Η ανακάληψη και δημοσιοποίηση των φωτογραφιών που δείχνουν την εκτέλεση των 200 Ελλήνων κρατουμένων από τις ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής το 1944 συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά ταυτόχρονα πυροδότησε μια οξεία πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με προβολή στα δρώμενα του 2026. Από τη μία βγήκε το ΚΚΕ, που ήθελε να κάνει κεφαλαιοποίηση της πανελλήνιας συγκίνησης, κι από την άλλη οι αντίπαλοί του, που αιφνιδιάστηκαν και επιχείρησαν να απαξιώσουν τη θυσία των 200 – τουλάχιστον σε ιδεολογικό επίπεδο.

Νομίζω πως είναι η δεύτερη φορά που ο πρωθυπουργός αναφέρεται στο ενδεχόμενο της πυρηνικής ενέργειας και αυτή τη φορά το κάνει ευθέως.

Νομίζω πως είναι μεγάλο λάθος αυτή η προοπτική για τα ενεργειακά μας πράγματα.

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι "φτηνή", αντιθέτως είναι πολύ ακριβότερη από τις ΑΠΕ, τουλάχιστον.

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι η απάντηση στην κλιματική αλλαγή, είναι μια πολύ αργή και αμφιλεγόμενη "απάντηση", εκτός των χρονικών απαιτήσεων και των χρονοδιαγραμμάτων που απαιτεί η κλιματική κρίση.

Η αμυντική συνδρομή στην Κύπρο δεν έπρεπε να γίνει διμερώς. Σωστό θα ήταν η Κυπριακή Δημοκρατία να ζητήσει ενεργοποίηση του άρθρου 42.7, της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης-ΣΕΕ (Συνθήκη της Λισαβόνας). Το άρθρο προβλέπει ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής σε κράτος-μέλος που δέχεται επίθεση.

Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε η Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να παράσχουν τη συνδρομή τους. Ετσι θα αποφεύγονταν κάθε είδους παρεξηγήσεις και παρερμηνείες.

Αλλά, έστω, η απόφαση ελήφθη. Εστάλησαν φρεγάτες και αεροσκάφη. Γιατί κρίθηκε αναγκαία η επίσκεψη του υπουργού Αμυνας της Ελλάδας στην Κύπρο, η συνάντησή του με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι δηλώσεις μπροστά στις κάμερες κ.λπ.; Σε τι αποσκοπούσε αυτή η «πολιτική σκηνοθεσία»;

Ακούστηκαν τοποθετήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο ότι αυτά έγιναν λόγω του ρόλου της Ελλάδας ως Εγγυήτριας Δύναμης της Κυπριακής Δημοκρατίας, για υπεράσπιση του «οικουμενικού Ελληνισμού», στο πλαίσιο του «Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος» Ελλάδας-Κύπρου κ.ά.

Πολύ μελάνι έχει χυθεί την προηγούμενη βδομάδα, και δίκαια, για την κατάρρευση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, καθώς και κάθε πλαισίου που προσδιόριζε και καθόριζε σε έναν βαθμό τη διεθνή πραγματικότητα. Πλήρης αποδυνάμωση του ΟΗΕ, κατάργηση στην πράξη κάθε μορφής πολυμερούς διαδικασίας, τακτικές ωμής ισχύος και βίας από πλευράς του Ισραήλ και των ΗΠΑ, επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας.

Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν έναν πόλεμο την ώρα που η οικονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση της χώρας είναι εύθραυστη και το βιομηχανικό-στρατιωτικό κατεστημένο προσπαθεί να βρει μια διέξοδο. Τα τελευταία 20 χρόνια τα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ πολλαπλασιάζονται ενώ το καθαρό εξωτερικό χρέος έφτασε το 70% του ΑΕΠ. Μια πολεμική σύγκρουση τέτοιας κλίμακας τους δίνει μια διέξοδο, ενώ, παράλληλα, ένας από τους στόχους είναι οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι του Ιράν.

