Η συζήτηση γύρω από το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα αντιμετωπίζεται συνήθως με όρους αναδιάταξης της κεντροαριστεράς. Το ουσιαστικότερο ερώτημα όμως είναι διαφορετικό: αν, δηλαδή, εκφράζει τη βούληση για μια βαθύτερη μεταβολή στο συλλογικό φαντασιακό της ελληνικής κοινωνίας, μετά την εξάντληση του μακρού κύκλου που εγκαινιάστηκε με τη Μεταπολίτευση.

Η κρίση της δεκαετίας του 2010 δεν κατέστρεψε μόνο κόμματα, βεβαιότητες και κοινωνικά συμβόλαια. Διέλυσε επίσης και προσδοκίες για το μέλλον. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα οργανώθηκε γύρω από μια γραμμική αντίληψη του ιστορικού χρόνου: εκδημοκρατισμός, ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ανάπτυξη, σύγκλιση με τη Δύση.

Η ενότητα και ανασύνθεση είναι συνειδητή πολιτική επιλογή που απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας και στον στρατηγικό στόχο «να υπάρξει μια ισχυρή, αξιόπιστη και προοδευτική διέξοδος απέναντι στις πολιτικές της κυβέρνησης», τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο Κώστας Ζαχαριάδης. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στέλνει μηνύματα κατά της εσωστρέφειας και καλεί σε υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών και πολιτική αντεπίθεση, σημειώνοντας πως «όταν υπάρχει βούληση βρίσκεται και ο τρόπος για συνεργασία». 

Αν η κυβέρνηση θύμωνε εξαιτίας της ακρίβειας, θα γίνονταν ουσιαστικοί έλεγχοι σε όλους τους κρίκους της προμηθευτικής αλυσίδας κι όχι γραφειοκρατικοί στον τελευταίο, στο ράφι. Δεν θα απέφευγε να ελέγξει για εσωτερικές υπερτιμολογήσεις τις πολυεθνικές –καίγοντας χρόνο και δημιουργώντας εντυπώσεις με επιστολές προς την φον ντερ Λάιεν. Θα ενίσχυε την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Θα έσπευδε να περιορίσει τις εισαγόμενες πληθωριστικές πιέσεις πριν διαχυθούν και γίνουν αφορμή/ευκαιρία για γενικευμένες κερδοσκοπικές ανατιμήσεις. 

Το έχουμε πλέον εμπεδώσει εδώ και δεκαετίες. Εκτός από τη σωματική βία υπάρχει και η λεκτική βία. Δεν ασκείται μόνο κατά προσώπων. Ασκείται και κατά των δημοκρατικών θεσμών. Και το πρόβλημα δεν είναι η έκφραση αγανάκτησης του απλού πολίτη κατά του κράτους, των πολιτικών, των κομμάτων, της Βουλής ή όποιου άλλου. Το σημαντικό είναι όταν η λεκτική βία κατά των δημοκρατικών θεσμών εκφέρεται από τους ίδιους τους πολιτικούς.

Οταν δηλαδή ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από επιθέσεις και ύβρεις κατά των αντιπάλων, των θεσμών και των καθιερωμένων διαδικασιών. Δεν είναι τυχαίο ότι στο λεξιλόγιο της Πολιτικής Επιστήμης εμφανίζεται προσφάτως ο όρος trash talking democracy (Stokes Susan, Why Elected Leaders Subvert Democracy, Journal of Democracy, αρ. 2, Απρίλιος 2026). Δημοκρατικό ξεκατίνιασμα είναι μία από τις μεταφράσεις που θα βρείτε αν το γκουγκλάρετε.

Ανάγκη της κοινωνίας είναι να υπάρξει ένα κοινό προοδευτικό ψηφοδέλτιο. Αυτός είναι ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. για τις επόμενες εκλογές και όπως τονίζει ο βουλευτής Ηλείας και γραμματέας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Δ. Καλαματιανός «είναι μια ειλικρινής πολιτική επιλογή που δείχνει ότι βάζουμε πάνω από όλα το συμφέρον της κοινωνίας και όχι το ποιος θα είναι δεύτερος, τρίτος ή τέταρτος». Πόσο μάλλον όταν διακυβεύονται βασικά κεκτημένα, όταν είναι σαφής η επιδίωξη του Κ. Μητσοτάκη για αναθεώρηση του άρθρου 16, ενώ μεθοδεύεται η συγκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών.

Η προσέλκυση ταλέντων από κάθε γωνιά της Γης γίνεται αντικείμενο έντονου διεθνούς ανταγωνισμού, καθώς ο άνθρωπος (το «ανθρώπινο κεφάλαιο») αναδεικνύεται στον κρίσιμο παράγοντα για την παραγωγικότητα, την καινοτομία, την ευημερία μιας κοινωνίας. Το αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού κρίνεται και από την μεταναστευτική πολιτική που ασκείται σε κάθε χώρα αλλ’ όχι μόνο από αυτήν. Κρίνεται κυρίως από το περιβάλλον που ισχύει για τους δικούς της πολίτες, από τις υποχρεώσεις, τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που αυτοί έχουν στη δική τους χώρα. Η ελκυστικότητα μιας χώρας για τους ταλαντούχους αλλοδαπούς, εξαρτάται απ’ το αν/πόσο φιλική είναι ή δεν είναι στους δικούς της πολίτες.

