«Αυτός ο πόλεμος είναι παράνομος βάσει του διεθνούς δικαίου, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό, και η εξωτερική μας πολιτική δεν καθίσταται πειστικότερη με το να μη λέμε με το όνομά τους τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου» («Καθημερινή», 24.3.2026). Η διαπίστωση του Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, ομοσπονδιακού προέδρου, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα ακριβώς γιατί προέρχεται από τη Γερμανία, χώρα εξόχως φιλική προς το Ισραήλ, καθώς και η ίδια φέρει, ως θύτης, το τραύμα του Ολοκαυτώματος. Η θέση του Γερμανού προέδρου δεν αποτελεί μόνον έμμεση κριτική προς τον Γερμανό καγκελάριο. Αδειάζει όλη την απόφαση της 1ης Μαρτίου της Ε.Ε., απόφαση που ελήφθη αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου.

Κράτησαν» τελικά οι τρεις μεγάλες γαλλικές πόλεις -το Παρίσι, η Λυών και η Μασσαλία- απέναντι στην επίθεση Δεξιάς και Ακροδεξιάς. Ο δεύτερος γύρος των Δημοτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής χαρακτηρίστηκε από την επικράτηση προοδευτικών υποψηφίων σε πόλεις-κλειδιά, είτε χάρη σε συμμαχίες της Αριστεράς που ονομάστηκαν «τεχνικές συμφωνίες» γιατί δεν είχαν προγραμματικό χαρακτήρα, είτε με τη μέθοδο της απόσυρσης ενός υποψηφίου στον β’ γύρο.

Yποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, τα μεγάλα σκάνδαλα της Ν.Δ. Η κατάντια του δημόσιου βίου συμπαρασύρει και τους θεσμούς, με τη Δικαιοσύνη «να περνάει περίοδο μεγάλης απαξίας» τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο βουλευτής Δράμας, τομεάρχης Εσωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεόφιλος Ξανθόπουλος για το πρόβλημα δημοκρατίας στη χώρα. Η απάντηση στην κρίση αυτή πρέπει να είναι θεσμική, επισημαίνει και προαναγγέλλει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα αναλάβει συγκεκριμένη πρωτοβουλία στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση και θα καταθέσει προτάσεις ώστε «η επιλογή της ηγεσίας της να μην αποτελεί αποκλειστικό πεδίο της όποιας κυβέρνησης αλλά πεδίο ευρύτερων συναινέσεων». Ο Θ. Ξανθόπουλος υπογραμμίζει ότι «ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε τη Ν.Δ.» είναι να υπάρξει ένα κοινό πρόγραμμα με το οποίο θα «διεκδικήσουμε την προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας».

Τι αποφεύγει να κάνει η κυβέρνηση; Με πρόσχημα ότι τα μέτρα πρέπει να είναι στοχευμένα, η κυβέρνηση αποφεύγει να στοχεύσει την καρδιά του προβλήματος: τον πληθωρισμό.

Σε αυτόν είμαστε πρωταθλητές. Τον Φεβρουάριο ήταν 3,1% έναντι 1,9% στην Ευρωζώνη, 63% υψηλότερος. Και η αφαίμαξη που γίνεται στο λαϊκό εισόδημα είναι πολύ μεγαλύτερη από το ποσοστό του, γιατί η ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης είναι υψηλότερη από τον μέσο όρο: 8,2% στα ενοίκια, 12,3% στα ρούχα, 5,3% στα τρόφιμα κ.ο.κ. Η κυβέρνηση αντί να τον συγκρατήσει με μείωση της υπέρογκης έμμεσης φορολογίας και μέριμνα να περιοριστεί η ισχύς των καρτέλ, τον αφήνει να κάνει τη μεγάλη αναδιανομή από την εργασία προς τα κέρδη και τα ταμεία του κράτους. Το πρόβλημα με τα μέτρα δεν είναι ότι λαμβάνονται με καθυστέρηση (όταν το μέλλον είναι άδηλο, δεν δρας εμπροσθοβαρώς…), ούτε ότι είναι λιγότερα από όσα θα έπρεπε. Είναι ο χαρακτήρας και η κατεύθυνσή τους. Και τα «κόλπα» τους.

Τα αεροπλάνα θα πρέπει να είναι πάντα φορείς ειρήνης, ποτέ πολέμου. Μετά τις τραγικές εμπειρίες του 20ού αιώνα, οι εναέριοι βομβαρδισμοί θα έπρεπε να είχαν απαγορευτεί για πάντα! Αντ’ αυτού, εξακολουθούν να υπάρχουν». Τα λόγια του Πάπα στο προσωπικό της αεροπορικής εταιρείας που χρησιμοποιεί για τις διεθνείς μετακινήσεις του ακούγονται εξωπραγματικά. Δυστυχώς.

Δυστυχώς, βιώνουμε έναν πόλεμο θρησκευτικά φορτισμένο -απέναντι στους πυραύλους των μουλάδων σηκώνονται τα αεροπλάνα των, κατά Χέγκσεθ, σταυροφόρων-, με μερικές... εσάνς υπερσύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας - στα οπλικά συστήματα, αλλά και στις αγορές, αυτές που αποδείχθηκε πως κινούν τα πάντα. Δυστυχώς.