Τι μπορεί να σημάνει ο πόλεμος για την ελληνική οικονομία; Η σωστή απάντηση είναι «εξαρτάται». Βασικά εξαρτάται από τη διάρκειά του και την επίδραση που θα έχει στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Στα Στενά του Ορμούζ κρύβονται μεγάλες απειλές και οι εξελίξεις δεν μπορούν να προβλεφθούν. Κάποιοι υπολογισμοί, ωστόσο, ίσως είναι χρήσιμοι για να εκτιμήσει κανείς τη μία ή την άλλη εξέλιξη:

Στο διάστημα μέχρι την Παρασκευή, η τιμή του πετρελαίου από τα 65 δολ./βαρέλι πριν ξεσπάει ο πόλεμος, είχε ανέβει στα 84 δολ./βαρέλι, και τα προθεσμιακά συμβόλαια Μαΐου την έδειχναν να πέφτει στα 79 δολ./βαρέλι, δηλαδή πολύ κάτω από τα 100 δολ. που φοβίζουν.

Η απόφαση των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, σε σύμπραξη με την ισραηλινή ηγεσία του Νετανιάχου, να προχωρήσουν σε πολεμική επιχείρηση κατά του Ιράν σηματοδοτεί μια επικίνδυνη καμπή για τη Μέση Ανατολή. Και τούτο διότι οι στόχοι δεν φαίνεται να περιορίζονται στη ματαίωση του πυρηνικού και βαλλιστικού προγράμματος της Τεχεράνης, αλλά φαίνεται να εκτείνονται σε επιδίωξη «αλλαγής καθεστώτος». Η εγκατάλειψη της διπλωματίας υπέρ της στρατιωτικής κλιμάκωσης συνιστά όχι μόνο στρατηγικό ρίσκο αλλά και πολιτική αντίφαση για έναν Αμερικανό πρόεδρο που είχε δεσμευτεί να τερματίσει τους «αιώνιους πολέμους».

Την εβδομάδα που φεύγει, παρά τα ακραία καιρικά φαινόμενα που προκαλεί ο Ντ. Τραμπ στον κόσμο, οι ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων απολάμβαναν καλοκαιρία. Μέσα σε μια μέρα, την Τρίτη, δεκατέσσερις αμερικανικές πολυεθνικές προχώρησαν σε ομολογιακές εκδόσεις σε ευρωπαϊκά νομίσματα –σημείωνε το Bloomberg. Βοηθούντος του Αμερικανού προέδρου, οι ευρωπαϊκές αγορές χρέους τείνουν να γίνουν οι αγαπημένες των Αμερικάνων. Δεν είναι μόνο ότι πέρυσι έκαναν το 25% όλων των εταιρικών εκδόσεων επενδυτικής βαθμίδας και άντλησαν 143 δισ. ευρώ, ενώ φέτος προβλέπεται να κάνουν περισσότερα. Είναι, επίσης, ότι σε αντίθεση με το παρελθόν, οι αμερικανικές εταιρείες δεν αλλάζουν σε δολάρια το προϊόν των δανείων σε ευρώ, στερλίνες ή ελβετικά φράγκα, αλλά τα διατηρούν προκειμένου να αντισταθμίζουν τους κινδύνους του δολαρίου.

Τα Τέμπη είναι ακόμα μια ευκαιρία –η τελευταία μας– να απαιτήσουμε να αναλαμβάνεται ουσιαστική πολιτική ευθύνη για τα κρατικά εγκλήματα. Να πέφτει φως, να καθαρίζει ο δρόμος, να μην εκχωρούμε συνεχώς δικαιώματα και έργα σε οποιονδήποτε χωρίς να υπογράφουμε συμβόλαιο.

Αν ο κόσμος δεν είχε δει την Εξεταστική Επιτροπή, τις φιέστες του Κώστα Αχ. Καραμανλή, τη συμπερίληψή του στα ψηφοδέλτια, τη συνεχή μεταβολή της συζήτησης από την ουσία (άμεση αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών), την υποκριτική στάση πολιτικών και ΜΜΕ, δεν θα είχαν χρειαστεί ούτε η συναυλία ούτε οι κινητοποιήσεις. Που ήταν πάνδημες, δεν είχαν κομματικό χρώμα και είχαν μια συγκινητική, απελπισμένη ανθρωπιά και ομοψυχία.

Συνυφασμένος, επί δεκαετίες, με τον χώρο της Δικαιοσύνης, ο Αντώνης Ρουπακιώτης μιλά στην «Εφ.Συν.» με αιχμηρό λόγο για τη σημερινή κατάσταση και τα δομικά προβλήματα που η Δικαιοσύνη αντιμετωπίζει, με ειδική αναφορά εξάλλου στην πρόσφατη απόφαση για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Από τη συνέντευξη μαζί του δεν θα μπορούσε να λείπει, ασφαλώς, το θέμα της Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Στον Εβρο, μια περιοχή που έχει χτυπηθεί όσο λίγες από πυρκαγιές, πλημμύρες, ξηρασίες και ζωονόσους, η πρόσφατη επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αποτέλεσε απολογισμό επτά ετών διακυβέρνησης, αλλά ακόμη μία δέσμη υποσχέσεων. Πάνω από 150.000 στρέμματα ξαναπλημμύρισαν, αναχώματα έσπασαν και καλλιέργειες χάθηκαν, ενώ το δάσος της Δαδιάς ακόμη προσπαθεί να αναγεννηθεί μετά τη μεγαλύτερη δασική πυρκαγιά που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ε.Ε. Αυτή δεν είναι εικόνα «ανθεκτικής» περιοχής – ούτε περιβαλλοντικά ούτε κοινωνικά. Είναι το «καθεστώς» των υποσχέσεων, των αναβολών και της επικοινωνίας, με την πρόληψη και την ανθεκτικότητα μόνιμα τελευταίες.

Εδώ και λίγο καιρό ο Θανάσης Καρτερός (ΘΚ), με καθημερινά άρθρα από τις στήλες της Εφημερίδας των Συντακτών, έχει αναλάβει τη στήριξη του εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα για επιστροφή στην εθνική πολιτική. Απολύτως σεβαστή η επιλογή του. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο.

Πολλοί από εμάς θυμόμαστε πώς υπερασπιζόταν τον τότε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε όσους τυχόν διαφωνούσαν σε συγκεκριμένα θέματα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως τότε, όπως και τώρα, ο τρόπος του ενοχλούσε.

Στο άρθρο του της 21/2, ο ΘΚ ασχολείται (πάλι) με τη Νέα Αριστερά. Εύλογο, αφού στο κόμμα αυτό υπάρχουν ισχυρές διχογνωμίες γύρω από τη στάση απέναντι στον Τσίπρα.

Ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία της καθ’ ημάς θρυλούμενης σταθερότητας είναι το οξύ στεγαστικό πρόβλημα. Δεν είναι μόνο σταθερό, έχει γίνει και εκρηκτικό τα τελευταία χρόνια, μετά την έξοδο από τα μνημόνια. Με συνέπεια, όχι μόνο να κονιορτοποιεί το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή κατοικία, αλλά και να εξασθενεί τις δυνάμεις της κοινωνικής συνοχής και να μπλοκάρει την ανάπτυξη. Μια συνοπτική εικόνα: Τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν περίπου το 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για να καλύψουν το κόστος στέγασης, ενώ ο μέσος όρος στους «27» της Ε.Ε. είναι σχεδόν στο μισό, 19,2%. Το 29% των Ελλήνων στα αστικά κέντρα ζει σε νοικοκυριά που ξοδεύουν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για να καλύψουν το κόστος στέγασης, ενώ ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι στο ένα τρίτο, 9,8%.