Μετά την ανακοίνωση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα προτείνω να συγκληθεί το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Θεωρώ ότι η πρόταση που θα πρέπει να κατατεθεί για απόφαση του Συνεδρίου θα πρέπει να είναι η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ του στο νέο κόμμα! Αυτό σημαίνει ότι το όνομα και σήμα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ κατατίθεται στον Άρειο Πάγο, και η περιουσία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και η κρατική επιχορήγησή του μεταβιβάζεται εξ ολοκλήρου στο νέο κόμμα.

Το θαλάσσιο στρατιωτικό drone «ουκρανικής κατασκευής και κυριότητας» στη Λευκάδα, θέτει ευθέως ένα τεράστιο ζήτημα: αυτό της οικολογικής καταστροφής και περιβαλλοντικής ασφάλειας στη χώρα μας και στις χώρες της ευρύτερης Μεσογείου. Πέραν των καταστροφικών επιπτώσεων για την οικονομία, τουρισμό κλπ. Πέραν των τεράστιων κινδύνων για την ασφάλεια των πολιτών και της της ναυσιπλοΐας. Πέραν των διαστάσεων εθνικής ασφαλείας για τη χώρα μας και για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Πέραν των τεχνικού ενδιαφέροντος διαπιστώσεων για τη λειτουργία και την καταστροφική αποτελεσματικότητά του.

Το κορυφαίο επίτευγμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι η δημιουργία της ενιαίας εσωτερικής αγοράς. Ομως, η ενιαία αγορά είναι το μεγάλο θύμα σε κάθε δύσκολη καμπή.

Αυτό συνέβη στη δοκιμασία της πανδημίας COVID-19. Με την ευκαιρία της χαλάρωσης των δημοσιονομικών κανόνων στην πανδημία, τα πιο ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη –με πρώτη τη Γερμανία– ενίσχυσαν τις εθνικές επιχειρήσεις τους πολλαπλάσια από τις πιο αδύναμες χώρες, παραβιάζοντας τις αρχές της ενιαίας αγοράς, και στρέβλωσαν τους κανόνες ανταγωνισμού. Επιδοτούσαν τις επιχειρήσεις τους ώστε να διευρύνουν τα μερίδιά τους στις αγορές και να εκτοπίσουν τους ανταγωνιστές τους από τις φτωχότερες χώρες – στη συνέχεια, μάλιστα, κάποιους εξ αυτών τους εξαγόρασαν.

Xωρίς την καταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στη μετά Τσίπρα εποχή, χωρίς την αδυναμία της Νέας Αριστεράς να καθιερωθεί ως υπολογίσιμο εκλογικό ή, τουλάχιστον, ιδεολογικό, μέγεθος, χωρίς την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να αναδειχθεί σε ισχυρό δεύτερο πόλο, χωρίς όλα τα προηγούμενα, συζήτηση για κόμμα Τσίπρα δεν θα υπήρχε. Η επιτυχία τού υπό διαμόρφωση σχήματος θα ωθήσει στην ανασύνθεση του τοπίου της ευρείας Κεντροαριστεράς-Αριστεράς. Η ενδεχόμενη αποτυχία του θα επιτρέψει στο ΠΑΣΟΚ να επιβληθεί ως η μόνη ηγετική δύναμη –τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές και αμέσως μετά– στον εξασθενημένο κεντροαριστερό-αριστερό χώρο. Το νέο κόμμα Τσίπρα θα λειτουργήσει ως καταλύτης. Είτε επιτύχει είτε αποτύχει.

Ίσως την πιο κρίσιμη, μέχρι στιγμής, πράξη του θεσμικού δράματος των υποκλοπών να αποτέλεσε η ακροαματική διαδικασία και η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με πρόεδρο τον Νικόλαο Ασκιανάκη και εισαγγελέα τον Δημήτριο Παυλίδη, όπου καταδικάστηκαν οι τέσσερις κατηγορούμενοι για πλημμεληματικές κατηγορίες που αφορούν την εγκατάσταση και χρήση του κακόβουλου λογισμικού Predator. Αυτοί οι δύο χαμηλόβαθμοι δικαστικοί λειτουργοί φάνηκε να διασώζουν την τιμή της ελληνικής Δικαιοσύνης, μέχρι που την περασμένη Δευτέρα ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έκρινε ότι δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την επανεξέταση του σκανδάλου, προκαλώντας έκπληξη και οργή στον νομικό κόσμο και στην κοινωνία.

Όσες φορές η κυβέρνηση πιέζεται από ιδιαιτέρως ζοφερές καταστάσεις, όπως οι υποκλοπές, αναθέτει σε όσους... θαρραλέους βουλευτές της εξακολουθούν να εκτίθενται στα κανάλια, τη διαφήμιση των πενιχρών επιδομάτων που μοιράζει και της... βελτίωσης της καθημερινότητας. «Η στροφή στην καθημερινότητα, στα μικρά και στα μεγάλα προβλήματα του πολίτη, είναι η πρώτη υποχρέωση αυτής της κυβέρνησης» έλεγε άλλωστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης προ διετίας από το αμαξοστάσιο της ΟΣΥ στου Ρέντη, επαναλαμβάνοντας μάλιστα «την πολύ μεγάλη σημασία την οποία δίνουμε στα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη».