“Υπενθυμίζουμε προς όλους όσους συζητούν τον τρόπο εκλογής Επικεφαλής του φορέα της Κεντροαριστεράς ότι παραβιάζουν ανοιχτές θύρες.

Η πρόταση της Φώφης Γεννηματά ένα χρόνο πριν ήταν σαφής:

Εκλογή Επικεφαλής από την κοινωνία με ανοιχτές, δημοκρατικές, διαφανείς διαδικασίες. Τόσο απλά!”

Αποτελεί κοινό τόπο πως η σημαντικότερη πολιτική επίπτωση της πολύπλευρης κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας ήταν η αποσύνθεση του κεντροαριστερού πόλου του πολιτικού μας συστήματος, έτσι όπως αυτός εκφράστηκε μονοπωλιακά από το ΠΑΣΟΚ κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Μετά την εκλογική καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ, υπήρξαν προσπάθειες δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών που φιλοδοξούσαν να υπερβούν «το τοξικό ΠΑΣΟΚ» και να δημιουργήσουν την υπεύθυνη, σύγχρονη, νέα κεντροαριστερά.

«Αριστερά είναι η διαρκής ευαισθησία», έλεγε ο εμβληματικός συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου. Πράγματι, παρά τις όποιες υπερβολές ενέχει η αφαιρετική ποιητική διατύπωση μιας συγκεκριμένης οπτικής των πραγμάτων, γεγονός είναι ότι η Αριστερά από την αρχή της θεωρητικής και πολιτικής της συγκρότησης νοηματοδότησε την ύπαρξή της με την υπεράσπιση των καταπιεσμένων και τον αγώνα για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των ανθρώπων. Βέβαια στην ιστορική της διαδρομή εμφανίστηκαν και δημιουργήθηκαν πολλές σκοτεινές περιοχές, αλλά το ουμανιστικό της πρόταγμα και το αίτημα μιας δίκαιης κοινωνίας παρέμειναν ενεργά.

Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ως προοδευτικός χώρος, μετά την καταστροφική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η σταδιακή απαξίωση κάθε προοδευτικής ιδέας και η υιοθέτηση υπερσυντηρητικών θέσεων, τόσο σε οικονομικά όσο και σε κοινωνικά θέματα, από ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.
Συγκεκριμένα, η φοροεπιδρομή στη μεσαία τάξη ενισχύει τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν ότι η χρηματοδότηση της κοινωνικής πολιτικής, μέσω της προοδευτικής φορολογίας, είναι τιμωρία για τους επιτυχημένους. Την ίδια ώρα, οι κρατικίστικες εμμονές του ΣΥΡΙΖΑ, οι παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη και η προσπάθεια ελέγχου της ενημέρωσης ενισχύουν τις απόψεις όσων πιστεύουν ότι οποιαδήποτε μορφή ρύθμισης εγγράφει ολοκληρωτικές προθέσεις.

Ο ρόλος του διανοούμενου ως μαχητικού κριτή της εξουσίας διαμορφώθηκε ουσιαστικά τον 19ο αιώνα με τη δράση του Εμίλ Ζολά στην υπόθεση Ντρέιφους. Σύμφωνα με τον Ζιλιέν Μπεντά, ο οποίος στο κλασικό του δοκίμιο για την «Προδοσία των διανοουμένων» κωδικοποίησε τον ιδεατό ρόλο τους, πρέπει να συνδυάζουν ελευθερία σκέψης, ανεξαρτησία κρίσης, ηθική ακεραιότητα, και να περιφρονούν κάθε ατομικό ή συλλογικό συμφέρον.

Πρόωρες εκλογές μπορεί να προκληθούν από την ίδια την κυβέρνηση για να αποφύγει τα χειρότερα που θα έχει προκαλέσει με την πολιτική της. Το πιο πιθανό είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας εντός του 2017 θα δραπετεύσει προκαλώντας εκλογές όπως ακριβώς ο Κώστας Καραμανλής το 2009. Από την άλλη σήμερα η ΝΔ νομίζει ότι είναι το κόμμα της υπευθυνότητας και του αστικού πνεύματος. Ένα υπεύθυνο όμως αστικό κόμμα δεν ζητάει κάθε μέρα εκλογές, αλλά καταθέτει την πρότασή του για μια άλλη πολιτική. Ας το καταλάβουν όλοι και προπάντων οι κ. Τσίπρας και Μητσοτάκης, λύση για την χώρα δεν είναι ένας νέος γύρος ψευδαισθήσεων. Λύση είναι η εθνική συνεννόηση.

Η κοινωνία βοά. Η κρίση δεν βαθαίνει απλά. Παγιώνεται και αποκτά χαρακτηριστικά μιας μόνιμης πραγματικότητας που τίποτα στα μάτια των πολιτών δεν φαίνεται να μπορεί να την αλλάξει.

Προϋπόθεση για την υπέρβαση της κρίσης είναι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς πολιτικής. Να υπάρξει σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και βιώσιμη ανάπτυξη για να υπάρξει εκκίνηση της οικονομίας και της επενδυτικής δραστηριότητας. Δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση έχει υποβαθμίσει όλα αυτά τα ζητήματα, δεν έχει προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις σε κανένα τομέα πολιτικής και δεν έχει ούτε καν παρουσιάσει κανένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Ταυτόχρονα είναι απαραίτητη η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους για να καταστεί βιώσιμο. Αλλά ας μην υπάρχουν νέες αυταπάτες, ακόμη και να ρυθμιζόταν το χρέος, γρήγορα θα φτάναμε στο ίδιο σημείο εάν δεν υιοθετηθεί ένα υγιές παραγωγικό μοντέλο.

Αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να εξαντλήσει την τετραετία λόγω τάχιστης απώλειας της κοινωνικής πλειοψηφίας. Δεν αποκλείω επίσης να προκληθούν και πρόωρες εκλογές εντός του 2017 από την κυβέρνηση για να αποφύγει τα χειρότερα που θα έχει προκαλέσει με την πολιτική της. Εξάλλου μόνη της προκάλεσε τις πρόωρες εκλογές και το 2015 για καθαρά εσωκομματικούς λόγους. Η δημοσκόπηση στην οποία αναφερθήκατε δείχνει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό δεν θέλει κυβέρνηση ούτε με κορμό τη ΝΔ ούτε με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Λύση για την χώρα συνεπώς δεν είναι η νέα αυταπάτη Μητσοτάκη όπως ήταν η αυταπάτη Τσίπρα. Για αυτό εμείς ζητάμε σταθερά κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης.

Η χώρα κινείται χωρίς εθνικό σχέδιο, χωρίς εθνική γραμμή.

Η Κυβέρνηση τρέχει πίσω από τα γεγονότα και αυτοσχεδιάζει.

Η Ελληνική κοινωνία ζει μέσα στην ανασφάλεια, το άγχος και την απόγνωση.

Το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων υποχωρεί συνεχώς.

Η Ελληνική Οικονομία σε παρατεταμένη ύφεση χάνει το δυναμισμό της κάθε μέρα. Η ανελέητη φοροεπιδρομή πλήττει τους πάντες και βαλτώνει την επιχειρηματικότητα.

Έξι χρόνια θυσιών δεν έχουν αποτέλεσμα.

Η αυτοκτονία είναι μία αυστηρά προσωπική υπόθεση και γι’ αυτό αφήνει πάντα αναπάντητα ερωτήματα και πλήθος εικασιών και υποθέσεων. Πόσω μάλλον όταν ο αυτόχειρας είναι ένας μαρξιστής φιλόσοφος, ο οποίος έπρεπε, όπως επέτασσε η κυρίαρχη εκδοχή της κοσμοθεωρίας του, να έχει μια κατάφαση απέναντι στη ζωή. Ο λόγος είναι βέβαια για τον Νίκο Πουλαντζά, ο οποίος τριάντα επτά χρόνια πριν, την 3 Οκτωβρίου του 1979, έφυγε οικειοθελώς από τη ζωή.

Από που και ως που οι μεταρρυθμιστικές ιδέες της δικής μας αριστεράς έχουν σχέση με τις νεοφιλέλευθερες κυβερνητικές πολιτικές?

Ποιος είπε ότι η κουλτούρα της Ανανεωτικής αριστεράς έχει σχέση με τον λαϊκισμό,την εξαπάτηση,τα παιχνίδια εξουσίας,την θεωρία "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα"?

Ποιος μας καθορίζει ότι όποιο ΠΑΣΟΚ μετακομίζει στον ΣΥΡΙΖΑ εξαγνίζεται και όποιο είναι στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ κουβαλά τις αμαρτίες του παρελθόντος?

Γιατί η σοσιαλδημοκρατία ήταν αρνητική παρέκκλιση όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση και χρήσιμη δύναμη όταν βρέθηκε στην κυβέρνηση?

Ας σοβαρευτούμε...

Σήμερα στην κοινωνία και ως αντίδραση στον ισοπεδωτικό και ολιστικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται ρεύματα που θεωρούν ότι για την κρίση φταίνε οι «φτωχοί, οι αγράμματοι, οι ανίκανοι» και ότι μόνο οι «ικανοί και οι έχοντες δεξιότητες» αξίζουν. Μέχρι και τον Αριστοτέλη ντύνουν Μίλτον Φρίντμαν στο διαδίκτυο για να διαβαστεί νεοφιλελεύθερα η οικονομική πραγματικότητα. Αν είναι δυνατόν (δις)! Αντί να μελετούμε αυτά τα μηνύματα που αναδεικνύουν δυνατότητες για μια το λιγότερο εικοσαετή κυριαρχία του πραγματικού νεοφιλελευθερισμού, στην Κεντροαριστερά και στο Προοδευτικό Κέντρο ασχολούμαστε με την απαξίωση ο ένας του άλλου.