοι, ξαναγυρίζουμε στο γνωστό αρχηγικό μοντέλο που κυριάρχησε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, από τη μεταπολίτευση και μετά. Είναι δεδομένο ότι στο πρωθυπουργικό σύστημα διακυβέρνησης που έχουμε ο ρόλος του αρχηγού είναι καθοριστικός. Ομως τα βήματα για λίγο πιο συλλογικές ηγεσίες που έγιναν κυρίως στο ΠΑΣΟΚ -και επί Γ. Παπανδρέου- υποχωρούν για μια φορά ακόμα, λόγω συγκυριακών πολιτικών σκοπιμοτήτων... Ο αρχηγός μόνος αποφασίζει, δεσμεύεται προσωπικά προς το λαό, προβάλλει τις δικές του προσωπικές αξίες, υπόσχεται το δικό του μοντέλο διακυβέρνησης και προφανώς αναλαμβάνει προσωπικά το κόστος των επιλογών του... Ισως το στιλ αυτό να είναι πιο αποδοτικό πολιτικά. Αλλά σίγουρα δεν είναι βήμα προς τα μπρος...
*** Ενα βήμα πριν μπούμε στην τελική ευθεία για τις εκλογές, το σκηνικό που διαμορφώνεται οδηγεί σε μια προσωπική ηγετική μάχη των δύο αρχηγών... Καθώς σε όλη σχεδόν τη διάρκεια των 3 τελευταίων χρόνων οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν μια αισθητή διαφορά ηγετικού στιλ υπέρ του κ. Καραμανλή, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ άφησε στην άκρη τα περί συμμετοχικής δημοκρατίας και αποφάσισε να αντιπαρατεθεί επί ίσοις όροις και στο ίδιο γήπεδο με τον πρωθυπουργό. Διότι προφανώς πείστηκε ότι καλά τα προγράμματα, οι ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις, αλλά για ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων αυτό που μετράει εν τέλει είναι και το αρχηγικό στιλ...
*** Με λίγα λόγια, αντί για κόμματα αρχών και πολιτική αντιπαράθεση νέας εποχής, όπως υπόσχονταν όλοι, ξαναγυρίζουμε στο γνωστό αρχηγικό μοντέλο που κυριάρχησε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, από τη μεταπολίτευση και μετά. Είναι δεδομένο ότι στο πρωθυπουργικό σύστημα διακυβέρνησης που έχουμε ο ρόλος του αρχηγού είναι καθοριστικός. Ομως τα βήματα για λίγο πιο συλλογικές ηγεσίες που έγιναν κυρίως στο ΠΑΣΟΚ -και επί Γ. Παπανδρέου- υποχωρούν για μια φορά ακόμα, λόγω συγκυριακών πολιτικών σκοπιμοτήτων... Ο αρχηγός μόνος αποφασίζει, δεσμεύεται προσωπικά προς το λαό, προβάλλει τις δικές του προσωπικές αξίες, υπόσχεται το δικό του μοντέλο διακυβέρνησης και προφανώς αναλαμβάνει προσωπικά το κόστος των επιλογών του... Ισως το στιλ αυτό να είναι πιο αποδοτικό πολιτικά. Αλλά σίγουρα δεν είναι βήμα προς τα μπρος...