Τελικά κάθε εμβριθής γεωπολιτική ανάλυση περί τα παγκόσμια θα πρέπει να ξεκινά από το γεγονός ότι η εξουσία του ισχυρότερου κράτους του κόσμου έχει καταληφθεί από ένα πρόσωπο, ψυχολογικά προβληματικό και πολιτικά ασυνάρτητο. Το πώς έφτασε η Αμερική και το ρεπουμπλικανικό κόμμα να εκλέξουν τέτοιο πρόεδρο χρειάζεται ίσως μια σύνθετη ανάλυση. Το «δια ταύτα» όμως δεν αλλάζει. Ματαιοπονούν όσοι ψάχνουν «πίσω από τις κουρτίνες» ένα ορθολογικότερο κέντρο αποφάσεων ή ένα «βαθύ κράτος» που έχει επεξεργαστεί συνεκτικές στρατηγικές, που ξέρει και βλέπει μακριά πράγματα τα οποία εμείς οι κοινοί θνητοί αδυνατούμε να κατανοήσουμε. Οι αποδείξεις για το αντίθετο είναι πιά πολλές. Δεν χρειάζεται να εθελοτυφλούμε αλλά να υπολογίσουμε τις επιπτώσεις της αλλοπρόσαλλης ηγεσίας Τραμπ σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα.

Oι βομβαρδισμοί του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν αποτέλεσαν την αφορμή για τη συζήτηση περί αύξησης των ροών προς την Ευρώπη και αυτό είναι απολύτως λογικό. Η επέκταση της σύγκρουσης στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου ενέτεινε αυτή τη συζήτηση. Επιπλέον, ξεκίνησε και μια συζήτηση για τα ζητήματα ασφαλείας υπό τον φόβο τρομοκρατικών επιθέσεων σε απάντηση των βομβαρδισμών σε συνδυασμό με πληροφορίες για αυξημένες ροές. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί στο Ιράν και αρκετές χιλιάδες στο Λίβανο λόγω και της χερσαίας εισβολής του Ισραήλ.

Όταν η γεωπολιτική επιλογή μετατρέπεται σε ναυτιλιακό ρίσκο και η χώρα επενδύει αποκλειστικά στην ισχύ τρίτων.

Σε έναν κόσμο όπου οι θαλάσσιοι δρόμοι γίνονται ξανά πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης, η Ελλάδα δείχνει να έχει ξεχάσει ότι η ναυτιλία της προστατεύεται πρώτα και κύρια από τη διπλωματική της δύναμη. Η χώρα μας κινδυνεύει να ανακαλύψει αργά ότι μια μεγάλη ναυτιλιακή δύναμη χωρίς διπλωματικές γέφυρες είναι απλώς μια εκτεθειμένη ναυτιλιακή δύναμη.

Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ έχουν εξαπολύσει ακόμα έναν πόλεμο και την ίδια ώρα στο Bloomberg δημοσιεύεται άρθρο γνώμης με τίτλο «Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θέλει δημοκρατία στο Ιράν, ούτε πουθενά. Θέλει μαριονέτες». Στο Bloomberg, όχι σε κανένα αριστερό μέσο... Μπορεί κανείς να φανταστεί κάτι ανάλογο στην Ελλάδα του Μητσοτάκη; Όχι σε περίοδο πολέμου -μακριά από μας-, αλλά σε κάτι ας πούμε απλούστερο, όπως ήταν το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου; Την απάντηση τη γνωρίζουμε, θυμόμαστε όλοι μας πολύ καλά πώς αντιμετωπίστηκε τότε ο δημοσιογραφικός έλεγχος ή πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση οποιοδήποτε δημοσίευμα, λ.χ. για τις υποκλοπές...

Ποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει ο πόλεμος στα καθ’ ημάς; Από μηδαμινές, εφόσον λήξει μέσα σε λίγες εβδομάδες, έως μεγάλες και τόσο σοβαρές που θα οδηγούσαν σε πρόωρες εκλογές πριν την κατάρτιση του Προϋπολογισμού 2027.

Ο πόλεμος επηρεάζει την ελληνική οικονομία μέσα από διάφορα κανάλια αυτοτελώς ή σε ντόμινο. Το βασικό είναι οι πληθωριστικές πιέσεις εξαιτίας της ανόδου των τιμών των ορυκτών καυσίμων. Αυτή η άνοδος πιέζει το ισοζύγιο πληρωμών (λόγω των εισαγωγών καυσίμων) και εντείνει τις πληθωριστικές πιέσεις, με συνέπεια να ακριβαίνουν όλα τα εμπορεύματα πλην της εργασίας –που, συγκριτικά, φθηναίνει.

Να συμβάλλουμε στην αναγκαία ενότητα και ανασύνθεση του αριστερού, προοδευτικού χώρου και όχι με στόχο μια μοναχική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ή νέες αντιπαραθέσεις

«Το διακύβευμα των επόμενων εκλογών θα είναι βαθιά στρατηγικό για τη χώρα και είναι αναγκαίο να υπάρχει μια αριστερή, προοδευτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης» τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο Στέργιος Καλπάκης. Ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. περιγράφει το βασικό δίπολο που θα αντιπαρατεθεί στην επόμενη κρίσιμη αναμέτρηση, ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα επιλέξει ο Κ. Μητσοτάκης. Τονίζει ότι το ΠΑΣΟΚ κάνει «ιστορικό λάθος» που απομακρύνεται από την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων.

Η ανακάληψη και δημοσιοποίηση των φωτογραφιών που δείχνουν την εκτέλεση των 200 Ελλήνων κρατουμένων από τις ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής το 1944 συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά ταυτόχρονα πυροδότησε μια οξεία πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με προβολή στα δρώμενα του 2026. Από τη μία βγήκε το ΚΚΕ, που ήθελε να κάνει κεφαλαιοποίηση της πανελλήνιας συγκίνησης, κι από την άλλη οι αντίπαλοί του, που αιφνιδιάστηκαν και επιχείρησαν να απαξιώσουν τη θυσία των 200 – τουλάχιστον σε ιδεολογικό επίπεδο.